Sahara zonder zand
Warm dat was het wel. maar niet het
beloofde zand wat we wilde. Ons doel van de
reis was het maken van een nieuwe route door
de Sahara in de omgeving van Atar (Mauritanië)
via Mali door Senegal naar Dakar. De hele
reis hadden we exact 3 weken voor gepland.
krap, maar te doen, zelfs met pech en ander
on ophoud. maar zoveel pech op de verkeerde
dag op de verkeerde plaats hadden we niet
gedacht. De auto (de 07) een Citroen 2cv6
special, was geheel opnieuw opgebouwd en we
dachten goed geprepareerd. helaas. Alleen de
HRC (de hoofdremcilinder) was nog niet
vervangen. Veel zat ons tegen. om te
beginnen hadden we bij vertrek vanuit
Rotterdam vrijdag 7 Julie nog steeds onze
paspoorten nog niet binnen. We vertrokken
dus zonder paspoort. Via Breda bij de
Visumdienst zouden we onze paspoorten
afhalen en direct weer doorrijden. Het zou
zo moeten zijn. In de straat van de
Visumdienst trap ik door mijn rem heen. Geen
remmen meer is erg lastig als je nog dik
12000km moet rijden. Maar, aangezien onze
paspoorten pas na half vijf binnen zouden
zijn, hadden we dus uren en uren de tijd om
de HRC te vervangen. Gelukkig had ik het
halve magazijn meegenomen en in de collectie
reserve onderdelen zat ook een nagelnieuwe
HRC. Binnen anderhalve uur zat de HRC erin,
remmen ontlucht nieuwe LHM erin en klaar. we
hadden nog tijd over om geld te pinnen, te
wisselen en een echte Hollandse Nieuwe te
verorberen. intussen waren de paspoorten er,
en konden we op weg naar het zuiden. eerste
stop: Sotogrande, Hotel las Camelias. De
hele nacht hebben we door gereden om de 'verloren'
tijd van de paspoorten goed te maken. Om en
om rijden en slapen we. Alles gaat goed, de
auto voelt goed aan, wij zelf voelen ons
goed en zo vliegen we door België, Frankrijk
en komen we in Spanje terecht. In de
Pyreneeën merken we al dat de remmen niet
meer zo heel goed hun werk doen. Te warm?
het was ook warm buiten en de motor gaf
eerder 110 graden aan dan 100. Buiten loopt
de temp op tot over de 43 graden en warmer.
We rijden met het dak dicht en ramen open,
maar de wind die in de auto waait is ook
warm, eerder heet dan warm. Pling!!! " wat
geeft dat lampje aan?" zegt Quirine. "hmmm
dat is het lampje van de remvloeistof we
besluiten de eerste de beste benzinestation
eraf te gaan. Met bijna geen remmen, alleen
achter wat rijden we het terrein op. De
rook, verbrande remolie op de uitlaat komt
overal naar binnen. We zetten de auto stil
in de schaduw van wat bosjes en gaan op
onderzoek uit wat er aan de hand is. in
eerste instantie dacht ik aan kokende remmen.
De caterplaat die er onder zit, dicht veel
af en geeft de motor en de remmen weinig
koeling. Die er eerst maar af halen, als we
hem nodig hebben in de woestijn zetten we
hem er wel weer onder, dacht ik zo. Maar
toen keek ik eens goed naar de remmen, en
zag dat het potje lekte. hij zat er nog maar
half op. Met nog maar een halve liter LHM
moesten we ook nieuwe LHM hebben. een
vriendelijke Nederlander die vloeiend Spaans
spreekt, vraagt voor mij aan de pompbediende
of er LHM is en zo ja waar. Speciale LHM nog
wel met een kookpunt bij 240 graden. (kunnen
die tenminste niet meer zo snel aan de kook
raken) maar nadat we het
remvloeistofreservoirpotje eraf hadden zag
ik direct dat het rubber ertussen door was.
