2004 Raid Laponie
De tiende Raid laponie - Rotterdam - Helsinki - Noordkaap - Rotterdam. Raid Laponie, Tocht door Lapland. Een toch door het prachtige landschap van Lapland in de winter per Citroen 2cv, met als doel de Noordkaap. Raid Laponie werd georganiseerd door de Finse 2cv Club. Eens in de paar jaar werd een toch gereden met verschillende doelen. 2004 zou de aller laatste Raid Laponie worden. Na 20 jaar vonden ze het welletjes. De 2004 editie beloofde een prachtige te worden met temperaturen van ver onder de -38 graden, sneeuwstormen en ingesneeuwd zitten op de Nordkapp zelf. Met als klap op de vuurpijl, het Noorderlicht.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Woensdag 11 feb 2004 (7110' ) Temp -10,5C


NORDKAPP !!! We Made It !!!!

...en ingesneeuwd, geisoleerd!! De wegen zijn afgesloten en kunnen niet weg. Morgenvroeg moeten we wel klaar staan om 0900 uur, is de weg dan nog niet opengesteld dan hebben we nog 1 poging om 1300 uur. Daarna als het dan nog niet gaat, moeten we hier blijven totdat de wegen opengesteld worden. Skarvag telt 90 inwoners met onze groep hebben we de populatie verdubbeld. Hopelijk is er genoeg duur bier voor een paar dagen. De sneeuwstormen blijven aanhouden en in het noorden van Lapland is Lawine gevaar waar 1 lawine de weg geheel heeft geblokkeerd. De volkswagengroep is vandaag vertrokken naar het vaste land alleen moesten ze weer terug ivm de gesloten wegen en slapen nu in een kerk in Honigsvag. Laatste info is dat 22 teams de Nordkapp hebben gehaald. We Will See..... waar we morgen naar toe gaan, of naar Hetta (Fin) of we blijven hier in Skarvag (N). Hier zijn alle wegen al gesloten en kunen alleen het dorpje in.
Raid Laponie Yeahhhh !!!!!

Frank: Afgesloten van de buitenwereld ! Radio Rijnmond belde lekker vroeg, net iets over de klok van half acht. Wakker was is van verre, klonk als iemand die 3 nachten had doorgefeest, schor in de keel, beetje wazig en vaag. Ik kon gelukkig nog genieten van de weersvoorspellingen van Ed Aldus waarna ze direct overgingen naar mij. Een korte introductie en de vraag hoe het weer hier was en wat ik aan had (en dat was niet veel, alleen maar een boxershort). Een klein radio grapje. Vlug mijn kleding aan kunnen schieten en op naar de rookgedeelte naast het restaurant in het zelfde gebouwtje. Koffie, ik heb Koffie nodig om mijn stem een beetje beter te laten klinken, dan maar als 1 nacht feest, de deur van het restaurantgedeelte was nog gesloten alwaar ik via de receptie een kop koffie kreeg. Ook maar gelijk een IJzerkoekje (Vlaardingense koekjes van bloem, boter, suiker en kaneel) Daar ging de telefoon weer, komen ze gelijk met de vraag: Wat wil je liever, op je sokken in je Thermoondergoed buiten op dek van de boot staan of Haring. Dan maar op mijn sokken op het dek, want die gore haring mag me gestolen worden. Bleh als ik er weer aan denk komt de lucht alweer naar boven. Wat een gore vis was dat. Er waren een aantal die te laat waren voor de ceremonie en die mochten gisteravond (Tja... je ontkomt er niet aan, Super Fin wordt je niet zomaar) Die teams moesten 2 slokken "Levertraan" nemen. Ook niet te versmaden dacht ik zo. Verder hebben we het gehad over de weerscondities wat hier net zoals ik, van de hak op de tak kan verschillen/springen. Dan weer redelijk goed dan weer harde wind dan weer een sneeuwstorm dan weer... nou ja, je kan er geen touw aan vast knopen (die bevriest hier namelijk ook) Nu het ontbijt klaar staat werd ook nog even de Havermout aangestipt welke ik zo lekker vind. Die ga ik zeker nu weer pakken als het er is. Oja als laatste Natuurlijk de klompen, een terug kerend fenomeen. Niet alleen de Finnen, Zweden maar ook de Noren vinden het maar rare dingen. Naast de reparaties aan de auto's wat allerminst meevalt heb ik zelf mijn klomp moeten repareren. Leuk om even te vermelden. Eerst eten.. en daarna verder wakker worden. en dan... dan op naar de Nordkap (weer ziet er goed genoeg voor uit).

