Team 36
Frank: 23:09 uur 1.2C Aankomst "Danhostel" Rosklide Danmark. Na 1012 kilometer te hebben gereden kijken we terug op een bewogen dag. De dag begon al vroeg voor de teams op Airport Rotterdam. Om 0730uur hadden we afgesproken om te vertrekken echter, na het moeizaam wakker worden belde Bjorn aan en propte we alle spullen van Frank in de auto. In de hoop dat we niets zouden vergeten uitterraad. In de stromende regen hebben we de auto volgekregen. Op Airport aangekomen wachte een man of 20 ons op met de koffie die klaar stond. Helaas moesten wij al direct de startmotor vervangen van de auto. Ook dit gebeurde in de regen. Na afscheid te hebben genomen van allemaal konden we beginnen met de reis.
KM 66600 0810h vertrek
We nemen de weg via Groningen alwaar bij Zwolle de vader van Frank Hensen ons vergezelde. Jan Hensen vervolgde met een ietswat grotere snelheid de weg naar Haren om Riny Hensen op te halen. Bij Groningen Stond Ed ons op te wachten om enkele actie-foto's te nemen van de eenden. Bij De grens van Duitsland haakte de Rover van de Familie Hensen bij ons aan tot de eerst volgende stop net voor Delmenhorst Leuk he?.
KM 66985 1356h Dag gezegd bij de pomp tegen de Familie Hensen en een kop koffie on the fly (inschenken en rijden) om even later om 1432h stil te staan vanwege een klein probleempje met het laden van Team 32. Op Rastplatz Oyten is de Dyane Dynamo vervangen door de 2cv Dynamo + spanningsregelaar van Bjorn. (Ook dit werd weer in de stromende regen gedaan.) Gelukkig konden wij de weg weer vervolgen om 1455h. Hierna hebben we lekker doorgereden door de regen en de druppels.... Wat een weer. Na de nodige kilometers begonnen de magen de knorren. In Denemarken KM 67307 hebben we even gestopt voor een maaltijd. Via de GSM waren we in staat om een berichtje nr 50 in het gastenboek te zetten. Na de Deense maaltijd gingen we op naar de GroteBeltBrug welke door Ballast Nedam gebouwd is. (KM 67487) Om een mooie foto te maken op zo'n grote brug moetsen we ineens alle trucs toepassen die we konden. (die brug is best groot) Al rijden met Grootlicht aan (als Flits) door het raam in het donker een aantal foto's gemaakt. Nee niet digitaal (batterij op) maar met de spiegel-reflex camera. En toen, toen kwamen de eerste rijdende problemen. Wat kan het nou zijn.... ik zeg de carberateur, ik weet het niet, kan best de tijd zijn, nee !! help hij hort en stoot en pingelt of ..tja wat is het nu. (ff uploaden en dan de rest erbij.....) stay tuned!!!
Erik wil de groeten doen. Er zijn gelijk wat knalpotten opengetrokken en wat door het ei gesponsorde drankjes verorberd. De pinda's uit het sponsorpakket zijn ook al bijna op dus wordt het tijd om te gaan pitten. Morgen is de etappe wel wat korter als vandaag, maar.... er moet eerst nog worden gesleuteld aan de Eend van Bjorn. De comuter moet ook worden geupdated bij ons volgende slaapadres van Aryan Schmitz in Stockholm.

Team 36
Frank: vandaag dag twee. Beginstand KM 67587 1057h 55º39' - 12º05' Roskilde Denemarken. Gelijk ff getank 1,96 liter voor 94,48 DKr. Ons doel is om vandaag op tijd bij Aryan Schmitz aan te komen in Stockholm. De dag begon al vroeg in Denemarken in het DanHostel welke in de haven gevestigd was. Helaas is het niet gelukt om wat voor reden dan ook om de website te uploaden. We konden geen verbinding krijgen met de ISP in NL. Daarom maar een biertje gepakt en een peuk gerookt in de koude buitenlucht. Het grappige was dat er al ijs lag in de haven zodat we dat alvast eens konden uitproberen. Na het toen al koud te hebben gekregen zijn we naar bed gegaan alwaar we bijna allemaal als een blok in slaap vielen toen onze vermoeide hoofden het kussen raakte. Maar ja... toen ging die ******wekker af. Ik (Frank) heb er eerlijk gezegd weinig van gemerkt. De eerste die douchte was al klaar en wakker eer dat ik mijn ogen openhad. het was geloof ik 7uur in de ochtend. In het hoofdgebouw wat er zeer keurig uitzag konden we ontbijten. Voor een Hostel zag het er allemaal meer dan keurig uit en goed verzorgd en dat voor maar €25 per persoon. Na het ontbijt gingen Bjorn en Frank (Team 36) weg om te sleutelen. Van een Deen hebben we te horen gekregen dat er even verderop een benzine station was waar we droog konden gaan staan en waar verlichting was. Het regende weer (of nog steeds). Bij de pomp heeft Bjorn de Carberateur vervangen (zie XDA verhaal Bjorn verderop). In het kort; de buitenveer van de Carb. was dermate slecht dat de gasklep van de 1e trap een eigen leven ging leiden. Onze reserve Carb. (?) bood uitkomst en werkte perfect (nadat Alfred Verboon het nodige gesteld had) We konden eindelijk weer rijden, op naar Aryan. De weg door Denemarken verliep verder probleemloos op een kapot gereden velg van Alfred's Eend na, die in een gat in het wegdek reed. We reden lekker het weer was redelijk al waren de wegen nog wel erg nat en vies. SWEDEN! KM 676690 55º53' - 12º51' 625 kilometer nog naar Stockholm. Een rare gewaarwording om via denemarken naar Zweden te rijden en niet meer de boot te moeten nemen. Het kan nog wel maar de tunnel-brug combinatie waar Ballast-Nedam ook aan gewerkt heeft namelijk de Öresundbrug van 18 kilometer maakte een behoorlijke indruk. een groot bouwwerk wat Zweden met Denemarken aanelkaar heeft verbonden. De Tol was wel even slikken €33 per auto maar dankzij Ballast-Nedam was it voor ons mogelijk gemaakt. In Zweden aangekomen diende de eerste sneeuw zich al aan op en langs de wegen. De Temp was net boven het vriespunt.
FOTO's op http://darwin.korridor.se/aryan/laponie/

De wegen waren vies inderdaad. Nadat we de sneeuw in Zweden hadden bereikt was het ook gedaan met ons zicht. Door de passerende autos en vooral vrachtwagens was de de voorruit dus steeds voorzien van een laag smurrie. Zoalng het licht was was dat geen probleem, maar toen de de duisternis over ons heen kwam werd het dus een ramp. Niet alleen de vooruit was bijna ondoorzichtig maar ook het glas van de koplampen, met als resultaat dat we naast het slechte zicht ook bijna geen verlichting hadden. Dus regelmatig stoppen bij benzine sations om al het glas werk weer op te poetsen. Maar dit alles mocht de pret niet drukken, we zijn met veel lol en het eerste sneeuwballen gevecht op onze tweede overnachting plaats aangekomen. Na de banden verwisseld te hebben voor de winterbanden met spikes smaakte de koffie die inmiddels klaar stond en de beugels bier weer voortreffelijk. Groetjes Marcel.

Bjorn: He mensen, We zijn nu midden in de tweede dag. Gisterenavond hebben we na ongeveer veertien uur rijden geprobeerd ons verhaal op te schrijven en direct online te zetten. Dat is helaas niet gelukt. We waren moe en zullen waarswchijnlijk iets doms fout gedaan hebben. Na een klein biertje zijn we dan ook ons nest gaan opzoeken en ik spreek voor de meeste; zodra we het kussen raakten sliepen we vast. De nacht was kort want om zeven uur ging de wekker weer. Na een goede nachtrust was het moeilijk wakker worden het eerste dat meteen door mijn hoofd spookt is mijn carburateur-probleem. Het lijkt erop dat deze vervangen moet worden want dit rijdt voor geen meter. Na een lekker ontbijtje, waar we meteen weer aanspraak hebben met een paar Zweden, hebben we bij de (jeugd)herberg gevraagd of dat ergens kan. We worden doorverwezen naar een tankstation. Daar vervangen we de carburateur voor de reserve en probeer ik te starten. Uiteindelijk moet Alfred, de eendenexpert, er aan te pas komen om de carburateur zo om te bouwen dat ie weer helemaal top rijdt. Dus weer wat vertraging maar wel weer allemaal onderweg. Al snel zijn we bij de Öresund brug-tunnelcombinatie. Ook aan dit machtige bouwwerk heeft Ballast Nedam meegewerkt. Wauw, mooi man. Net voordat we de brug oprijden weet Erik een gat in de weg goed te ontwijken, Alfred is wat minder snel en klapt in het gat. Resultaat; een flinke deuk in zijn velg. Hij besluit er mee door te rijden tot Stockholm omdat we daar toch de spijkerbanden er om gaan leggen We komen de brug af en er staat een bord 629 km Stockholm, dat is het einddoel van vandaag. Gelukkig een stuk minder kilometers dan gisteren. Met een paar stops voor foto's benzine en wat voedsel is het in een strakke lijn naar de hoofdstad van Zweden. Ik in mijn T-shirt en Frank met twee truien aan...................... bij 25,6 graden in de auto, en -0,5 graden buiten(goed man, isolatie......).

Frank: Gaaaap !!! De wekker ging wel een beetje heeeeel vroeg voor mijn doen. Midden in de nacht werd ik gewekt door Erik Dammers grrrr volgens mijn horloge was het ergens tussen 0515h en 0530h. geloof me als je om 0130 naar bed gaat is dat heeeel vroeg. De temp. buiten was -4,5C.Koud dus. Na een lekker ontbijtje van onze geweldige gast heer Aryan Schmitz konden we allemaal de tassen in de auto stoppen/proppen. De ruimte verbaasde de meesten wel De Winterbanden 125 M&S Spikes zitten er onder die eerder in de auto lagen. Nu hebben we de mogelijkeid om de winterbanden zonder spikes bij Aryan Schmitz achter te laten en zodoende hebben we lekker veel ruimte in de auto. Tijd om te vertrekken. Aryan Schmitz reed voor met zijn Acadiane omdat de weg niet 123 uit te leggen viel. Na een mooie rit, over de busbaan ivm file, klavertjes-vier-rotonde kwamen we bij de kade van Viking Lines. zoals alle kades was deze ook niet al te best. Bjorn lette ff niet op waar we moesten rijden en we kregen me toch een dreun en een klap... bleek dat we door een gat hebben gereden waar geen rijplaten lagen, die waren een beetje verschoven. oef... chassis is nog recht dacht ik. stel je voor een chassis wissel bij - veels te koud. Ech niet!! even tijd voor een cigarette maar daarna moesten we direct de boot op/in rijden. Jeroen Henger maakte zich een beetje zorgen over zijn hoogte. Het stond immers op de folders en reservering. Maar algauw bleek dat de vrachtwagens toch wel wat hoger waren dan zijn acadiane. en nu? Na onze spullen te hebben gepakt op weg naar het restaurant/cafe voorin het schip. iedereen is brak en gaar en zit te gapen. af en toe valt er een in een dommelslaap en ik besluit lekker op de vloer te gaan liggen. even een half uur of een uurtje slapen. immers het was een korte nacht. nu 09:56 uur zit ik (Frank) lekker in het restaurant geheel vooraan met een geweldig uitzicht te typen. we varen af en toe door dikke ijsschotsen en slingeren tussen allemaal kleine eilandjes door. (Voor de IT-ers onder ons: op dit bootje is 1 AP actief) HELP ze gaan nu bingo-en.. de gemiddelde leeftijd is in eens met 20 jaar gestegen. Denk dat het tijd wordt voor een wandelingetje ofzo. BINGO !!!! we hebben een winnaar. *zucht* doet me denken aan een lied van ik geloof Het Goede Doel. Waar waar is hier de Nooduitgang... geloof dat we die NU gaan opzoeken. !!!
Jeroen: Hmmmmm, ben Frank maar niet achterna gegaan want het is zo nat buiten de boot. Klinkt wel aanlokkelijk om even op de grond te gaan slapen want ondanks de zeer hartelijke ontvangst bij Aryen of juist dankzij weer weinig geslapen. We zijn er zojuist achter gekomen wat bejaardenkolonies doen als ze massaal uit de zaal vertrekken na de bingo.

Met zijn allen naar de WC om zonder door te trekken weer te vertrekken.

Zojuist samen met Wendy van Bjorn geleerd hoe men bonen verhandeld. Na enkele transacties met braak- tuin- en blauwe bonen weer even tot rust gekomen om dit fantastische spel even te laten bezinken. Frank heeft eigenlijjk verder alles al vermeld in het vorige stukje tekst zodat ik pas weer verder ga typen als er weer iets ongelooflijk spannends gebeurd op de 80+ boot. Ik weet niet zeker of de handrem van de Aca er op staat beneden in het ruim dus mischien aan het einde van de dag toch nog een spannend verhaal voor het slapen gaan.

Frank: inmiddels is het 1609uur Net maar eens wezen shoppen samen met de bejaarden. In de tussentijd de rookplek een aantal malen op gezocht, beetje spelletjes spelen, karaoke geluisterd, kaartje gelegd, en niks doen. Deze tijd is dodelijk en je wordt er nogal melig van. Wel weer leuk was als een gokkast iets deed er een heel leuk muziekje uitkwam. Perfect voor een klompendans van Jeroen en mij. Dat was het wel weer zo even wat we allemaal beleefd hebben.