Nu heb ik zoveel bij me, de reserve HRC al
verbruikt, en nu zijn de nieuwe rubbers van
de nieuwe HRC naar de kl##te. Wat te doen...!!!
foto: gestrand bij een benzine station
We houden auto's aan en vragen aan mensen
of ze kunnen helpen. Dan rijd er een gare
brakke Dyane aan met een bestuurder die net
zo brak is. Deze goede oude man verteld een
hoop, maar helaas is mijn Spaans te slecht
voor dit zeer oude dialect. hij rijd weer
verder. Na veel wikken en wegen met in onze
achterhoofd dat we nog wel even naar de
Sahara moeten en weer terug naar huis kiezen
we voor Geen Noodoplossing, maar een
deugdelijke oplossing. via onze Reis en
Kredietbrief plus van de ANWB. ondertussen
in Nederland zijn diverse eendenrijders al
op de hoogte van ons relatief klein
probleempje. er worden veel oplossingen
bedacht, maar helaas niet "even" uit te
voeren ter plekke. APUA help? de
dichtstbijzijnde eendenrijder zit in Sevilla,
200 a 300km van ons vandaan. te ver om even
met een taxi een HRC rubbertje te halen. De
tijd gaat dringen elke dag dat we verliezen
is er 1,5 te veel. Zo kunnen we geen speling
opbouwen voor de terug reis. Het begon al
donker te worden en besluiten om ons weg te
laten slepen door een garagist via de ANWB (DAF
garage). Deze vriendelijke sigaar rokende
man zet ons af bij het Hotel (La Mazquita in
Guarroman) hier moeten we wachten op maandag.
Alles op maandag.... intussen hebben we
overleg met Arthur die al ter plekke was (Mauritanië)
gepleegd en hem volledig op de hoogte
gehouden van onze ontwikkelingen. Voordeel:
een bed t.o.v. een kuipstoel. Zondag: vroeg
eruit ontbijt met koffie con leche (melk) en
te voet opzoek naar de 07.
foto: het bewuste en gewraakte rubbertje van
de HRC
ondertussen hebben we Guarroman verkend
en een Dyane gespot die al jaaaren stil
staat bij de Politie achter een hek. Kunnen
we hier een rubbertje uit halen? niemand
thuis. de temperatuur stijgt flink en snel.
ik besluit even af te koelen in het Hotel en
even uit te rusten. Quirine gaat alleen op
pad in dit o zo spaande (snelweg)dorp. Ze
heeft 2 Dyane's gezien maar geen eigenaren.
1 van de Dyane's is de Dyane die we eerder
hebben gezien. in ons derde rondje door het
stadje kloppen we op alle deuren om de
eigenaren te spotten van de Dyane's. We
vinden er 1. Deze man is eigenaar van de
zilvere Dyane maar heeft geen onderdelen,
hij is aan het werk in een huis, een vloer
aan het leggen, maar wijst ons de deur van
de andere Dyane rijder. Tevens verteld hij
dat de oude man een Siësta aan het houden is
tot 1800h. We besluiten verder te gaan. Te
voet zijn we kilometers en kilometers verder
gegaan. Kijken of we een Daf garage kunnen
vinden. Onze beschrijving van de kok van het
hotel is niet echt duidelijk. Door de warmte
zoeken we even een plekje tussen de
olijfbomen op en rusten wat uit. Net nadat
we weer verder lopen komt er een Renault 4
aan. 2 jonge jongens denken te weten wat we
bedoelen en krijgen een lift aangeboden. Een
geel 4tje, gaar maar het rijd en ze brengen
ons naar een wel heel klein dorpje ergens
tussen de olijfbomen. "moet hier een Daf
Garage staan?" vragen we ons af. Wel spotten
we een hele mooie GS in de struiken. Een
mooie zilveren, voor Spaanse begrippen, een
strakke auto. helaas heeft deze geen rubber
wat ons kan helpen. te voet in de brandende
zon zijn we weer terug naar het hotel gegaan.