Bjorn: Gisterenavond was het weer eens ontzettend gezellig. Na de Koeskoes was het tijd voor de uitwisseling van traditionele gerechten. Allemaal mensen uit verschillende landen hadden verschillende soorten gerechten bij zich. Zo hadden de schotten Hagis, de duitsers lokale worst, de belgen ham, de Australier rum, de fransen kaas en Richard, wij IJzerkoekjes uit Vlaardingen en nog veel meer lekkers. Dus rondjes lopen en alles proberen. Daarna ben ik met Marcel en Jeroen nog even een potje gaan sprieten en toen we daarna weer boven kwamen was er een jam-sessie bezig. Dus daarbij gaan zitten en een beetje spelen. Was weer een superavond! Vanochtend eerst weer even bijkomen, koffie en zo dan maar onze tweede poging ondernemen om bij de Nordkap te komen. Het weer ziet er beter uit en hopelijk halen we het vandaag wel.

Marcel: Vanmorgen wakker geworden in een mist, ik heb geeeen idee hoe dat nu komt. Nou ja het was beren gezellig in iedergeval, ik heb de meest wazige drankjes voorbij zien komen vraag me niet hoe ze allemaal heten maar het was allemaal lekker. Eerst maar eens opstarten met koffie en een goed ontbijt. Gister avond eens lekker zitten bomen met mijn Finse Umap partner en e-mail adressen uitgewisseld. In Herta zullen we wel ontdekken waar dat koppelen van mensen voor diende, maar je houdt er in idergeval leuke kontakten aan over. In ieder geval eens lekker gejammed met een paar finnen en een belg Tante Riek, en eens lekker de blues gespeeld, hoe kan het ook anders ik in de ritme sectie. Het was in de kleine uurtjes toen ik mijn mandje op zocht. Buiten sneeuwd het inmiddels weer en wordt het zicht weer steeds minder maar dat kan hier weer heel snel omslaan dus daar hopen we maar op dan. In ieder geval zullen we onze eend straks weer opnieuw sneeuw vrij moeten maken want daarnet even gedaan voordat het begon te sneeuwen maarj a er zijn ergere dingen. BTW ik heb vanmorgen een otter in het wild gezien, gaaf.

Marcel: Net terug van de Nordkapp, wat een ervaring!!!! 12:30 verzamelen voor de slagboom waar de sneeuwploeg klaar stond. Na eneige minuten wachten werd te de tocht in kolonne aangevangen naar boven. Veel wind en stuifsneeuw maar toch nog genoeg zicht om de weg naar boven achter de sneeuwploeg te rijden. Halverwegen werd het toch wat spannender met als gevolg dat voor ons Alfred tot helverwegen in de sneeuwmuur dook. Met vereende krachten en de hulp vanmark Lewis zijn 4x4 eend er weer uitgekomen. Dan weer verder. Uiteindelijk zijn we er dan. Aan gekomen fotos maken voor het gebouw bij een stenen paal , maar ja wilt natuurlijk met het echte Nordkapp monument op de foto dus samen met Frank door de sneeuw gaan buffelen rond het gebouw waar we soms tot dik over onze knieen weg zakte en daar was hij dan....... YOOOHEEE ik sta op het noordelijkste puntje van Europa !!!!!! Snel alles vast leggen op foto en video in de inmiddels jagende sneeuw. Op een gegevend moment het sein dat we terug naar beneden gaan. Weer achter de sneeuwploeg aan in kolonnen naar beneden. Na een paar meter werd al snel duidelijk dat het een barre tocht werd, ik achter het stuur en Erik mee turend en steeds de ruit en en de ruitenwissers vrij van ijs makend. Na een paar kilometer werd het zo slecht dat we zelfs onze eigen motorkap niet eens meer zagen, echt bizar!!!! Op een gegeven moment is zelfs Erik uitgestapt en voor de eend gaan lopen om de weg aan te geven omdat je echt geen hand meer voor ogen zag. Uiteindelijk kwamen we tot stilstand omdat ook de sneeuwploeg er niet meer doorheen kwam en steeds de sneeuwmuren aan de zijkant van de weg in dook. In de tussenruimte tussen onze voorganger en ons vormde zich in enkele minuten een sneeuwheuvel van 10 talle centimeters
hoog. De sneeuw bleef als een idioot om ons heen jagen en na een 15 minuten zitten wachten op de dingen die komen gaan, achter af bleek dat we vast zat en met de kop van de kolonne in een sneeuw duin. Met scheppen en de hulp van de sneeuwploeg die inmiddels was omgekeerd en de weg eindelijk weervrij was konden we onze weg langzaam maar gestaag weer vervolgen. Uiteindelijk na veel zweten en spannende momenten zijn we zonder kleer scheuren dan weer beneden. Dit is waar we het voor doen, dit is niet in woorden uit te drukken......... dat moet je meemaken!!!!!.