Frank: 1638h of eigenlijk 1738h ivm een uur tijdsverschil. Buiten is het al lekker donker. Als we om 1945 localtime aankomen in Turku Finland moeten we nog ongeveer 18 kilometer rijden naar Pirko-of-zo-iets en daar met een onduidelijke kaart de Hostel zoeken. Dan.... Dan is het tijd om alle alcohol en drank en weet ik veel niet meer wat we taxfree hebben gekocht te proeven. We hebben een kartonnendoos met 24 blikjes Lapin Kulta Beer gekocht (19 Euro) en een fles Calvados (16 Euro) maar ook natuuuurlijk een goeie fles Wiskey (23 Euro), De Viking-Line heeft weer goeie zaken gedaan!!! Maar wees niet bang, Erik is op dit moment aan het inslaan. Dan komt het totaal op een Illegale hoeveelheid (we hebben immers ook de nodige flessen in de auto liggen). oh ohww..Alfred komt ook nog even aan met een krat bier weer 24 blikjes extra. Gaat de goede kant op, alleen die vertraging wat we net te horen kregen... NOG EEN HALF UUR EXTRA OP DEZE HENRY DUNANT. *Zucht*. Goed nieuws een fles Bacardi (23 Euro) is er bij gekomen. jonge jonge dat zal de sfeer wel weer even opkrikken zeg..poeh poeh.

Marcel:Toch nog in dit varende bejaarden tehuis een Nederlandse truck chauffeur kunnen ontdekken. Hij is opweg met broed eieren naar Sint Petersbrug. De vervelende uurtjes wat doorgebracht met gezellig keuvelen over de meest onzinnige dingen, wat moet je anders..... de bejaardensoos helpt er niet echt bij. Goed het is nu 18:00 Nederlandse tijd en mijn maag begind weer om eten te vragen, VOEDERTIJD!!!! Goed ik ga de lintworm weer even voederen. Als laatste een bericht voor mijn colleag's we hebben hier de vader van Bertus ontdekt..........

Frank: Helaas, onze lintwormen moeten nog even geduld hebben, alles is op of dicht en wat er nog licht is nou niet echt je-van-het maar wel ongelooflijk duuuur. dus maar even ergens in Finlandia wat zoeken. tijd voor alles weer op te ruimen... we gaan de Bejaardensoos verlaten YEAHHH !!!!!

Frank: 2044h we zitten nu in Hostel
De bier welke we op de boot gekocht hebben smaakt ons prima, Erik zit met zijn Baco te genieten van even een avond vroeg niks doen. De weg naar dit hostel was na enig zoeken in dit Finland goed te doen. Direct nadat we van de boot kwamen merkten we dat de wegen spek en spekglad waren. De ijsvlakken voelde je direct. Het weer? tja wat anders dan gedacht. Het Regent weinig zicht tegen het vriespunt aan doch alles wit en zoals men het verwacht van Finland. Het Hostel ziet er keurig uit. 2 mooie kamers en precies ertussen een soort kleine ruimte waar we TV kunnen kijken en tevens iets te eten kunnen maken. Immers we hebben honger en lusten nu wel wat. Bjorn is nu de Swedisch Cheff (MuppetShow) en leeft zich uit met het noodrantsoen op een electrische kookplaatje. Best wel krap een keuken tafel voor 8 pers op een oppervlakte van 3 bij 3 meter. Gezellig!!!!

Frank: Woensdag 4 Feb 2004, Gisteren iets te veel drank op. De tafel stond rijkelijk gevuld met o.a. Wiskey, drop-wodka, Bacardi, bier en frisdrank. Het eten wat Bjorn had gemaakt uit een Noodrantsoen smaakte prima. (nadat we er pinda's en chips ingegooid hadden.) Allemaal gingen we voldaan naar bed.
Weltrusten.

Bjorn: na een dagje op de boot ons verveeld te hebben zijn we eindelijk weer aan het rijden. Rare jongens die zweden en finnen op die boot. Ze gokken, zuipen en kopen taxfree alcohol. We hebben een plekje in de uithoek van het restaurant opgezocht waar vervolgens een bejaardenbingo begint. Een rij voor het restaurant waar we zitten!! O mijn god wat een ramp! Maar goed dat was de boot. Een rare gewaarwording met rare mensen. Nog een 18 km rijden om naar onze jeugdherberg te komen. Daar wat gekookt zoals eerder beschreven... het wat nog te eten ook! Daarna een beetje bieren, whiskey en sigaren. Dus ik denk ik ga slapen... Dus ik wil naar bed en denk ik doe nog even de afwas. Dus nadat ik heb afgewassen kijk ik om me heen, zitten alleen Alfred,Jeroen en Wendy nog in de keuken, de rest lig al op een oor. Dus toch nog maar een whiskey-tje... nog eentje dan... tranen over mijn wangen van het lachen.... nog eeeeentje..... En ik wilde nog wel vroeg gaan slapen... nou ja morgen nog maar een keer proberen... Loop ik de kamer op waar ik slaap met Erik, Marcel en Frank, staan er 2 tl balken aan en liggen er 3 mensen onder deze hoogtezon in stereo te snurken.... ze waren echt op.... hehehe... misschien zijn de batterijen morgen weer opgeladen, laat ik nu ook maar gaan tukken.

Woensdag 4 februari 2004. KM 68335 09:47 uur 60 25' N en 22 27' E bij 2,6C

Frank: We hadden besloten om niet al te vroeg op te staan. 8 uur leek een mooie tijd. toen mijn luiken opengingen was het al halfnegen. Iets later dan gepland. We moesten een Douche/WC delen, en ja , je raad het al... iedereen moet op elkaar wachten. (Marja is mij aan het pesten!!!) nadat we allemaal zogenaamd wakker waren met een beetje hoofdpijn namen we een lekker Fins ontbijtje. De magen waren gevuld met brood en cornflakes. Genoeg energie om de tassen te pakken en naar Helsinki te rijden. Althans, bij buitenkomst bleek dat de rechts-voor-spijker-band van Alfred plat was. Een lekke binnenband waarschijnlijk. Maar even wisselen, anders rijd het zi lullig. Met een halve kater de winterband die op de motorkap lag (voor de sier) eraf gehaald. Helaas.. er zitten geen spijkertjes in en de staat is ook al niet te best. conclusie: rectsachter gaat naar voor en de sier-winter-band gaat naar achter. en na een half uurtje op de spekglade parkeerplaats konden we op naar Helsinki wat nog 140 kilometer weg was. Je kon duidelijk merken dat de Temp. boven de 0 graden lag. Alles was aan het druppen, de wegen waren schoner en de sneeuw slonk aardig in. Toch zijn er nog bulten waar je U tegen zegt, maar voor die weg zijn hebben wij de Raid er al op zitten. 1415u kwamen we aan in Helsinki. Een mooie stad van wat ik er tot nu toe van gezien heb. Het Euro Hostel waar we nu in zitten is aan de haven, met uitzicht op de haven en als je goed kijkt zie je de Ferry van de VikingLine.
Net even Alfred geholpen met het verwisselen van de lekke band. Gewoon naast de auto op de weg met 1 bandenlichter. Ondertussen kwam Gert Jan van Asperen met bijrijder en een andere team uit Nederland aan.

Frank: inmiddels is het 23:13h NL tijd net gebeld door de redactie van Radio Rijnmond om te vragen of het schikt dat ik morgen LIVE gebeld kan worden voor een verslagje van afgelopen dagen en wat er gaat gebeuren. Spannendddd!!!! Eerst maar eens de afgelopen dag typen lekker vanuit mijn bed in het Hostel. Nadat we eerst een kop koffie hebben genuttigd in de ruimte beneden zijn we de stad ingegaan. Best wel rottig lopen op klompen met al dat ijs en sneeuw als het dooit. Het allerergste zijn de steentjes die men stooit p het gladde ijs. Telkens als er minimaal 2 van die kleine zwarte rot steentjes in mijn klompen zaten moest ik ff stoppen en mijn klompen legen. (Wist je dat Finnen klompen maar rare dingen vinden? die blikken... geweldig!!!) Op naar het centrum van Helsinki. Mijn doel was een internet cafe te vinden om daar mijn laptop aan te sluiten op het internet. Erik had als doel een ruitensproeier pompje. Erik had er een opgezet maar die doet niks meer, en rijden in die smurrie zonder sproeiers is niet aan te raden. Het weer was goed, niet echt koud, maar gelukkig wel droog. Hierdoor konden we heerlijk door de stad heen lopen en genieten van Finland. Wat mij opviel is dat alles Trendy en Design moet zijn. Nu ben ik daar zelf ook niet vies van totdat ik de prijzen eens van dichtbij ging bekijken. Dan maar de zuinige hollander uithangen. Een leuke warme sjaal koste al 80 Euri, en een echte noorse (?) trui meer dan 200. Laat maar... n het grote warenhuis van Helsinki hebben de heren stickertjes gekocht voor op de auto's en wat souvenirs voor de thuisblijvers. Trek in Koffie !!! Gelukkig waren er meer die trek in koffie hadden en het liefst met een broodje erbij. Ergens in een straatje zijn we "Coffee House" in gegaan. De naam klonk goed. Een goeie mok koffie (2,70 E) met een flinke Sandwich (4,00 E) die je niet in 1 keer in je mond kon doen ging ik maar eens een poging wagen of er een AP (Acces Point is een draadloze internet verbinding waar je gebruik van kan maken) in de buurt was. Verrek, als het niet waar is. Twee hele echte AP's zonder Wep (Beveiliging) Alleen jammer dat mijn accu van mijn laptop binnen 5 minuten leeg is. Stopkontacten genoeg, alleen 1 probleem: ze zitten allemaal in het plafon en das hoog, te hoog. Gelukkig ging Marcel even naar de WC en als het niet waar is, onderweg kwam hij een stopcontact tegen bij een lege tafel. Wij direct verhuizen en proberen te internetten. Na 4 pogingen was het allemaal gelukt. (Mijn kaart heeft een conflict met W2K, in Jip & Janneke taal heet dat: een fout af en toe waardoor ik de PC opnieuw moet starten). Na wat aanpassingen in Windows ging alles perfect. De site staat er weer op. Gelukkig werd ik ook gebeld door onze internet Provider MJ Internet BV (www.mj.nl) welke mij een Internationaal inbel nummer gaven zodat ik dadelijk in noord-noord-noord Scandinavie ook de site kan up-daten met mijn GSM. Dit gaan we zo proberen. Tijd om terug te gaan naar het Hostel en een hapje te gaan eten. Een heerlijke Pizza voor 2,95 (heee.. das goedkoop!!) met heeeel veeel knoflook. hij smaakte me meer dan Prima!! na de maaltijd wat kennis gemaakt met de andere teams die ook binnenkamen. Uiteindelijk zitten we hier nu met 11 Teams. Tijd voor Actie. Erik zijn standkachel deed een beetje vervelend en ook moest hij zijn ruitensproeier maken. Jeroen heeft na het een en ander getest te hebben de standkachel gemaakt (afgesteld met wat aanpassingen) nadat Erik eerst de originele brandstofpomp terug had gemonteerd. Die deed het weer, alleen de ruitensproeiers nog niet echt. Alfred die Erik daar mee hielp probeerde van alles met de nieuw gekochte pomp maar helaas. Zelf nadat Alfred meerdere keren de ruitenvloeistof had opgezogen kwam er nog steeds niets uit het pompje. Conclusie: hij zuigt het niet zelf aan, maar moet het van een reservoir hebben. Iets voor morgen geloof ik, ik ben naar binnen gegaan omdat het na een tijdje buiten gestaan te hebben best fris is. Alles weer op orde voor de komende dag en klaar voor de start de dag afgesloten met een biertje. De rest zit nog in de gemeenschappelijkle keuken aan de drank terwijl ik prins heerlijk de site bij tik. tijd om het te up-loaden en te testen of het nu wel werkt. en dan slapen. Morgen vroeg dag +/- 0600h eruit! Weltrusten.

Koen: Wakker geworden in de jeugdherberg van Stockholm. Een heel mooi oud gebouw op een schitterende locatie in het centrum van Stockholm. Voor de herberg ligt een oude driemaster waarin ook kamers zijn. Het is zowaar redelijk goed weer. Eerst de spijkerbanden er maar eens opgezet. Daarna nog een paar uren om de stad te verkennen voordat we met de nachtboot naar Helsinki zouden varen. Had al iets gelezen over Stockholm. Het zou door velen als de mooiste stad ter wereld worden beschouwd. En na wat ik er van gezien heb moet ik dat beamen. Heel veel water en dus ook bruggen die de verschillende stadsdelen met elkaar verbinden. Een schitterende oude binnenstad, kasseien, steegjes, prachtige oude gebouwen. Gezellig en ook heel schoon, overzichtelijk en goed te voet te bezichtigen. Op een gevel stond de volgende tekst: "gaeth t wel men heeft veel vrinden. kert het luck wie kan se vinden." Ik dacht een waarheid als een koe. Is Zweden een hollandse kolonie geweest ? Of zijn wij eigenlijk vikingen ??!