de liters water vliegen erdoor. de
temperatuur loopt af en toe op tot over de
45graden. Moe en absoluut niet voldaan komen
we weer terug in het hotel. pas na 2100h
kunnen we wat eten. Dat laten we ons dan ook
maar al te graag smaken. Maandag: uurtje
vroeger eruit dan gisteren. We nemen een
ontbijtje en een kop koffie. net nadat we
klaar zijn, krijg ik bericht van de ANWB. De
auto is klaar !!! Een taxi zal ons naar de
auto brengen. Dit was een gare Mercedes benz
200D (ooit geleverd door Egam Gouda) en had
zijn best etijd ook gehad. de teller is
blijven steken op 270.000km, loopt af en toe
op 4 cilinders en is zo krom als een
hoepeltje. De rit duurde dik 10 minuten en
koste ons de hoofdprijs. 20 Euro. Ik
probeerde er nog 10 Euro van te maken, maar
deze man hield voet bij stuk. in de gote
garage stond de 07 in een hoekje. klaar en
gerepareerd. na wat formaliteiten konden we
buiten een plan de campange maken. Hoeveel
tijd zijn we verloren? wanneer zijn we in
Soto Grande? wanneer kunnen we dan op de
boot naar Afrika? al deze vragen hebben we
beantwoord en het zag er steeds somberder
uit. Dit kleine probleemje zou omns
dinsdagochtend op de boot zetten zodat we
dinsdagmiddag pas in Marokko zouden aan
belanden. Als we dan doorrekenen komen we
uit op erg ver, 5 dagen hebben we dan om
vanuit Nouakchott naar Rotterdam te rijden.
Dat gaan we never nooit niet halen. Andere
oplossingen om in te vliegen oid kon helaas
ook niet. Er zat niet anders op in overleg
met Arthur om de reis af te blazen.
 foto:
bij de DAF garage in Spanje. Wat te doen..??
We hebben te veel dagen verspeeld. Alle
speling is opgebruikt en moeten dan in
Afrika 3 dagen inhalen. dat gaat niet lukken.
Helaas. na veel wikken en wegen besluiten we
dan toch maar weer naar het noorden te
rijden. De auto remt weer en rijd goed, maar
de sfeer is wel gedrukt. beide zijn we
teleurgesteld, zwaaaaar teleurgesteld. Ons
nieuwe doel? Frankrijk. zo snel mogelijk als
het ff kan. maar dan ter hoogte van Madrid
raken we zonder benzine en moeten tanken.
Bij het volgen van de tankstation bordjes
moeten we officieel terug de A6 op, maar dat
willen we niet, en gooien een 20liter
jerrycan erin. tijdens het benen strekken
zie ik "weer" remvloeistof onder de auto uit
lopen. en ja hoor... tis weer feest! de
andere HRC rubber is ook door. Wat een ###dingen
zijn het ook. De procedure is bekend en de
ANWB in Nederland is ingelicht en regelt
voor ons weer een sleepauto. Bijna nog op
een louche sleepauto gestaan van RACE = Real
Automóvil Club de España (de Spaanse ANWB).
maar gelukkig was er de Echte ook. Deze had
ook al onze auto gegevens in zijn
Computertje staan. En met een gerust hart
gingen we naar het station van de AACC???
Auto araf, het euvel laten zien, en binnen 8
minten hadden we weer een nieuw rubbertje.
Geweldig. kosten? 4 uur vertraging in totaal.
na wat gezoek op de wegen in Madrid
vervolgen we onze weg naar Frankrijk. Door
speling in het Rechtervoor wiel trilde de
auto af en toe als een gek. maar we rijden
door. Ergens rond 3 uur nachts rijden we de
grens over en besluit ik even naar het wiel
te kijken. De stuurstang was wat losser dan
normaal. vast gedraaid en geborgd konden we
verder zonder trillende auto. De hele nacht
hebben we door gereden opweg naar Boer Sam
net even onder Parijs.
 foto:
Camping Bois Girault, even uitrusten : (
Bois Girault heet de camping. een
geweldige camping waar veel Citroens staan
waaronder een Tracion, Ak400 een Dyane een
4tje en een normale 6 Club. Na zoveel
kilometers is een nacht rust en even de rust
van niets best welkom. Deze camping waar
alles mag en alles kan is uniek in Frankrijk.
Geen buitenlander dan Nederlanders te
bekennen. (een aanrader) Woendag: wakker
worden, verse Croissants en eigen gemaakte
koffie worden we wakker en pakken onze tent
en spullen in voor het laatste stukje. Het
laatste stuk gaat lekker, allen bij Parijs
even een File omdat een Golf III zonodig
dwars voor een vrachtwagen moest gaan staan.
Maar buiten dat, vol gas naar Rotterdam,
dakje open gedachte op nul en op huis aan.
De vakantie is over, het avontuur is over,
ons doel niet kunnen bereiken en dat alleen
maar omdat we gestrand waren met een
ondeugdelijk onderdeel op zaterdag avond.
was het vrijdagmiddag geweest, was er
waarschijnlijk weinig tot niets aan de hand
geweest....
home sweet home !! |