Jeroen:

Hoe doe je een paar uur over 26 km. Men nemen enen snǻǻuw strm ende enen tweu ceu veu en voila. Wel de Nordkapp gehaald. Op de heenweg alles redelijk goed gegaan maar op de terugweg zo weinig zicht dat we vast zijn komen te zitten waarop we maar zijn gaan graven. Bij het in de auto stappen zag ik in de spiegel alleen nog maar mijn pupillen en mond, de rest was geheel wit. Koen en Frans reden achter ons en zaten dus net zo vast. Uiteindelijk de auto op de rijbaan gezet....... . Hmmmmm toch niet de weg. Met 6 mensen naar de weg gezocht en de auto's op de goede weg gezet. Wendy is toen samen met Koen voor de auto uit gaan lopen hand in hand maar zelfs als ze vlak voor de bumper liepen kon ik ze niet zien. Toen maar het raam open en ondanks de laag sneeuw in de auto maar met mijn hoofd naar buiten. Gelukkig werd er op de noordkaap bijtijds gewaarschuwd zodat we niet het hele stuk de volle storm hebben gehad. De ruitenwissers maakten een steeds kleiner stukje schoon totdat we de sneeuw er onder vandaan haalden. Nu gaan we even verder met sterke verhalen van iedereen luisteren en even een warm kopje koffie drinken. Droge sokken lijken me ook niet overbodig. Het was helemaal geweldig en ik hoop dat de foto's die we hebben kunnen maken goed gelukt zijn. Als afsluiting wilde ik wel nog even melden dat het geweldig is om een vriendin te hebben die als ballast op de bumper wilde fungeren en in sneeuwstormen voor de auto uit wil lopen om de weg te zoeken.

Grote groet Jeroen.

Alfred: De sneeuwkettingen konden blijven zitten en we hadden ze zeker nodig. Al vrij vroeg werd het zicht zeer slecht. Marja keek naar de paaltjes en ikzelf op de weg. De weg was niet meer te zien en de paaltjes niet. Marja gaf aanwijzingen links of rechts te sturen, opeens toen ze rechts zei, deed ik dad iets te scherp en we reden keihard de sneeuwmuur in tot aan het reservewiel dat op de motorkap ligt. Na het herstarten hebben we geprobeerd achteruit te rijden, maar dat ging niet meer. Nadat de sneeuwschop ter hand werd genomen kwam Mark Lewis met zijn 16 ons te hulp (4X4). Nadat de lampen wat waren gericht en het voorspatbord weer enigzinds in vorm was gebogen kon de rit verder gaan. Na geruime tijd werd de Nordkapp bereikt. Na een half uurtje ging het richting Skarsvag achter de gehuurde sneeuwschuivers. Onderwg kwamen we in een enorme sneeuwstorm en alle zicht was weg. Na een behoorlijke tijd kwam de sneeuwploeg ons redden en Marja moest voor de auto's uitlopen om de weg te wijzen. Na een kilometertje of zo werd het overgenomen door een sneeuwexpert en Marja mocht weer in de Eend. Het is allemaal goed afgelopen maar de Eenden die geen kettingen om de wielen hadden hebben de Nordkapp niet bereikt. Jammer voor hun, gelukje voor ons, alhoewel het eigenlijk in mijn visie een beetje onverantwoord was. Ik ga nu dure Noorse biertjes voor de 4X4 jongens halen als bedankje. Alles gaat verder goed, morgen is Hetta het einddoel.