Francois&Marcel V: Bij de Silja terminal Peter en zijn vader Barend S. ontmoet (ze waren dinsdagochtend vertrokken uit de achterhoek en in een ruk met de besteleend naar Stockholm gereden; 1407 km in 17 uur. topsnelheid 90 km per uur...) en al snel ingescheept. Die avond eerst wat geshopt in de winkelstraat aan boord en om 20.00 uur met z'n zessen lekker gegeten in het luxe restaurant van de Serenade. Daarna wat uitgerust en o.a. een show van de starlight dancers gezien en uiteindelijk blijven hangen in de disco op dek 12. Was oorspronkelijk niet de bedoeling maar het werd toch nog laat... Na een zware en voor sommigen heel korte nacht om 9.30 uur van boord in Helsinki en direct doorgereden richting Soini. Onderweg een aantal equipes ingehaald ook de Slovenen nog achter ons aangehad. 1 tussenstop gemaakt om te tanken en onze eerste Finse lunch te nuttigen. Bij aankomst in Soini om 16.00 uur was de helft al gearriveerd. Gauw een bed gereserveerd in het oude schoolgebouw, anders het risico te moeten overnachten in een tent. We zijn wel bikkels maar vandaag nog even niet. De temperatuur hebben we vandaag voor het eerst onder nul zien zakken en terwijl ik dit typ op Frank z'n laptop is het buiten min 8. Blij toe, want in OMA (mijn eend) hebben we de verwarming nog niet aangehad. Sterker nog: we hebben tot in Stockholm met de raampjes open moeten rijden omdat het anders 28 graden werd binnen. (Marcel merkt op dat dit waarschijnlijk met ons gerook te maken had: we zijn inderdaad door alle spanning nog niet gestopt nee...) Opmerking: wij hebben GEEN pech gehad onderweg -hebben we even afgeklopt-

Hierbuiten staat een grote tobbe voor de liefhebbers. Kan je lekker warm in je blootje van de sneeuw genieten. We zullen vanuit het raam af en toe eens kijken wie zich daar inwaagt. Marcel merkt weer op dat wij er zelf ook in gaan. O? Nou ja, bij gebrek aan een sauna...

De twee 4x4 eenden blijken niet met ingeschakelde vierwielaandrijving op het ijs te kunnen rijden omdat ze in de bochten zowat door hun achterkant ingehaald worden. De eerste lag al in de greppel. Dat wordt sleutelen...

Donderdag 5 Februari 2004.
Alfred:Het was erg vroeg toen de wekkers in het Eurohostel afliepen. Vandaag gaat de Raid van start. We werden bij de Hansaterminal verwacht om 07:30 uur, hetgeen aardig lukte. Na een weerzien en nieuwe kennismaking werden sponsorstickers geplakt en werden kadootjes in ontvangst genomen. Veel teams gingen richting Matti's garage om wielen en olie te wisselen. Wij zijn met 4 teams gelijk aan de eerste etappe begonnen in de richting van Vehu waar onze overnachting staat gepland. Over de snelweg waar de temperatuur nog +3 graden is gaat het richting het noorden. Onderweg zien we regelmatig andere teams bij tankstations en koffiestops. Gelijdelijk gaat de temperatuur naar beneden en gelukkig komt deze onder het vriespunt. Het voordeel hiervan is dat de tegenliggers en voorliggers onze ruiten niet constant volbaggeren. Na een tijdje zijn de snelwegen op en gaat het over deels besneeuwde en bevroren tweebaansweggetjes verder. Al heel vroeg staan er 383 KM op de dagteller en rijden we rond 15:00 uur het rustige Vehu binnen. We hebben deze dag voor het eerst eens niets onderweg hoeven te repareren en de eendeei sleutelhulpen beginnen ontwenningsverschijnselen te krijgen. Twee teams zijn ons reeds voor en we kunnen gelijk aan tafel want het eten staat klaar. Buiten staan de tenten voor de overnachting al opgesteld, dus het zou wel een een koude nacht kunnen worden. De temperatuur bij aankomst is -6 graden, dus dat kan nog wat worden...
Frank: Brrrr Koud!! tis al min ze en een half. Binnen in de auto al ijs moeten krabben. Zoals Alfred al verteld had Ging de ochtend redelijk. Al was het vroeg we konden gelukkig redelijk wakker worden al ging mijn wekker weer eens niet af. Na een lekker Fins ontbijt met Havermout achtig spul hebben we de auto's ingepakt om naar die Terminal te gaan. Het kadeautje was onder andere een mooie Dolk/mes vismes survivalmes. De Route was uitgestippeld en stond in 6 regels geprint. Knap werk vond ik het om meer dan 350 kilometer uit te leggen in een paar regels. Anyway we reden weg uit Helsinki via de snelweg opweg naar Vehu. 08:47 Tring. Mijn GSM begon te rinkelen Radio Rijnmond. De redacteur ofzo vroeg of het uitkwam als ik over 2 minuten LIVE in de uitzending kon komen. Tuurlijk kan dat zei ik. Na het beluisteren van de Radio via mijn GSM hoorde ik onder andere het File Nieuws. Goh wat was het weer druk in Nederland zeg. Gelukkig heb ik en de rest er geen last van. Toen hoorde ik de dame van de radio die mij aankondige en kon het verhaal beginnen. Best wel raar al vertellend je verhaal te doen en tegelijk bedenken dat je vanuit Helsinki Live te horen bent in het Rijnmond gebied. Dat ik te horen was bleek later middels een SMS van dochter (?) van Erik. Grappig. Ze zouden binnenkort weer bellen. Ben benieuwd. Verder was de reis, de eerste etappe meer dan mooi en goed te rijden. Een paar keer verkeerd gereden omdat het wel heel erg sumier aangegeven stond op onze Road-Map. Bjon was erg moe en vroeg of we even konden wisselen van plek. Op de vluchtstrook zeer vlug gewisseld zodat Bjorn ff een uurtje of meer kon slapen. EN slapen dat deed ie!!! Halverwege hebben we gestopt om te tanken en gelijk even een hapje te eten met een BAK koffie. Leuke tent alleen was hij nog niet geheel afgebouwd. Ik weet niet hoeveel arbeiders er aan het werk waren maar als je goed keek zag je ze in elke hoek wel wat doen. Na het geklooi om de tankdop eraf te halen die vast zat gevroren en een verkeerde pomp (pas-automaat) ging de weg door het mooie Finland Dit keer vergezeld door Wendy van Jeroen. Zo kon Jeroen even pas op de plaats houden en het stuur overgeven aan Bjorn. Wij reden en reden al was het maar 350 kilometer, soms was het best lastig door het zoeken van de auto in de ijs sporen. De weg ging over weggetjes die geheel bevroreren waren 2 baans, heeeel mooi. De Temp was wat minder, hij Daalde !!! In Vehu aangekomen staat ie zelfs al op -6,5C moet niet gekker worden!
Vehu is een oude school waar we de nacht verblijven. Maarr we slapen in verwarmde tenten (er staat een kachel in). Buiten staat ook een echt Fins Bad. Misschien duik ik daar nog wel ff in. Wie weet. Lange dagen korte nachten vragen om een goede maaltijd. Deze stond al klaar bij aankomst in Vehu. Heerlijke zalmfilet, Salade, brood en beleg, puree, hutspot, hetebliksem en dat op zijn Fins. Eet Smakelijk !!!

Marcel: Wat een gezeur allemaal, wat is vroeg??? Alles went hoor. Goed vandaag dus de officiele start in Helsinki. Op het start terrein werd dus al snel duidelijk dat ik de enig was die nog enigzins fris was ondanks dat ik de laatste was die naar bed ging. Dus vandaag was ik de GPS. Snel weg dus voordat ze in slaap sukkelen. Even buiten Helksinki in een voorstadje liep door wat onduidelijkheden in de route beschrijving al fout. Even het lokale leger in de arm genomen en ons even uit laten leggen hoe we nu precies moesten rijden. Het weer was niet erg prettig wat regen en een erg natte weg. Maar de temperatuur begon gelukkig al snel te zakken waardoor het al snel halverwegen de route droog werd en het kwik onder nul zakte. Maar enige kilometers verder begon het dus zagjes te sneeuwen, jeehaa now we are talking!!! Maar het einde van de route werd het mooiste, de zon brak door, de weg veranderde van asphalt in ijs wat wil je nog meer? Aangekomen in Vehu wachte ons de tenten en een heerlijk maal Zalm rendier en een soort hutspot maar dan anders, heel erg lekker. Dit moet zo de rest van de raid blijven dan ben ik gelukkig.

vrijdag 6 feb 2004 (62º41' - 24º27') Temp -8,9C 10:43uur.
Frank: Vertrokken uit Vehu Finland nog brak en nagenietend van gisteren. Gisteren? ja! Na de verslagen op Internet te hebben gezet kregen we om 20:00 uur Ajajouka nog wat. (in NL Drivers Meeting) Jukka de organisator van Raid Laponie doet dan een kort verhaaltje van 1,5 uur waar geen eind aan lijkt te komen. Jukka beschreef alles tot in de detail voor de gehele Raid. Elke detail werdt besproken. Wie Wat Waar Wanneer en voor de Nederlanders onder ons Wat kost het??!!! De meeste van de deelnemers slikken even een paar keer wanneer ze horen wat alles gaat kosten. De overnactingen zijn niet mis. Nu werd ook duidelijk dat ons doel de NordKapp wel een heel duur hotel is. Even vlug nadenken kwam ik erop dat die landen (Noorwegen en Zweden) geen Euroi's hebben. Daar kan je alleen in lokaal geld betalen. Wisselen dus. Na de DriversMeeting was het Nicotine gehalte aardig gedaalt bij iedereen en konden we weer naar buitgen waar het een graad of -8 a 9 was. Na een verkwikkend sigaretje kon ik de spullen in de Leger tent leggen waar we de nacht in zouden door brengen, Op de Wolle deken en een goeie slaapzak moet dat wel lukken dacht ik. De HotTub (Fins bad opgestookt met een houtkachel) was klaar en de eerste doken de sauna in om dan onder de maan in de avond bij -8 het bad in te duiken. Brrrr ik moest er niet aan denken totdat GertJan van Asperen vroeg of ik mee ging naar het meer. Hmm snel denken besloot ik het maar te doen. 3km verderop had een Familielid van Veiko (organisatie) een sauna aan het meer. daar aangekomen was het een hele mooie Finse blokhut met een Sauna voor 4 pers aan het meer waar een wak in was gezaagd. Het ijs was een centimeter of 30 dik. Ze hadden een houten trap gemaakt om makkelijker in en uit het water van +3 graden boven nul te kunnen komen. Op naar de sauna. Twee van de Familie/Kennis van de organisatie zaten al in de Sauna en legden ons uit over de gebruiken van de sauna en het wak in een ijs en ijs koud meer. Nadat ik en Jarno (?) Twente warm genoeg waren gingen we op sokken naar buiten. Jarno ging eerst... brrrr KOUD !! hij dook eruit en kon even bijkomen. toen ging ik. hmmm waar ben ik in godsnaam aan begonnen. Zit je lekker in een warme (Lees heet) Sauna, ga je in je nixie op sokken naar buiten waar het -9 is om in een wak te springen. Het zal wel goed zijn. De finnen doen het ook en ze vinden het lekker. Nou dan moet ik er ook maar aan geloven. brrrrr kouuuuuddddd Rustig weer eruit en op het ijs de bloedsomloop zijn gang laten gaan. Goh, niet echt koud, alleen mijn voeten zijn een beetje koud. Nadat de Finnen er ook in zijn geweest doken hun ook nog even in de sneeuw alwaar we snel weer de sauna opzochten om weer op temperatuur te komen. Heeeerlijk. Daarna voel je je weer helemaal fris en helder. Toch best wel lekker zo iets. Op naar het Camp gebied waar onze tenten staan en lekker de nacht in te duiken die -11 werd.

Frank: Geloof dat het een uur of halfnegen was dat ik wakker werd in de tent. De kachel in de tent was uit. Deze werd tot 0600h bijgevuld met hout. Nadeel van een koude nacht is dat je lekker warm (met muts op) slaapt in je warme slaapzak op je warme wolle deken. (Bedankt Wendy ;-) Maar om dan je kleding aan te doen is ff doorbijten. na een paar bakken koffie, Havermout en nog wat andere lekkere dingen de auto ingepakt en uit voorzorg de Bougie kabels vervangen. De Ochtend daarvoor starte hij op 1 cilinder. Ff testen en hij starte perfect gelijk op 2 cilinders. We konden weg, op naar Haparanda (Sweden).

Alfred: Ik had beloofd geen wekker te gebruiken, maar toch zonder zo'n ding had ik nu nog in Vehu gelegen, zonder tent want die is al weer afgebroken. Jeroen kon niet goed wakker worden omdat de avond ervoor diverse lekkernijen (alcohol) van andere buitenlandse deelnemers weden getest op bevriebaarheid. De temperatuur deze nacht was -11 graden, maar in de tent ruim boven het vriespunt. Na de wat trage start ging het richting het noorden om onderweg gelijk Euri's te verwisselen voor Zweudse en Norske Kronen. De bank wist van onze komst en had koffie en koek al klaar staan, alleen Kronen hadden ze niet (genoeg). Na een kaartleesfout aan onze kant zijn er twee teams elk een andere route gaan rijden. Wijzelf hebben een deel van de oorspronkelijke route gevolgd en de andere groep reed anders. Bij -8 graden regende het onderweg hetgeen voor een zeeeeer glad wegdek zorgde en we hebben ook diverse hulpdiensten onderweg aan het werk gezien om Finnen die niet goed kunnen rijden te redden. Na een vermoeiende rit van een kleine 500 kilometer zijn we uiteindelijk toch in Haparanda (Zweden) aangekomen. Bij aankomst nog even een praatje voor Omroep Vlaardingen gehouden, die elke dag een live verslag doen om 18:10 uur op dit station. Bij het eten bleek dat de vroegopstaaners veel meer leuke dingen hebben beleefd, ze zijn op de koffie geweest bij een Citroen-dealer waar ook de club uit Oulu aanwezig was, ze zijn naar het sneeuwkasteel in Kemi geweest en hebben over de bevroren zee van Kemi naar het eiland Haillluto gereden en terug. Over deze echte zee loopt in de winter een openbare weg waar in de zomer een veerboot vaart. Helaas hebben we morgen een heel strak schema wat het niet toelaat om nog even over de zee te scheuren, maar wellicht aan het einde van de Raid als we weer langs Oulu komen.Terwijl we achter het toetsenbord zitten hoor ik het de laatste tonen van De Frozen Duck Band, dus het is weer veilig om naar de bar terug te gaan. De temperatuur is momenteel -5,8 graden, maar in het weekend, als we meer landinwaarts vertoeven, gaat volgens Jukka (de Raid-baas) het kwik naar beneden met de snelheid van een adelaar die een muis ziet.

Wendy: Ondanks mijn anti-computer gedrag van de afgelopen dagen (ik ben niet zo goed met knopjes) moet ik er toch ook aan geloven dus vooruit maar,ik zal een poging wagen. Vandaag erg lang gereden en daardoor inderdaad veel gemist maar lekker slapen tot 9 uur is ook wel prettig na een paar dagen vroeg opstaan. Er schijnen twee wekkers af te zijn gegaan,om 6 uur en om 8.30,maar gelukkig slaap ik overal doorheen,zelfs bij -11.Op ons gemak ontbeten,ingepakt en uiteindelijk pas om 11 uur weggereden,wat de gemiste attracties gelijk verklaard.Geen tijd voor gehad.Wat wel geweldig was en verder tot nu toe bijna iedereen gemist heeft waren de 4 elanden die we vanaf een totaal ondergesneeuwde weg tussen de bomen zagen.Wat zijn die beesten prachtig en groot !
Verder wil ik alleen nog even melden dat ik het nog steeds niet echt koud heb gehad en het hier nog steeds geweldig vind!

Marcel: Na een wat onrustige nacht wat aan de late kant op weg naar Haparanda. Otto weer beroofd en de buitgemaakte euros weer ingewisseld voor Noorse kronen omdat die daar niet zijn te wisselen. Als backup GPS bij de de gemiste afslag even wat ondersteunende taken verricht. Omdat de twee andere teams niet kwamen opdagen de rit verder met Alfred en Marja voortgezet. Omdat door het geschok op de de ijsplaten op de weg de waterdruk in de blazen wel heel erg hoog begon op te lopen maar een saniteaire stop ingelast. Daar bleek dat wij mannen het toch weer makkelijk hebben. Marja had daarintegen wat meer moeite om een geschikt plekje te vinden. Ze stapte vol goede moed over de sneeuw rug en verdween daarna tot over haar knieen in de sneeuw, dat ging dus niet werken. Onze weg vervolgd richting Zweden over de ijzige wegen met een snelheid zo doorgaans van een 80 km per uur. Tijdens de brandstof stop bleek dat ook de beveiliging van de pomp onze eenden wel boeiend vond, iedere keer als hij zijn camera langs onze eenden draaide zoomde hij er iedere keer even op in. Bij aankomst in Haparanda bleek dat omdat wij de bezienswaardigheden niet hebben bezocht wij niet als laatste aankwamen. Weer heerlijk rendier gegeten en weer eens heerlijk gedouched. De nacht beloofd ook weer wat goeds een heerlijk bed!.

Frank: *Uch* zonder dat ik bovenstaande gelezen heb denk ik dat er weinig bijgevoegd kan worden. Oja....We hebben Elanden gezien !!!!!!!!! 4 stuks wild in het veld. oh dat had wendy al geschreven. hmmm ons uitstapje met Jukka dan? Ah die nog niet. Er scheen een Rode eend in de sneeuw te staan (van de weg geraakt) en had Jukka om hulp gevraagd. Toevallig reden wij samen met jeroen en vrouw achter Jukka en Tante Rik aan die gebeld werd over het ongevalletje. Over de 27Mc hoorde we dat hij even ging kijken en wij volgden Jukka door de sneeuw, mooie landschappen, off-road en weet ik veel voor mooie wegen. We hebben hier gepoogd een filmpje van te maken. (met een HP Digi Camera). Sweden 19:52h 65º50'-24º07' Direct in Hampara staat de hostel, je ziet Finland liggen. tijd om eens vroeg naar bed te gaan maar eerst pogen om de site te uploaden. en dan? dan dromen over de poolcirkel welke we morgen gaan oversteken (met helaas een gruwlijk vies ritueel). daar horen jullie morgen meer over. Weltrusten !!!

Zaterdag 7 feb 2004 (65º50' - 24º08') Temp -22 C 8:45 uur.
Met dank aan het 't Eendeei (Marcel) voor het mogelijk maken om deze site bij te houden.

Bjorn: Nou vandaag gaat het gebeuren... we gaan de poolcircel over. Gisterenavond hebben we het rustig aan gedaan. We (Jeroen, Wendy, ik en Frank) hebben een kamer met douche en toilet dus iedereen neemt meteen de kans om even lekker te douchen, scheren enzo. Daarna weer veel verhalen voor de website geschreven en een beetje nagepraat, een drankje drinken en daarna gaan we allemaal redelijk vroeg naar bed.

Vanochtend moesten we rond een uurtje of 7 op omdat we allemaal op dezelfde tijd op de poolcircel moeten zijn voor het befaamde ritueel. Door Jeroen's heldere denkwerk van de avond ervoor worden we om 6 uur wakker van zijn wekker. (moeilijk he, local time en Finlandse tijd). Lekker opstaan en naar beneden ontbijten. Daarna de grote truck, hoe krijg ik bij min 22 mijn auto gestart. De Zweden zetten hun autos allemaal aan een stopcontact voor een motorverwarming, een franse auto heeft deze uitrusting niet... Dus gewoon starten. Er komen geluiden uit de motor die ik nog nooit gehoord heb. Je voelt de (al extra dunne olie) als stroop door de motor gaan. De versnellingsbak is moeilijk in beweging te krijgen (ook dikke olie), maar na een minuut of vier start ie! Die zwaardere accu is wel nodig. De meeste van onze eendjes hebben het zwaar, een enkeling krijgt het niet voor elkaar de eend te starten. Na een powerpack leeg gemaakt te hebben moet deze eend worden aangesleept en ja hoor ook deze eend weet weg te komen. Nou op naar de poolcircel. Dat betekent een uur of 4 rijden. De wegen zijn weer helemaal fantastisch! Wat een landschap. We rijden vandaag met Jeroen en Wendy op. Onderweg sluiten zich teams aan en gaan weer weg. Heel erg leuk om met franse, duitse, sloveense, finse en nederlandse teams te rijden. Samen met Nalle komen we aan op de poolcirkel. Hier wacht ons een lekkere maaltijd van haring die is ingemaakt in suiker. Volgens ons zitten de ingewanden er nog in en is het visje aan het gisten.. Wat een intens ranzige rotzooi! Wat smerig. Ik heb nog nooit zo iets smerigs geroken, laat staan gegeten... maar ja dat is traditie zeggen ze.... Gadverdamme... Kokhalzend eet ik de rotzooi op. Daarna opweg naar de markt in Jokkmok. Dit is een heel bekende markt, maar met min 25 is dat minder interessant, daarnaast ruiken we de vis nog steeds. Die geur is overal. Je boert elke keer de smaak van dat smerig stukje vis weer op. De verrassing van deze traditie is nog lang merkbaar... We rijden daarna door naar Kiruna, hier is ons hotel. De auto wordt nog steeds redelijk warm, ondanks de min 20 buiten krijgen we het op de traditionele kachel toch nog 18 graden in de auto. Ons record ligt op 42 graden verschil in temperatuur tussen binnen en buiten.

We gaan weer op weg. Plots remt een auto voor me... Ik vol in de ankers en wat zien we midden op de weg, 2 jonge rendieren. Daar komen we goed weg!. Ook komen we onderweg op de donkere wegen nog een eend van een frans team, Jose en Etienne team 15, tegen die een band lek heeft gereden. Hij red het wel en dus rijden we door. De verstraler doen hun werk goed. Die heb ik er dus niet voor niets opgezet. We racen even over de wegen komen we in Kiruna aan. We hebben met vier mensen een cabine. Goed geregeld. Een belgisch team nummer 5, Denny en Andre, hebben wat minder geluk gehad en hebben een rendier aangereden. Het beest moet worden opgespoord door de locale authoriteiten. Het heeft een gebroken schouder en is afgemaakt. Het team is er met de schrik vanaf gekomen. Met de eend gaat het wel. Een spatbord moet worden uitgedeukt, bumper terugslaan, een nieuwe koplamp wordt besteld en afgeleverd bij de volgende rustplaats. Dit had veel slechter kunnen aflopen (niet voor het rendier trouwens).

Frank komt aan in de cabine. " Eerst even wat uittrekken", zegt Frank. Een jas, een das, een wollen trui, een ski-broek, nog een wollen trui. Daarnaast weet ik van vanochtend nog dat hij thermo-ondergoed aan heeft en nog een wollen trui, een t-shirt, een longsleeve, een gewone broek, thermo-sokken en een boxer... Frank houdt niet zo van de kou geloof ik.

Frank: Het is Koud!!! ****ringkoud! In Scandinavie mag je niet binnen roken. (ik hoor het al, " goeie reden om te stoppen" ) dan maar buiten roken. De wekker ging een uur te vroeg af zodat ik lekker op mijn gemake mijn hoeveelheid koffie naar binnen kon werken. Om daarna te ontbijten met de welbekende Havermout ofzo. en dan tja... ff een peuk is dan wel lekker. Gekleed met een thermo onderbroek en t-shirt (met dan aan PR Eendeei Rutger) en daaroverheen een spijkerbroek en een wolle trui ging ik even een naar buiten. Schrik !! tis echt koud geloof ik. snel mijn nicotimne naar binnen gewerkt (niet te snel anders bevriezen je neusgaten) had ik vlug andere kleding gepakt. De voorspellingen waren voor vandaag -30C. niet fijn, maar wel leuk om het eens een keer mee te maken. zoals jullie al gelezen hebben van Bjorn, was het een goeie dag om te rijden. De route vanvandaag gaat van Haparanda naar Kiruna (480,6 Km en te doen in 7 uur en 36 min) Ech Nie!!!! De Auto die diep ingevroren was starte redelijk goed. Enkele andere (Gele AK400) moest helaas aangesleept worden door een andere Nederlandse team. Op naar de Poolcirkel. Een mooie weg, redelijk schoon doch erg glad en best verradelijk.
Poolcirkel: 69682 Km Temp -19,3C (66º33' - 20º06') 14:28h
Raid Laponie voor de eerste keer zonder de vis traditie is geen Raid Laponie. Iedereen moest eraan geloven die voor het eerst meedeed. (dus wij ook) Op de poolcirkel aangekomen staat iedereen al klaar en heeft naar mijn idee een beetje te veel plezier in deze kou. Er werd nog tegen mij gezegd: Je kan wel langzaam lopen, maar je ontkomt er toch niet aan. Nee denk ik bij mezelf. de plasticbordjes liggen al klaar. Keurig geserveerd. Op het bord lit een Pizzapunt brood met een garnalenpasta ofzo waar een stuke ui op zit en 2 halve kleine tomaatjes. en daarnaast... grrrr ligt die kl**te vis. Een halve haring die er als een haring uitziet. Niet nadenken, vork pakken en een hapje nemen. Bleeehhhh die geur al. Die herken ik maar al te goed. Verrotte vis in zoet zure saus. Niet mijn Feesie, maar eten zal ik. De hap: grrbmle #$%^&*( Ik geloof dat ik naast wat darmen nog enkele ingewanden genuttigd heb. slikken en klaar. Daarna Heeeeeel vlug de stukjes tomaat gegeten die al aardig bevroren waren en het brood om maar die smaak kwijt te raken. Niks helpt. Je handen stinken, je adem stinkt je bovenlip stinkt, alles... maar dan ook alles stinkt, en dat in die kou. brrrrr Ook weer gehad. De rest van de dag was het kleine boertjes die je er weer even fijn aan herrinderde wat je gedaan hebt (en waar je mee bezig bent) Gewapend in mijn dikste kleding met 2 dekens over me heen gingen we op naar de markt in Jokkmok. Ik had mijn klompen uitgedaan ivm het piepen en kraken van de sneeuw, maar ook de Plateu vorming onder mijn klompen. Gelukkig had ik ook nog een paar Berg Schoenen mee genomen en kon ik die aan doen om fatsoenlijk te lopen over en dor de sneeuw. 1 nadeel, ik had koude voeten. Samen met Bjorn zijn we na een kopje koffie in een tent zonder verwarming naar de auto gelopen in ren pas. om Warme voeten te creeeren. Gelukkig had ik mijn klompen weer aan, heeeeeerlijke warme voeten. Goh wat een genot is dat zeg. Nu kan ik weer over de markt lopen zonder koude voeten, dan maar wat piepen en kraken. Wat ik niet verwacht had was dat al die Zweden klompen een beetje vreemd vonden. Iedereen keek (en keek achterom) best leuk zoiets. (Je moet eens zien waar die Samen (lappen) op lopen voor rare Efteling schoenen) Op naar het Hotel (Cottage - Trekkershut) om het verslag te typen. Bjorn en Wendy gaan het eten koken, Pasta a la Lapland. Eetsmakelijk.