Mark: Extreme conditions but Alfreds extra lights and fog light did help. Visibility was nil at times and we had to rely on an ex French army guy (Stephan) running in front with a luminous vest. Imagine a sheet of white paper and that was Nordkapp. Anyway Alfred has just given Tim (2nd hand driver) and me a beer so I better stop writing and start drinking.

Frank: Eerst lekker rustig aan met wat bruin slootwater wat gratis is en de naam koffie draagt wakker geworden. Na een aantal van die mokken (moetwillig) naar binnen te hebben gewerkt begon de cafeine te werken. We gaan een poging wagen om de Nordkapp te halen. Buiten is het weer redelijk omgeslagen. Vanochtend tijdens het Radio interview op Radio Rijnmond was het helder en wind stil. Nu.. De wind is gaan waaien en harder en harder met sneeuw, heel veel sneeuw. (oftwel: Het sneeuwt weer horizontaal) Ik dacht van, ik doe mijn warme kleding aan: 1x themro ondergoed en Thermo shirt, 1x T-shirt, 1x commando trui 2x wollen trui en jas, broek en skibroek en op mijn klompen de auto sneeuwvrij aan het maken. Hmmm toch weer een centimeter of 30 a 40 erbij op de grond. Alleen met die harde wind blijft het moeilijk liggen. Het stuift gigantisch. De Eenden met sneeuwkettingen en de 4x4's mochten als eerste in de colonne. Bjorn en ik vlug onze sneeuwkettingen eromheen gelegd met behulp van een schroevendraaier omdat deze een braam heeft van het stuk rijden gisteren. Eenmaal erom her en der de sneeuw weg geveegd wat overal ligt en doorheen is gekomen (in de auto). Op naar de afslag waar 12 kilometer staat. De sneeuwschuiver is besteld en staat al klaar om vooruit te rijden om de weg (als hij hem maar kan vinden) schoon veegt. Yes we rijden. Nog maar 12 kilometer. (Bjorn: Alleen de auto's met sneeuwkettingen mogen naar boven. Dit omdat zij snel terug zouden zijn zodat de anderen dan kunnen. Soms springt Frank de auto uit voor een Sneeuwketting Check, zitten ze er nog? ) de Het weer slaat om en de vlagen witte sneeuw komen voor je langs en op dat moment zie je heeel weinig. soms kan je je voorligger niet meer zien. Hmm leuk ritje gaat dit worden. langzaam en langzaam gaan we verder we rijden af en toe wel 35 kilometer per uur, maar over het algemeen niet harder dan 15 tot 25 km per uur. Wat is het zicht slecht zeg. Dit gaan lange kilomters worden. Hele lange !! na mate we de 7110' graden bereiken staan we soms stil omdat we geen centimeter meer kunnen zien.(Bjorn: We tellen de minuten en seconden af op de GPS tot we bij 7.10 NB zijn) Alfred heeft kennis gemaakt met een sneeuwmuur en een fransoos team dook helemaal in de muur. Vast, we vragen of ze hulp nodig hebben, maar gezien de omstandigheden lijkt het me beter het covooi te volgen en we laten ze verder graven, ze hadden geen hulp nodig.. verder op naar de Kaap. Her en der vliegen de auto's in de sneeuwmuur, grip is soms niet meer dan niks, en das niet veel, en dan te bedenken dat we spikes hebben met sneeuwkettingen eromheen. Het lijkt haast wel een Tank. (al hebben die nog meer grip) afgezien van de grip die we hadden was het zicht probleem nummer 1. Stuiven, stuiven, je ziet geen hand voor ogen af en toe. Wat een bare rit, maar ontzettend GAAF! We rijden gestaag door alles is wit, egaal wit met de vlagen voor je neus. We rijden op de palen die we af en toe kunnen zien en de lampen van je voorganger. Na heel wat geploeter zijn we