Marcel: Tot nu was het koud, maar nu is het echt KOUD!!!! Na het ontbijt op weg voor het konvooi uit, vandaag was het mijn beurt om te sturen. Na eenmaal verkeerd gereden te hebben ging het allemaal voorspoedig. We hebben onderweg een vijftal rendieren gezien. Het landschap was schitterend, een mooi zonnetje, bluawe hemel en alles vol sneeuw wat wil je nog meer. En dan is het zover, de poolcirkel. Het beruchte blik werd opengemaakt, een klein gaatje van een mes en de stank van rottende vis was in de wijde omtrek te ruiken, gatverdamme dit wil je niet eten!!! Maar goed de traditie wil dat je om super fin te worden een stukje van deze ranzige vis (haring in gemaakt in suiker, en dan maar gisten) moet eten. Nou dan moet het maar een stukje onder mijn snor geduwd, dan blijkt dat de stank erger is dan de smaak, andere dachten daar anders over en stonden kokhalzend de vis weg te werken. Daarna dan maar weer verder naar Jokkmok, de jaarmarkt. Wat bezield mensen om midden in de winter in lapland een jaarmarkt te organizeren, -24 en dan in een kraampje gaan staan om iets te proberen te verkopen. Gezien de drukte zal het allemaal wel normaal zijn want we waren daar niet de enige. Een advies, als je Greenpeace lid bent, moet je hier niet naar toe gaan. Het bond gehalte is hier wel heel erg hoog. Alle soorten en maten heb ik voorbij zien komen, van konijn to zeehond en alles ertussen in. Hier hebben we iets gevonden wat wel lekker is, kebab gemaakt van rendier, alle rendier vlees is overigens buitengewoon lekker. Dan maar weer verder naar Kiruna, onderweg passeerde we nog een belgisch team dat zoals later bleek een aanrijding hadden gehad met een rendier. Gelukkig alleen maar blikschade en een kapotte koplamp. In Kiruna aangekomen bleken we te overnachten op een camping waar ze leuke hutjes hebben weer een goede nacht in het verschiet dus. En we hebben weer een heerlijke maaltijd gehad, ditmaal gerookte rendier. Als ik terug in nederland ben moet ik toch eens ernstig op zoek naar een plek waar ze rendier verkopen

Jeroen

Goede nacht allemaal,

Vandaag ondervonden wat koude lucht zoal met ademopeningen zoals de neus kan uithalen. Je voelt gewoon hoe de ijskristallen zich vormen tegen je huid. Even goed wakker worden met zo'n temperatuurtje hoor. Heb vandaag ook goede vrienden gemaakt door de wekker 1 uur te vroeg te zetten en locals te laten kennis maken met de mondgeur die gegiste haring in zoet conserveermiddel heet. Onderweg naar de poolcircel op mijn temp meter -28 celcius gemeten............... Volgens de officieele raid meter van Jukka is het - record deze raid tot nu toe - 27.3. Ondanks deze temperaturen toch de ramen open gezet om de ranzige lucht van de overheerlijke haring de auto uit te krijgen. Ben benieuwd morgen. Heb vandaag ook geleerd dat het handig is om goed op te letten op Lapse wegen. Kon nog net remmen voor de rendieren waarover hiervoor verslag is gedaan. Gelukkig reageerde Bjorn alert en waarschuwde ons tijdig met een luide schreeuw door het bakkie............ dat uit stond zodat we pas twee minuten na het passeren de waarschuwing door kregen. Gelukkig niet zo fout af gelopen als het Belgische team dat in het verslag van Bjorn is genoemd. Awel, morgen even kijken hoe koud het is en door het elke keer weer geweldige besneeuwde landschap naar Noorwegen rijden en de oceaan eens vanuit een fjord te bekijken.

Grote groet Jeroen.


Zondag 8 feb 2004 (67º51' - 20º14') Temp -13,4 C 10:26 uur.
Marcel: Nou dat was me een dag die je mee kon tellen. Het begon allemaal rustig en relaxt. Na het ontbijt met z'n allen eerst op weg naar het ice-hotel in Kiruna. Met min 22 slapen in een ijs hotel lijkt me nu niet echt de ultieme slaap plaats maar ja je hebt overal mensen voor. Het was kompleet met kerk en een theater wel erg mooi. Maar weer snel de auto in want de temperatuur was nu niet echt om te zeggen goh wat lekker. Op weg naar de grens met Noorwegen veel waanzinnig mooie uitzichten, van het vrij vlakke landschap ineens de bergen in. Met een lekker zonnetje erbij hadden we de meest schitterende plaatjes, mooie luchten boven besneeuwde bergen. Voordat we de grens overgaan nog eerst even boodschappen doen in Sweden want het is hier iets goedkoper dan aan de andere kant van de grens. Bij de grens nog even een kodak stop ingelast vanwegen het mooie uitzicht. Sweden was mooi, maar Noorwegen had nog veel meer verrassingen in petto voor ons. Nadat we de bergen verlaten hadden en de fjorden in doken werd het zicht steeds minder en begon het te sneeuwen. De snelheid liep terug naar 60 km per uur maar dat duurde gelukkig niet zo heel lang, wat het zicht op de mooie fjorden weer toeliet. Maar dat duurde helaas niet zo lang, net na Bjervik begon het ineens weer te sneeuwen en nu echt serieus. Halverwegen de beklimming van een berg stopte de motor van Jeroen er mee omdat deze veel te warm werd. De temperatuur steeg in een korte tijd van min 18 naar -5. Allemaal gestopt en wat karton weg gehaald van de gril zodat de motor wat meer koeling kreeg. Dan weer opweg dachten we, FOUT. Door de sneeuwval was de weg behoorlijk glad geworden waardoor iedereen dus problemen had om weer in beweging te komen. Eerst Alfred en Marja met een duwtje aan het rollen gekregen, Bjorn had wat minder moeite en kwam op eigen kracht weer aan het rollen. Ook wij hadden hulp nodig om de boel weer aan het rollen te krijgen. Als laatste waren Jeroen en Wendy die weg moesten zien te komen wat dus niet lukte. Nadat wij drieen het hoogste punt hadden berijkt en een plaats hadden gevonden om te stoppen zijn Bjorn en Frank weer terug gereden om Jeroen en Wendy te helpen om weer op gang te komen. Die hadden ondertussen de sneeuwkettingen op de wielen gedaan waardoor ze gelukkig weer op eigen kracht op weg konden. Na wat overleggen besloten om zonder kettingen de weg te vervolgen. De sneeuw werd minder en de weg daardoor ook beter te bereiden. Dat was ook te merken omdat de muppets weer eens voorbij kwamen over de CB. Dat betekende dat er weer midner consentratie nodig was. Maar ook dat duurde weer niet lang. Al gauw zaten we in een ware sneeuwstorm. Zicht een paar meter, veel sneeuw en een harde wind die grote wolken stuifsneeuw over de weg blies. En dan de Noren die met dit zicht met 100km per uur je in komen halen tot zelfs autobussen toe, waanzin!! Met als gevolg dat je helemaal niets meer zag. Tijdens een windvlaag die een grote wolk stuifsneeuw op blies over de weg werd er ineens hard over de CB STOP STOP STOP geroepen. Nadat de wolk begon op te trekken en we tot stilstand waren gekomen zagen we een wir war van lichten en een paar autos dwars over de weg. Het bleek dat Alfred en Marja in de slip waren geraakt en de sneeuw rug aan de zijkant van de weg waren in gedoken. Gelukkig waren we allemaal alleen maar geschrokken en hadden verder geen schade. Na een lange gespanne rit doemde eindelijk de lichten van Tromso op in de verte. Op naar de camping waar ons een hele leuke hut wachte. Eenmaal binnen eerst maar eens een borrel om van de schrik te bekomen en de verhalen uit te wisselen. Het is nu 22:10 Erik heeft zijn koks muts opgezet en heeft zich terug getrokken in de keuken, hij gaat ons trakteren op een feestmaal want die hebben we inmiddels wel verdient. Tot morgen.

Frank: Kiruna Km 69924 Lekker weer tis maar min 13,4. (goed he?) Gisteravond geprobeerd te Warwalken bij min 18. Ik kan de andere IT-er aanraden dit niet thuis uit te proberen. Hoewel ik 4 AP's heb gevonden waar 1 wep had, was het Te Koud om gebruik ervan te maken. Vlug weer naar binnen en daar werd ik gebeld door Marcel de Valk ('t Eendeei) Hij sponsort ons met een bedrag dat we weer 5 dagen gebruik kunnen maken van de GSM om alleen tekst op de site te zetten. Om iedereen die met smart zit te wachten op de foto's en de video's toch een beetje tegemoet te komen hebben wij een berichtje via mijn PDA/GSM het gastenboek ingevuld dat dit wel heel kostbaar gaat worden wanneer wij 1 foto op de site zetten. Hopelijk kunnen wij dit morgen doen in Tromso. Wij zijn nu 21:30 uur aangekomen in Tromso na een leuke rit met veel veranderingen. te lezen in het stuk van Marcel kon je lezen dat we naar het Ice-Hotel zijn geweest. Je loopt daar als toerist rond (toegang Hotel +/- 9 Euro) Wij zuinige hollanders bedanken vriedelijk hiervoor en lopen om het hotel heen en kijken daar waar het Gratis is. Tijdens het lopen bij -22 bevriezen je neusgaten bij elke inhalering. Gelukkig was ik weer lekker gekleed met mijn klompen die ze ook hier niet kennen. Gelukkig konden we de auto weer in en rijden op naar Noorwegen. De wegen waren erg verschillend qua ondergrond. Dan weer ijs dan weer sneeuw dan weer redelijk schoongereden. De weg naar de grens vanaf Narvik was wel heel erg mooi. Boven de boomgrens rijden tussen de bergen door met alleen maar Sneeuw en sneeuw en af en toe ook nog eens sneeuw. (Zie de foto's en een video filmpje van 30 sec.)
Noorwegen Km 710101 (68º26' - 18º06') 14:41 uur - 14ºC Hier begon het weer om te slaan en begon het te sneeuwen. van Kleine vlokjes naar Grote vlokken. Nadat de duisternis in gevallen was ging het ook nog eens waaien, en waaien waarna het ging stormen. Sneeuw-Storm!! Wij hollanders zijn best wat gewend, maar als het weer hier in Nederland was waren de weerberichten en waarschuwingen op Radio en TV zoiets van: Ga niet naar buiten, sneeuwstorm en zeer gevaarlijk glad met weinig tot geen zicht. Hier in Noorwegen pakken ze de auto knallen hun schijnwerpers aan en gaan met een gangtje van 70 tot 80 door de sneeuwstorm heen. Tja en toen waren daar die hollanders in hun Eendje die half van de weg waaien met nul komma nul zicht. met een gangtje van 40 tot 60 afhankelijk van het zicht. De berg op in de eerste storm was de snelheid minder dan 30 waar je normaal 90 mag. (wat sommige dan ook gerust doen... gekke vikingen ook) De combinatie Sneeuwstorm, Donker, Wind, Eend is niet echt een aanrader en tijdens de Rit vloog Alfred met de neus van zijn eend in de berm. Vlug reageren en hopen dat je kan stoppen Ik kon gelukkig de Eend redelijk goed tot stilstand brengen maar die Golf of Jappanner met ABS EPS en weet-ik-veel-niet-wat-nog-meer aan electronika ging schuiven en kwam dwars achter ons tot stilstand. Alles weer goed... vlug weer na de schrik weer doorrijden door de storm waar het zicht soms minder dan je motorkap is. In de buurt van Tromso aangekomen klaarde het weer geheel op. Even zoeken in Tromso en aangekomen op de Camping met trekkershutten (Cottage) kunnen we lekker met een vers pak sneeuw een verslag typen. Ondertussen is Opper brandwacht Erik Dammers eten aan het koken en komt Koen binnenvallen met het verhaal dat Barend Saalmink een aanrijding had met zijn AK400 in Tromso. De Noor had veel schade maar Saalmink zijn achterkant (gleed weg) weinig maar wel een deuk. Eerst een biertje... (net gehoord dat onze Francois Bruens ook de sneeuw ingedoken was... ik zal proberen de foto's in de gallery te zetten)

Erik:Je moet er al met al toch wel heel veel voor over hebben om die titel super finn te verdienen. Eerst moet je dat hele eind rijden naar Helsinki, wat op zich al een hele beproeving is, daarna gaat het " voor het echie" van start. Dan moet je bij de poolcircel aangekomen een haring eten, (nu ben ik een liefhebber van een gewone nieuwe haring) maar dit gun je slechts een zeer beperkt aantal mensen binnen je kennissenkring toe. WAT IS DAT SMERIG !!! Maar goed, je moet er wat voor over hebben, voor zo'n ere titel. Vandaag hebben we een best wel ernstige sneeuwstorm gehad onderweg. Dan lijkt het wel of jij de enige bent die totaal niets meer ziet, gelukkig had de rest van de er net zo veel last van als wij. Behalve die Noren, die rijden in auto's met infra rood voorruiten, geloof ik. Waar wij een zicht hadden van minder dan 10 mtr. en daar door niet harder kunnen dan een kilometer of 40, halen zij met een gangetje van rond de 100 in. De gekken. Maar goed, dat zal onze onervarenheid ook wel een beetje zijn.Morgenochtend mogen we een beetje uitslapen, we mogen pas aan het eind van de middag op de veerboot. Dan mogen we een nachtje varen en dan komen wij op ons verste punt van de "Raid Laponie" aan, DE NOORDKAAP". Een nadeel is dat dan wel daarna moet je ook weer terug. En dat is denk ik toch wel een soort van jammer. Nu stop ik maar even, anders verknal ik alle copy voor het "klaverblaadje"

Jeroen:

Wist u dat:

5 meter zicht ineens heel fijn is bij 3 meter zicht.
Nordskjosbotn een heuse plaatsnaam is.
een motor overhit kan raken bij - 7.8.
Handremmen best handig zijn.
er een belg was die zijn motor probeerde te isoleren met een rendiervel.
karton reuze goed isoleerd
vrouwen het in het algemeen best goed doen als ballast op de voorbumper.
-13 ineens niet meer zo koud is.
je prima kentekenplaatafdrukken kan maken in de sneeuw bij de vanrail.
de UMAP in Finland overwinterd.
Sommige mensen graag over kachels klagen.
Bjorn een gewild persoon is in Finland.
ook sneeuwkettingen moeite hebben bij sommige weersomstandigheden.
Ik de volgende keer pas weer verder ga.
Grote groet Jeroen.