eindelijk na meer dan anderhalf uur rijden bij de noordkaap aan gekomen. YES WE MADE IT !!!! (Bjorn: YES WE MADE IT !!!) we rijden het terrein op en parkeren de auto's in een dikke laag sneeuw. We stappen uit laten de motor stationair lopen en grijpen naar onze camera's (net jappaners die gekke in die Eenden) we maken foto's en ales moet analoog en digitaal vastgelegd worden. (mag niet vloeken maar doe het toch) Tering wat is dit GAAF !!! Mijn eerste vraag was: "waar staat dat monument die wereldbol" als ik al eergens meer dan 2 jaar naar kijk op mijn pc is het die wereldbol wel. Nu wil ik hem ook aanraken en voelen ook. Ik loop North Cape Hall in (waar je normaal 185 kronen voor moeten betalen) eerst kijken wat waar is. YES daar staat ie. eindelijk zie ik hem dan in het echt. jeetje wat heb ik hier lang op gewacht en wat is hij mooi dat leleijke ding op die kale ****rots. We hebben het echt gehaald. We hebben er heel wat voor moeten doen, in deze omstandigheden die Kaap halen... gaat je niet in de kouwe kleren zitten. En nu wil er naar toe ook, ik wil hem vast pakken. maar hoe kom ik er. Ik loop weer naar buiten op mijn klompen waar het sneeuw al aan ale kanten in op aan onder zit maar ga uiteindelijk achter Marcel aan door de diepsneeuw met mijn klompen om maar bij dat ding te komen. Het is een hele klus. mijn hakken van mijn klompen zijn inmiddels helemaal vol gelopen met de sneeuw, mijn sokken zijn bevroren en mijn haken ook geloof ik. Toen ik dat waar nam merkte ik dat ik geen,geen koude tenen had. (goh wat zijn die klompen toch fantastische dingen) door de sneeuw ploeterend komen we aan bij dat ding. Foto Time !!!! ik klim op dat apperaat grijp hem vast alsof ik als een drenkeling die jaren in het water heeft gedobberd een schip voelt. Wat is het geweldig. Ok, tijd voor mijn klompen te legen en mijn sokken ijsvrij te maken. ( Erik niet zeiken. ) ok waar was ik.. ff afgeleid door iemand uit Krimpen aan de grepel. terug voor nog een paar foto's en proberen te lachen alleen gaat dat wat moeilijk omdat de wind wel heel erg hard waait en het nou niet echt fijn is om te poseren. Toch maar wat vlugge foto's gemaakt. Als ik het goed heb moet er ergens water zijn wat de Oceaan heet. Wat je ook probeert, je ziet NIKS! tijd om ff op te warmen in de Hall waar je veel te veel geld voor moet betalen, dan maar in het hallete staan warm te worden. Alleen de klus om weer terug te klauteren naar de ingang was best vermoeiend. eenmaal daar buiten adem nog net ff tijd om een belletje te plegen naar het thuisfront, tijd om meer te bellen was er niet, want tijdens het gesprek begonnen de heren van de Nortcape zelf en de sneeuwschuiver een beetje te stressen, we moeten gaan en snel want het weer wordt nog slechter. (Bjorn: Ook ik ben ontzettend blij dat we het gehaald hebben. Super !! De fotos volgen snel en overal willen we op de foto. Het is even ploegen maar dan zijn we ook bij het monument van de wereldbol! Nog even samen met Frank op de foto en dan weer terug naar de auto. Snel weer rijden, als noren gaan stressen dan worden ze Nors, Ook tijd om ons wat zorgen te maken want volgens de Noren wordt het weer slecht... Alsof het dat op de heenweg nog niet was) van de vlug gaan we naar de auto's en sluiten weer aan bij de kolonne op naar beneden. Tering wat een slecht weer zeg. Het stormt u aardig hard zeg maar. Naast de stuifsneeuw, sneeuwt