Maandag 9 feb 2004 () Temp -9C
Marcel: Heerlijk vandaag lekker uitslapen en even lekker niks doen. De boot vertrekt vanuit Tromso pas om 18:30 en we moeten om 16:00 uur bij de boot zijn. Eerst onze roes maar eens uitslapen van de vorige avond wat voor de meeste van ons wel nodig was. Althans voorzover dat lukt want Frank was dus zo handig om in een andere hut te gaan slij de rest in de barapen en zijn telefoon verzameling bij ons achter te laten die dus vanmorgen om beurten afgingen. Gezien de sporen in de sneeuw was het aardig laat geworden, slingerend van hut naar hut en hier en daar afdrukken van mensen die languit in de sneeuw waren terecht gekomen in een poging om met ongeveer een liter sterke drank en de nodige biertjes door een sneeuw hoop heen te komen van bijna een meter dik, dat gaat dus niet goed. Buiten stonden een paar klompen van Jeroen die ongeveer dezelfde laag sneeuw onder als in de klomp hadden, dat loopt lekker zacht. Na een luxe ontbijt van Sultana's en plop koeken en enige modificaties aan de eenden, wat niet altijd makkelijk gaat bij min 12 besloten om de stad Tromso maar eens in te gaan. Daar bleek dat we niet alleen in Nederland last hebben van over-ijverige parkeerwachters. Alfred had zijn eend gestalt op een leuk klein parkeerterreintje vlak bij het centrum en wat Noorse carroserie ringen in dat apparaat gegooid en toen de stad in getogen. Bij terugkomst bleek dat het er niet genoeg waren geweest. Een prent dus van 60 euries. Erik was ondertussen op zoek gegaan naar een garage waar hij de standaard olie liet vervangen door de dunnere olie die je bij de extreme temperaturen nodig hebt. Ook heeft hij maar gelijk de carterplaat er onder geschoefd om de motor ruimte verder af te schermen. Hij kreeg het wel voor elkaar om boete vrij zijn eend midden op een markt plein te parkeren waar het zo te zien niet de bedoeling was om autos te stallen. In een internet cafe genaamd Darklight maar weer eens geprobeerd om de fotos online te pompen, zonder succes helaas. De tijd begon ondertussen te dringen en dan maar eens naar de boot toe. We konden gelijk aanschuiven achter aan de rij inmiddels wachtende eenden en dan maar aan boord. Ons aangemeld en onze hut opgezocht, een knusse twee persoons hut met patrijs poorten leuk zo'n kamer met tunnel vision. Eenmaal buitengaats konden we het Noorderlicht zien, dat werd ons duidelijk toen een buslading kleine jappannertjes ineens in grote haast door de boot rende naar iets wat wel hel erg dringend moest zijn. Achteraf bleek dus dat het noorderlicht te zien was. Het was helaas van korte duur want inmiddels komt de sneeuw weer met kussen ladingen tegelijk naar beneden. We hebben opverigens een nieuw vloek woord aans ons woordeboek toegeoegd, norskjotbotten nog aan toe, vernoemd naar een de plaats Norskjotbotten die we gisteren zijn gepasseerd. Licht lekker in de mond en is Bond tegen het vloeken proof, wat wil je nog meer? Ik denk dat ik mij nu maar eens lekker door de boot in slaap ga laten wiegen wan we komen morgen pas om 11:45 aan in Honnisvag, het eiland waar Nordkapp op ligt.

Alfred: Jeroen wil weer niks schrijven, Wendy heeft iets tegen knopjes en Erik ligt al op bed, Marja is in de hut een boek aan het lezen, Frank en Bjorn hangen bij de rest in de bar. Aangezien aan boord van deze Noorse boot de bierprijzen nogal hoog zijn, zien we opvallend veel eigen meegebrachte drank op de tafels.Dit is misschien wel de reden dat we het Noorderlicht niet scherp hebben gezien. Op het moment vliegen de sneeuwvlokken de boot voorbij, en wordt er omgeroepen dat er NU Noorderlicht te zien is aan stuurboord. De boot hangt gelijk scheef. Zoals Marcel al vertelde wordt mogen een poging gedaan om de Nordkapp te bereiken. Dat kan nog wat worden, want gisteren hoorde we dat er in 1 dag ongeveer 80cm verse sneeuw is gevallen. De sneeuwkettingen staan klaar, ik hoop ze niet nodig te hebben want ik heb maar 1 keer in de verwarmde garage geoefend met het omleggen van die krengen. Terwijl de Frozen Duck Band nog in de lounge speelt, gaan er al veel Raiders hun hut opzoeken, ik dank dat ik hun voorbeeld maar ga volgen....

Japanner: Arora, Arora... BANZAAI !!

Frank: alweer kwart over twaalf. De jappanners liggen met min veels te koud in de sneeuw en harde wind op het achterdek op de strandstoelen met camera's video's en weet ik veel niet nog meer in de aanslag om het Noorderlicht te fotograferen. Sommige slimme jappen hebben een statief met een camera erop maar voor de kou hebben de toestellen een Muts gekregen. (of een statief werkt op een boot die hard schommelt heb ik zo mijn bedenkingen over) Net weer gebeld door Radio Rijnmond die me morgen vroeg om 0800uur wakker bellen. Ik heb duidelijk verteld dat ik dan in een coma lig en de redactie gaat het doorgeven aan de regie dat ze lang moeten bellen en dat ik aardig slaperig kan klinken. We zullen zien hoe het gaat. Deze dag was een rust dag. wel 2 kilomter gereden naar het centrum waar ook de boot ligt. Ook in dit dorp (stad) hebben ze nog nooit iemad op klompen zien lopen, helemaal raar vinden ze als iemad op klompen een winkelcentrum binnenkomt en zijn klompen uit doet en op sokken verder gaat (ijs onder de klompen is erg glad niet op de lopen). Eerst was het lekker rustig en relaxed wakker worden hadden we wel verdiend na de dag ervoor wat erg intens was voor een hollander in deze extremen. Tromso is een leuk stadje met best wat toerisme (vooral jappaners) met een mooie haventje aan het centrum vast. De ligging in deze fjord met de witte besneeuwde bergen maakt het haast een ansichtkaart. Nu lekker op de oceaan aan het dobberen en het schip gaat lekker te keer en wiebeld en waggeld door de fjorden heen. We zitten nu bovenin op dek 7 met een beetje uitzicht naar buiten door et dek verlichting. Je ziet de sneeuwvlokken dwarrelen en heel even een stuif sneeuw stormpje. Het zicht is dan net zoals gisteren. Niks!!! Ik denk dat ik maar eens de rest ga volgen en mijn hut op ga zoeken. We zitten in hut 309 met uitzicht op de zee. Niet verkeerd, alleen de kronen vliegen erdoor. (hopelijk krijg ik zo nog een blik op het Noorderlicht). Kijken of ik wakker kan worden van mijn GSM (hopelijk heeft ie bereik). Weltrusten. Game Over!!

Dinsdag 10 feb 2004 () Temp -11C
Frank: kloklopklopklop bonk Bonk!! Erik staat op de deur van de hut te bonken om mij wakker te maken. Radio Rijnmond krijgt mij niet te pakken. Hoe weet Erik dat nu weer, "nou" Erik, "mijn dochter belde mij dat ze je niet te pakken kregen". ach soooo.. Nope, geen bereik in mijn hut op mijn GSM niks nadda noppes. Gelijk mijn kleding aangetrokken en naar het bovenste dek gelopen waar ik gisteren wel bereik had. Daar aangekomen ging de telefoon over. De regie van Rijnmond. De verbinding blijft slecht waarop ik besluit uit de kooi van nogwat, uit de stalenkooi te gaan en me te wagen aan de gruwelijke kou. Ik loop naar buiten op het achterdek uit de wind voorzover de schermen helpen op mijn sokken met alleen een thermoshirt en een longsleeve aan. ik verrek van de kou krijg ik te horen dat ik nog 3 minuten moet wachten (****** wat zijn dat lange minuten) Ik besluit even ivm de Kou en de verbinding naar stuurboord te lopen. Nee ook daar ik het vrieskoud en geen betere verbindingh, op naar bakboord en daar lukte het redelijk. maar nog niet zoals het moest zijn. Shit dacht ik.. wat nu. Dan maar op mijn sokken in de kou met hoge zeegang veeeeel wind slecht zicht de lijn in leven houden. (je moet er wat voor over hebben toch?) Helaas, wat ik ook probeerde het mocht niet baten, geen verbinding meer. de lijn was zo slecht dat ik voor een radio uitzending te vaak wegviel en geen horen gelijk was. toen verbrak de verbinding helemaal. tuuut tuuut tuut tuut. ik besluit om heeeel snel weer lekker naar binnen te gaan en wat dekken omlaag om verder wakker te worden. Even mijn laptop opgehaald in de hut en op naar dek 5 waar de koffiebar open is. Aan tafel zijn geschoven Erik en Marcel. Tijd voor nog een bakkie koffie.

Marcel: Wat heerlijk zeg slapen op een deinende boot, ik heb een gat in in de nacht geslapen. Alleen af en toe wakker geweest als wee een haven in liepen, we hadden een hut vlak boven de boeg schroef die dan behoorlijk wat herrie produceerde. Zodra ik op bed lag begon de bood behoorlijk te stampen, paaltjes pikken heet dat werd mij net vertelt het duurde daardoor niet lang voordat ik over het noorderlicht begon te dromen. Eenmaal wakker geworden door de telefoon van Erik die een SMS van Evelien kreeg, maar besloten om de kooi te verlaten en op jacht te gaan naar een bak Noors sloot water want de koffie is hier niet echt geweldig, en een broodje. Buiten waait het behoorlijk en er schuiven steeds besneeuwde eilanden voorbij, nog twee uur te gaan voor we aanleggen.

Frank: Wow. We zijn op het Eiland van de Nordkapp!! en dat zullen we weten ook. Het duurde even voor dat de boot aan moest leggen dus we hadden nog wel even tijd voor een paar andere dingen als foto's maken en koffie (herstel: slootwater) te drinken wat veels te veel kost. Toch maar even in de shop gekeken waar ik een hele mooie Noorse trui had gezien. Verkocht, verliefd. Eerst gevraagd hoe het zit met de TaxFree, en dat was best leuk. Weer een stukje goedkoper. Hmmm toch nog veel (lees Héél Véél) maar ja, éénmaal in mijn hoofd en Oh Ohww... Brand alarm in het Hotel. iedereen kijkt om zich heen, maar niks aan de hand. Wel ff schrikken die harde bel. lijkt me niks nu in de sneeuwstorm naar buiten te moeten. brr. Maar goed ook weer gehad. Imponerend dagje zo en dan te bedenken dat we maar 24 kilometer gereden hebben. Anyway, de trui heb ik wel 4 keer aangehad, en op het aller aller aller laatste moment besloten om hem te kopen. (Met dank aan Koen) 1 groooot nadeel de zak waar die in zit is met 26 nietjes dicht geniet en verzegeld met een soort van Tax zegel. Pas als we de grens van Noorwegen overgaan en de belasting centen terug hebben mag ik hem uit de verpakking halen en aan doen. Aan het weer buiten te zien wil ik hem nu al wel aan. Even wachten tot we naar Hetta gaan (Finland) we gaan de boot af met een lift ivm de hoge kade en komen in een wereld tegen wat echt op het einde van de wereld lijkt. De sneeuw valt uit de hemel met bakken te gelijk, of gaat dat niet met sneeuw!!! Daarbij is het een graag of min 12 met een windkracht van 7 tot 8. Deze leuke combinatie maakt het op zijn hollands gezegd ******* (lees uitdaging) We gaan direct door naar de Nordkapp altans zolang de weersconditie het toelaat. We gaan de sneeuw in en rijden in een witte omgeveing waar alles onder de sneeuw is. Alles is WIT. door de harde wind is het zicht af en toe minder dan 2 meter en dan weer 300 meter. Het stuift als een gek. Sommige hadden problemen om de heuvel op te komen en besloten sneeuwkettingen om te leggen (ze rijden al op spijks) Wij stoppen ook om de kettingen om te leggen, go****olere wat is het K O U D ! ! ! met die wind en sneeuw. Vrieskoud en bijna niet te doen in die hele harde wind met stuifsneeuw. Na wat geklooi en hulp van Jeroen hadden we de kettingen erom zitten. We kunnen maar 20 kilometer per uur rijden vanwege de omstandigheden. Tring Radio Rijnmond aan de lijn. Ze belde me nog even omdat ik nu weer bereik heb en of ze morgen vroeg weer kunnen bellen. Prima.. Ik heb zo mijn best gedaan deze ochtend om verbinding te krijgen en te behouden, met mijn sokken buiten in een longsleeve hoppen waar maar een beetje bereik is. Dat mocht niet baten, kijken of het hier in Skarvag beter gaat. De tocht was in de sneeuw een hele uitdaging, helaas zat er een ketting niet goed om de band en daardoor is 1 ketting kapot gereden welke we in de storm met hamer en beitel los moesten slaan. dan maar verder zonder kettingen wat verder prima ging. Komen we aan bij de afslag Nordkapp 13 kilometer, IS DE WEG GESLOTEN !!! nog maaaaar 13 kilometer tot ons doel, helaas, het is te gevaarlijk om door te gaan. De weg gaat langs een klif zonder vangrail of andere bescherming. In deze weersomstandigheden waar je af en toe niks ziet is het te gevaarlijk om erover heen te rijden, je kan immers zo de oceaan in donderen. Staan we daar heel even te wachten gelijk weer wat ducktape op de grill geplakt ter isolatie komen er twee Nederlanders in Toyota's 4x4 voorbij. Die keken even Hééél verbaasd naar die Nederlandse eendjes. We kregen te horen dat we morgenvroeg poging twee gaan proberen, en rijden door naar het Hotel waar het lekker warm en de koffie (!) klaar staat. Als ik nu naar buiten kijk (voorzover het gaat) was het een verstandige keuze dat we vandaag maar niet aar de Nordkapp gereden zijn (al was het nog maar 13 kilometer). De sneeuw waaite met vlagen waar je niet doorheen kan kijken langs de ramen van het hotel. Eerst koffie en even bijkomen.
PS: Op de boot zag ik een scheur in mijn klomp, snel gemaakt met Ducktape en Tie-Rapds voordat mijn klomp breekt.

Koen: Heerlijk geslapen op de boot. Onze luchtververserinstallatie maakte zoveel herrie dat ik m'n oordoppen maar in heb gedaan. Nog nooit met oordoppen geslapen maar ging prima ! Ook gelijk geen last meer van Frans z'n gesnurk ! Helaas was er vanaf de boot niet zo heel veel te zien; eerst was het donker en later knap mistig. Uitgescheept in Honnigsvag en vervolgens op naar de Noordkaap. Het weer zag er heel goed uit, af en toe zelfs de zon gezien achter de bergjes. Maar ja hoor, eenmaal op weg begint het hard te sneeuwen en nog harder te waaien. Heb 2 jaar geleden op een rustdag geprobeerd de Noordkaap te bereiken tijdens de Raid Laponie (zat toen eigenlijk niet in de route). Dat is toen niet gelukt omdat het zo'n pokkeweer was. Toen gestrand bij de laatste slagboom. Maar nu eerst vol goede moed onderweg. Bij de eerste helling ging het al mis. We hadden niet genoeg vaart en gleden weer terug. Nog es proberen, op de motorkap gesprongen om de druk op de voorwielen te verhogen. Nog steeds spinnende wielen. Achterwaarts in de sneeuwwal beland, duwen, trekken, niks helpt. Dan maar de sneeuwkettingen erom. Frans had geoefend, maar dat was in een warme garage. In een halve sneeuwstorm is toch anders !! En eigenlijk zijn deze kettingen ook te groot. Toch erom gekregen en eindelijk weer verder. Wordt gebeld door Marcel: waar blijven jullie, wij staan al op de Noordkaap en we moeten al terug van de bestuurder van de sneeuwschuiver. Ja ja, we komen eraan, nog maar 19 kilometer. Maar ja met 20 km per uur duurt dat toch nog effe. Het zal toch niet weer misgaan ? Beetje gas erbij, niet teveel anders houden de sneeuwkettingen het niet. En ja hoor, 12 km voor de Noordkaap is de slagboom naar beneden. We mogen niet verder vanwege het weer. Wel godv.......etc enz voor ongeveer 5 minuten (!) En die anderen zijn er al wel ?? Weer gestrand in het zicht van de haven of zo. Dan maar naar het hotel. En wat schetst mijn verbazing: daar staat Marcel, was een geintje, hun mochten ook niet omhoog. Gelukkig morgen herkansing. En als die slagboom weer dichtzit ga'k echt gewoon lopen want dit keer zal ik er komen........

Bjorn: Op de boot hadden we een heerlijke cabine met zijn tweeen (romantische met Frank). Na een gezellig avond met een paar dure biertjes (6 euro per stuk) was het lekker slapen tot de volgende ochtend. De meesten zagen er goed uitgeslapen uit en klaar voor de volgende etappe. Het van de boot komen wat nog een hele toer omdat die mensen niet echt snel werken. De afspraak was om te proberen in een keer naar de Nordkap te rijden. Onderweg wordt het weer slechter. Een sneeuwstorm steekt op en de wegen worden wit.... heel wit... We moeten rijden van paal naar paal langs de weg en die staan misschien 5 meter uit elkaar. De aka van Jeroen begint te breken en hij vliegt bijna uit de bocht. Het is tijd voor onze sneeuwkettingen. Dat is nog niet zo makkelijk in een sneeuwstorm. Uiteindelijk lukt het om met bevroren ogen en wenkbrauwen de kettingen erop te krijgen. Dus eindelijke verder rijden... In zijn eerste versnelling en karre maar. Dat gaat 10 meter goed en dan ben ik de eerste sneeuwketting al kwijt. Opnieuw erop en nog een keer proberen. Dan hoor ik de linker ketting rammelen. Dus stoppen en controleren. Ik kan niets zien en we zetten hem wat vaster. Weer doorrijden en weet dat geluid. Weer niets te zien. Uiteindelijk besluit ik gewoon door te rijden en hoop mijn banden niet te slopen. Daarna nog een keer stoppen om de kettingen er toch maar af te halen. Nordskjosbotn nog aan toe, sneeuwketting naar de knoppen. Hoe krijgen we die er nu weer af. Jeroen bied uitkomst en sloopt hem eraf. Hmm zonder kettingen rijdt het ook -wel goed. Ik heb echt super banden! (bedankt Remco!). Uiteindelijk komen we bij de afslag Nordkap 13 km. Hier staat Jukka om ons te vertellen dat we er vandaag niet meer naartoe mogen rijden. De weersomstandigheden zijn te slecht en de duisternis valt in. Dus doorrijden naar de Herberg. Hier aangekomen halen we de slee tevoorschijn... en joepie sleeen !!! En sneeuwballen gooien !! We zijn blij !!!!! Binnen begint de gezelligheid op gang te komen omdat verschillende mensen van verschillende nationaliteiten lokale drank hebben meegenomen. Die zijn trouwens geen 5 %... Toch even testen. Nu gaan we zo koken.. Vanavond schaft de pot Taco ala Lapponia (Tacos met Rendier). Heb er wel zin in ... Buiten zijn er mensen bezig een Iglo te bouwen om te overnachten.. mafkezen die eendrijders maar gezellig !!

Jeroen: Het sneeuwt hierbuiten momenteel horizontaal en als je de auto open doet ligt er binnen 2 seconden een laagje sneeuw binnen. Vandaag wederom met sneeuwkettingen moeten rijden omdat de Aca het anders niet trok in de bochten. Gewldig landschap waar Wendy en ik ons aan hebben vergaapt maar dat al snel niet meer zichtbaar was door de wind en de sneeuw. De paaltjes langs de weg verdwenen overigens ook snel uit zicht. Zijn we eindelijk bij de afslag naar de Nordkapp, is het Nordskjosbotn te gevaarlijk om door te rijden. Ach waarschijnlijk wel het verstandigst en mogen is er weer een dag met hopelijk meer dan 3 meter zicht. Op deze manier hadden we tenminste de tijd om de slee uit te proberen. Straks eerst even eten en daarna mensen proberen zo gek te krijgen dat ze een sleecompetitie in een sneeuwstorm aandurven. Er zitten hier al 2 mensen die aangeschoten zijn dus het moet met wat nuchter overedingsverm,ogen toch mogelijk zijn om dit voor elkaar te krijgen. (hoe zeg je sleecompetitie in het Frans??). Hopelijk morgen een mooi verslag over het bereiken van het Noordelijkste puntje van Europa.

Grote groet Jeroen.

Marcel: We hebben ons eendje weer opgezocht benedendeks en wachten geduldig op het moment dat wij op de lift mogen om van boord te gaan. Dat gaat niet zo snel omdat er maar 1 auto tegelijk op kan. Eenmaal op de kade zijn we weer met onze vier teams opweg gegaan, dit keer ons doel Nordkapp. Ploegend op onze spijkerbanden door de besneeuwde wegen naar boven klimmen. Stijgings percentages van 8 en 9% op een besneeuwde ijsweg is niet echt gemakkelijk zelfs niet met de spijkerbanden. Nadat we met veel pijn en moeite de klim van 9% er op hadden zitten en met veel wielspin boven waren gekomen troffen we Jeroen en Bjorn langs de weg aan. Tijd om de wielen met de sneeuwkettingen er onder te gooien. Dat is echt een uitdaging in dit weer. De stuifsneeuw kwam inmiddels door alle kieren in de auto naar binnen want buiten waait het met zo'n windkracht 7 a 8 ef mischien zelfs 9 en dan moet je wielen gaan wisselen. Ik was blij dat ik voor het vertrek tijdens het wachten mijn blusbroek al had aan geschoten want die kwam nu echt van pas. Als een geoliede machine hadden Erik en ik binnnen 10 minuten de wielen gewissld en en de spijkerbanden weer op het dak gemonteerd, resultaat twee sneeuwmannen ik met bevroren wenkbrauwen en ik een stijf bevroren snor. Weer inde auto gekropen waar inmiddels binnen ook al een behoorlijke sneeuwlaag lag want zodra je en deur opende waaide ergelijk een wolk sneeuw naar binnen. Met de sneeuwketingen onder onze weg maar weer vervolgd met soms zicht, zicht ???, helemaal geen zicht dus verder als onze motorkap konden we soms niet kijken. De wegen smal en een egale witten vlakte met om de tien meter een oranje paaltje die de weg rand markeerde, paaltjes zoeken dus. Aangekomen bij de alslag van de weg naar de werkerlijke nordkapp bleek die dus gelsoten, jammer maar wel verandwoord want met deze omstandigheden met een auto die weg op is niet verstandig tenzij je zelfmoord neigingen hebt. Ik sluit mij nin deze aan bij Koen, als hij morgen nog dicht is trek alles wat ik heb aan warme kleren aan en ga te voet de Nordkapp bereiken, komen zal ik er hoe dan ook! Ah lekker in het hotel een bak koffie, de spullen naar de kamer gebracht en in de hal van het hotel terwijl we wachten op ons eten lekker met de ander rijders keuvelen, Engelse, Ostenrijkers, Slovenen en Duitser allemaal door erlkaar, beren gezellig dus. En dat werd nog erger toen ierdereen zijn lokale drankje tevoorschijn haalde en de flessen in het rond gingen om van alles wat te proeven. Buiten trekken groten sneeuwweolken voorbij opgedreven door de harde wind wat als resultaat heeft dat inmiddel ook de weg waarlangs we gekomen zijn ook is afgesloten voor alle verkeer, de slagboom is naar beneden. Buiten ligt inmiddels een 1.5meter dikke laag sneeuw. HELP we zijn ingesneeuwd. Frans en Gerard kunnen jullie nog een paar wachten afschrijven? ;-) Goed we gaan er een gezellige avond van maken en morgen zien we weer.

P.S. Marian ik wil een EEND!!!!!!

Alfred: Echt ontspannen de dag begonnen, maar na aankomst en de rit naar de Nordkapp werd begonnen sloeg er ook enige stress toe. Een aantal teams waren bezig met de sneeuwkettingen en ook ik moest er aan geloven. Had ik toch maar beter geoefend. Jeroen heeft me geholpen met het omleggen van die krengen terwijl Marcel en Erik hun reeds gekettingde wielen monteerden. Het was voor het eerst dat ik met kettingen reed, en het wordt zeker geen hobby van me. De Eenden staan nu buiten in de sneeuwstorm te wachten op wat morgen zal gaan gebeuren. Arie: de kettingen passen perfect (als je weet hoe ze te monteren), en ze zitten nog op de voorwielen om morgen niet te hoeven tobben.

Marja: na de driversmeeting hebben we een vreet feest gehad met de speciale gerechten uit alle landen maar eerst moesten er nog 2 mensen die de poolcirkel ceremonie hadden gemist nog even een paar lepels levertraan opslurpen de gezichten die ze trokken sprak boekdelen je kon dus goed zien dat ze het erg lekker vonden Maar er waren ook mensen die het vrijwillig hebben genomen.wij vermoeden dat dit komt doordat het bier hier erg prijzig is , 7 euro een glaasje ,levertraan gratis was en het waren nog niet eens allemaal nederlanders.Alleen een nadeel je werd er niet dronken van.allemaal de groetjes van mij. PS ik ben gelukkig nog blond en heel na het ongelukje met een sneeuwheuvel.dit stukje schrijven koste mij een uur.


Woensdag 11 feb 2004 (71º10' ) Temp -10,5C


NORDKAPP !!! We Made It !!!!

...en ingesneeuwd, geisoleerd!! De wegen zijn afgesloten en kunnen niet weg. Morgenvroeg moeten we wel klaar staan om 0900 uur, is de weg dan nog niet opengesteld dan hebben we nog 1 poging om 1300 uur. Daarna als het dan nog niet gaat, moeten we hier blijven totdat de wegen opengesteld worden. Skarvag telt 90 inwoners met onze groep hebben we de populatie verdubbeld. Hopelijk is er genoeg duur bier voor een paar dagen. De sneeuwstormen blijven aanhouden en in het noorden van Lapland is Lawine gevaar waar 1 lawine de weg geheel heeft geblokkeerd. De volkswagengroep is vandaag vertrokken naar het vaste land alleen moesten ze weer terug ivm de gesloten wegen en slapen nu in een kerk in Honigsvag. Laatste info is dat 22 teams de Nordkapp hebben gehaald. We Will See..... waar we morgen naar toe gaan, of naar Hetta (Fin) of we blijven hier in Skarvag (N). Hier zijn alle wegen al gesloten en kunen alleen het dorpje in.
Raid Laponie Yeahhhh !!!!!