het hard en hagel er af en toe tussen door. Dat gaan leuke kilometers worden. Al zijn het er maar twaalf. We sluiten aan en de sneeuwploeg (2 sneeuwschuivers een kleine vrachtwagen en een USA truck) we rijden stapvoets naar beneden, 1 nadeel: Je ziet geen moer meer !!!! je voorligger kan je haast niet zien en de weg al helemaal niet meer. De weg is weg. Kijkend naar de paaltjes, nee gaat ook niet werken, He? een dak. daar aat de weg naartoe. he een paaltje. af en toe uit het raampje opzei kijken waar de weg loopt. Best lastig, maar ook weer erg leuk. We hebben p 1 punt meer dan een half uur tot 3 kwartier gestaan wachten. Er was niks en de sneeuwschuiver moest terug komen om de weg weer schoon te maken. In die tijd waren we al lekker ingesneeuwt. je hoefde ook maar even je raam open te doen en je auto lag vol. wat een uitdaging. Eerst de uitdaging naar boven, nu de uitdaging naar beneden. De sneeuwmensen werden aardig ongeduldig omdat we naar het bleek. de complete ploeg aan het werk hadden gezet en konden daardoor de weg beneden niet meer schoonmaken. (Bjorn: De Fransoos voor ons met een 4*4 schuift van links naar rechts de sneeuwmuren in. Hem volgen heeft dus ook geen zin, dan zelf maar zoeken voor zover dat kan) Foto's maken heeft geen zin. Een wit plaatje is voldende.namelijk het zelfde wat wij zagen. n i k s !!! uiteindelijk bereikten we het convooi weer en konden aansluiten bij de rest nadat 1 van de sneeuwmensen vooruit de wagens was gaan lopen om de weg te zoeken en aanwijzingen te geven. Hij kon zelfs af en toe wel een kilomter of 8 per uur halen in die verschrikkelijke sneeuwstorm. Eenmaal bededen bij de afslag van de Nordkapp moest de sneeuwschuiver weer voorop om de weg naar het hotel schoon te maken. eenmaal daar aangekomen bleek dat in onze afwezigheid weer een centimeter op 20 was gevallen. Ondertussen was het al knap donker geworden en moesten we met zijn alle met onze sneeuwscheppen de parkeerplaats enigsinds uitgraven zodat we de Eenden konden parkeren. WAUW wat een rit wat een belevenis. kijkend op mijn horloge hebben we er heen anderhalf uur over gedaan een half uurtje daar op de Nordkapp zelf en weer twee en een halve uur terug. en dan te bedenken dat we maar 13 kilometer in totaal moesten afleggen. Een uitdaging !!!!! Eenmaal weer warm binnen in het hotel toch nog even voor het eten naar een souvenirshop gelopen wat 900 meter verder lag. (900 meter in de ijzige sneeuw met harde wind is best ver) een leuke winkel voor de echte toerist maar niet voor ons. Wij zoeken stickers van de Nordkapp. Wij zuinige hollanders en er waren ook belgen bij die het verd**mde om 185 van die kronen te betalen om in de shop op de Nordkapp te mogen kijken. Uit principe ging ik er al niet in. Commerciele rotzooi, ik wil alleen maar een stickertje, Thats all !!! (Bjorn: Een onbeschrijflijke belevenis, we hebben het geprobeerd maar echt op papier zetten lukt toch niet. Dit is de Raid, geweldig, aardig wat adrealine door mijn lichaam gehad. Nog even gekookt en het Whiskey-tje van Roos opgedronken. Wat een dag)
 
 
Raid Laponie
Pagina 1
Pagina 2
Pagina 3
Pagina 4
Pagina 5
pagina 6
Pagina 7
Pagina 8
Pagina 9
Pagina 10
Pagina 11
Pagina 12
Pagina 13
Pagina 14
Pagina 15
Pagina 16
Pagina 17
Pagina 18
Pagina 19
 
 
 

2 C V T R A V E L

         
 
  Copyright 2014 - 2cvTravel. All Rights Reserved.

ADVERTEREN   Disclaimer  Contact