Frank: Afgesloten van de buitenwereld ! Radio Rijnmond belde lekker vroeg, net iets over de klok van half acht. Wakker was is van verre, klonk als iemand die 3 nachten had doorgefeest, schor in de keel, beetje wazig en vaag. Ik kon gelukkig nog genieten van de weersvoorspellingen van Ed Aldus waarna ze direct overgingen naar mij. Een korte introductie en de vraag hoe het weer hier was en wat ik aan had (en dat was niet veel, alleen maar een boxershort). Een klein radio grapje. Vlug mijn kleding aan kunnen schieten en op naar de rookgedeelte naast het restaurant in het zelfde gebouwtje. Koffie, ik heb Koffie nodig om mijn stem een beetje beter te laten klinken, dan maar als 1 nacht feest, de deur van het restaurantgedeelte was nog gesloten alwaar ik via de receptie een kop koffie kreeg. Ook maar gelijk een IJzerkoekje (Vlaardingense koekjes van bloem, boter, suiker en kaneel) Daar ging de telefoon weer, komen ze gelijk met de vraag: Wat wil je liever, op je sokken in je Thermoondergoed buiten op dek van de boot staan of Haring. Dan maar op mijn sokken op het dek, want die gore haring mag me gestolen worden. Bleh als ik er weer aan denk komt de lucht alweer naar boven. Wat een gore vis was dat. Er waren een aantal die te laat waren voor de ceremonie en die mochten gisteravond (Tja... je ontkomt er niet aan, Super Fin wordt je niet zomaar) Die teams moesten 2 slokken "Levertraan" nemen. Ook niet te versmaden dacht ik zo. Verder hebben we het gehad over de weerscondities wat hier net zoals ik, van de hak op de tak kan verschillen/springen. Dan weer redelijk goed dan weer harde wind dan weer een sneeuwstorm dan weer... nou ja, je kan er geen touw aan vast knopen (die bevriest hier namelijk ook) Nu het ontbijt klaar staat werd ook nog even de Havermout aangestipt welke ik zo lekker vind. Die ga ik zeker nu weer pakken als het er is. Oja als laatste Natuurlijk de klompen, een terug kerend fenomeen. Niet alleen de Finnen, Zweden maar ook de Noren vinden het maar rare dingen. Naast de reparaties aan de auto's wat allerminst meevalt heb ik zelf mijn klomp moeten repareren. Leuk om even te vermelden. Eerst eten.. en daarna verder wakker worden. en dan... dan op naar de Nordkap (weer ziet er goed genoeg voor uit).

Bjorn: Gisterenavond was het weer eens ontzettend gezellig. Na de Koeskoes was het tijd voor de uitwisseling van traditionele gerechten. Allemaal mensen uit verschillende landen hadden verschillende soorten gerechten bij zich. Zo hadden de schotten Hagis, de duitsers lokale worst, de belgen ham, de Australier rum, de fransen kaas en Richard, wij IJzerkoekjes uit Vlaardingen en nog veel meer lekkers. Dus rondjes lopen en alles proberen. Daarna ben ik met Marcel en Jeroen nog even een potje gaan sprieten en toen we daarna weer boven kwamen was er een jam-sessie bezig. Dus daarbij gaan zitten en een beetje spelen. Was weer een superavond! Vanochtend eerst weer even bijkomen, koffie en zo dan maar onze tweede poging ondernemen om bij de Nordkap te komen. Het weer ziet er beter uit en hopelijk halen we het vandaag wel.

Marcel: Vanmorgen wakker geworden in een mist, ik heb geeeen idee hoe dat nu komt. Nou ja het was beren gezellig in iedergeval, ik heb de meest wazige drankjes voorbij zien komen vraag me niet hoe ze allemaal heten maar het was allemaal lekker. Eerst maar eens opstarten met koffie en een goed ontbijt. Gister avond eens lekker zitten bomen met mijn Finse Umap partner en e-mail adressen uitgewisseld. In Herta zullen we wel ontdekken waar dat koppelen van mensen voor diende, maar je houdt er in idergeval leuke kontakten aan over. In ieder geval eens lekker gejammed met een paar finnen en een belg Tante Riek, en eens lekker de blues gespeeld, hoe kan het ook anders ik in de ritme sectie. Het was in de kleine uurtjes toen ik mijn mandje op zocht. Buiten sneeuwd het inmiddels weer en wordt het zicht weer steeds minder maar dat kan hier weer heel snel omslaan dus daar hopen we maar op dan. In ieder geval zullen we onze eend straks weer opnieuw sneeuw vrij moeten maken want daarnet even gedaan voordat het begon te sneeuwen maarj a er zijn ergere dingen. BTW ik heb vanmorgen een otter in het wild gezien, gaaf.

Marcel: Net terug van de Nordkapp, wat een ervaring!!!! 12:30 verzamelen voor de slagboom waar de sneeuwploeg klaar stond. Na eneige minuten wachten werd te de tocht in kolonne aangevangen naar boven. Veel wind en stuifsneeuw maar toch nog genoeg zicht om de weg naar boven achter de sneeuwploeg te rijden. Halverwegen werd het toch wat spannender met als gevolg dat voor ons Alfred tot helverwegen in de sneeuwmuur dook. Met vereende krachten en de hulp vanmark Lewis zijn 4x4 eend er weer uitgekomen. Dan weer verder. Uiteindelijk zijn we er dan. Aan gekomen fotos maken voor het gebouw bij een stenen paal , maar ja wilt natuurlijk met het echte Nordkapp monument op de foto dus samen met Frank door de sneeuw gaan buffelen rond het gebouw waar we soms tot dik over onze knieen weg zakte en daar was hij dan....... YOOOHEEE ik sta op het noordelijkste puntje van Europa !!!!!! Snel alles vast leggen op foto en video in de inmiddels jagende sneeuw. Op een gegevend moment het sein dat we terug naar beneden gaan. Weer achter de sneeuwploeg aan in kolonnen naar beneden. Na een paar meter werd al snel duidelijk dat het een barre tocht werd, ik achter het stuur en Erik mee turend en steeds de ruit en en de ruitenwissers vrij van ijs makend. Na een paar kilometer werd het zo slecht dat we zelfs onze eigen motorkap niet eens meer zagen, echt bizar!!!! Op een gegeven moment is zelfs Erik uitgestapt en voor de eend gaan lopen om de weg aan te geven omdat je echt geen hand meer voor ogen zag. Uiteindelijk kwamen we tot stilstand omdat ook de sneeuwploeg er niet meer doorheen kwam en steeds de sneeuwmuren aan de zijkant van de weg in dook. In de tussenruimte tussen onze voorganger en ons vormde zich in enkele minuten een sneeuwheuvel van 10 talle centimeters
hoog. De sneeuw bleef als een idioot om ons heen jagen en na een 15 minuten zitten wachten op de dingen die komen gaan, achter af bleek dat we vast zat en met de kop van de kolonne in een sneeuw duin. Met scheppen en de hulp van de sneeuwploeg die inmiddels was omgekeerd en de weg eindelijk weervrij was konden we onze weg langzaam maar gestaag weer vervolgen. Uiteindelijk na veel zweten en spannende momenten zijn we zonder kleer scheuren dan weer beneden. Dit is waar we het voor doen, dit is niet in woorden uit te drukken......... dat moet je meemaken!!!!!.

Jeroen:

Hoe doe je een paar uur over 26 km. Men nemen enen snǻǻuw stûrm ende enen tweu ceu veu en voila. Wel de Nordkapp gehaald. Op de heenweg alles redelijk goed gegaan maar op de terugweg zo weinig zicht dat we vast zijn komen te zitten waarop we maar zijn gaan graven. Bij het in de auto stappen zag ik in de spiegel alleen nog maar mijn pupillen en mond, de rest was geheel wit. Koen en Frans reden achter ons en zaten dus net zo vast. Uiteindelijk de auto op de rijbaan gezet....... . Hmmmmm toch niet de weg. Met 6 mensen naar de weg gezocht en de auto's op de goede weg gezet. Wendy is toen samen met Koen voor de auto uit gaan lopen hand in hand maar zelfs als ze vlak voor de bumper liepen kon ik ze niet zien. Toen maar het raam open en ondanks de laag sneeuw in de auto maar met mijn hoofd naar buiten. Gelukkig werd er op de noordkaap bijtijds gewaarschuwd zodat we niet het hele stuk de volle storm hebben gehad. De ruitenwissers maakten een steeds kleiner stukje schoon totdat we de sneeuw er onder vandaan haalden. Nu gaan we even verder met sterke verhalen van iedereen luisteren en even een warm kopje koffie drinken. Droge sokken lijken me ook niet overbodig. Het was helemaal geweldig en ik hoop dat de foto's die we hebben kunnen maken goed gelukt zijn. Als afsluiting wilde ik wel nog even melden dat het geweldig is om een vriendin te hebben die als ballast op de bumper wilde fungeren en in sneeuwstormen voor de auto uit wil lopen om de weg te zoeken.

Grote groet Jeroen.

Alfred: De sneeuwkettingen konden blijven zitten en we hadden ze zeker nodig. Al vrij vroeg werd het zicht zeer slecht. Marja keek naar de paaltjes en ikzelf op de weg. De weg was niet meer te zien en de paaltjes niet. Marja gaf aanwijzingen links of rechts te sturen, opeens toen ze rechts zei, deed ik dad iets te scherp en we reden keihard de sneeuwmuur in tot aan het reservewiel dat op de motorkap ligt. Na het herstarten hebben we geprobeerd achteruit te rijden, maar dat ging niet meer. Nadat de sneeuwschop ter hand werd genomen kwam Mark Lewis met zijn 16 ons te hulp (4X4). Nadat de lampen wat waren gericht en het voorspatbord weer enigzinds in vorm was gebogen kon de rit verder gaan. Na geruime tijd werd de Nordkapp bereikt. Na een half uurtje ging het richting Skarsvag achter de gehuurde sneeuwschuivers. Onderwg kwamen we in een enorme sneeuwstorm en alle zicht was weg. Na een behoorlijke tijd kwam de sneeuwploeg ons redden en Marja moest voor de auto's uitlopen om de weg te wijzen. Na een kilometertje of zo werd het overgenomen door een sneeuwexpert en Marja mocht weer in de Eend. Het is allemaal goed afgelopen maar de Eenden die geen kettingen om de wielen hadden hebben de Nordkapp niet bereikt. Jammer voor hun, gelukje voor ons, alhoewel het eigenlijk in mijn visie een beetje onverantwoord was. Ik ga nu dure Noorse biertjes voor de 4X4 jongens halen als bedankje. Alles gaat verder goed, morgen is Hetta het einddoel.

Mark: Extreme conditions but Alfreds extra lights and fog light did help. Visibility was nil at times and we had to rely on an ex French army guy (Stephan) running in front with a luminous vest. Imagine a sheet of white paper and that was Nordkapp. Anyway Alfred has just given Tim (2nd hand driver) and me a beer so I better stop writing and start drinking.

Frank: Eerst lekker rustig aan met wat bruin slootwater wat gratis is en de naam koffie draagt wakker geworden. Na een aantal van die mokken (moetwillig) naar binnen te hebben gewerkt begon de cafeine te werken. We gaan een poging wagen om de Nordkapp te halen. Buiten is het weer redelijk omgeslagen. Vanochtend tijdens het Radio interview op Radio Rijnmond was het helder en wind stil. Nu.. De wind is gaan waaien en harder en harder met sneeuw, heel veel sneeuw. (oftwel: Het sneeuwt weer horizontaal) Ik dacht van, ik doe mijn warme kleding aan: 1x themro ondergoed en Thermo shirt, 1x T-shirt, 1x commando trui 2x wollen trui en jas, broek en skibroek en op mijn klompen de auto sneeuwvrij aan het maken. Hmmm toch weer een centimeter of 30 a 40 erbij op de grond. Alleen met die harde wind blijft het moeilijk liggen. Het stuift gigantisch. De Eenden met sneeuwkettingen en de 4x4's mochten als eerste in de colonne. Bjorn en ik vlug onze sneeuwkettingen eromheen gelegd met behulp van een schroevendraaier omdat deze een braam heeft van het stuk rijden gisteren. Eenmaal erom her en der de sneeuw weg geveegd wat overal ligt en doorheen is gekomen (in de auto). Op naar de afslag waar 12 kilometer staat. De sneeuwschuiver is besteld en staat al klaar om vooruit te rijden om de weg (als hij hem maar kan vinden) schoon veegt. Yes we rijden. Nog maar 12 kilometer. (Bjorn: Alleen de auto's met sneeuwkettingen mogen naar boven. Dit omdat zij snel terug zouden zijn zodat de anderen dan kunnen. Soms springt Frank de auto uit voor een Sneeuwketting Check, zitten ze er nog? ) de Het weer slaat om en de vlagen witte sneeuw komen voor je langs en op dat moment zie je heeel weinig. soms kan je je voorligger niet meer zien. Hmm leuk ritje gaat dit worden. langzaam en langzaam gaan we verder we rijden af en toe wel 35 kilometer per uur, maar over het algemeen niet harder dan 15 tot 25 km per uur. Wat is het zicht slecht zeg. Dit gaan lange kilomters worden. Hele lange !! na mate we de 71º10' graden bereiken staan we soms stil omdat we geen centimeter meer kunnen zien.(Bjorn: We tellen de minuten en seconden af op de GPS tot we bij 7.10 NB zijn) Alfred heeft kennis gemaakt met een sneeuwmuur en een fransoos team dook helemaal in de muur. Vast, we vragen of ze hulp nodig hebben, maar gezien de omstandigheden lijkt het me beter het covooi te volgen en we laten ze verder graven, ze hadden geen hulp nodig.. verder op naar de Kaap. Her en der vliegen de auto's in de sneeuwmuur, grip is soms niet meer dan niks, en das niet veel, en dan te bedenken dat we spikes hebben met sneeuwkettingen eromheen. Het lijkt haast wel een Tank. (al hebben die nog meer grip) afgezien van de grip die we hadden was het zicht probleem nummer 1. Stuiven, stuiven, je ziet geen hand voor ogen af en toe. Wat een bare rit, maar ontzettend GAAF! We rijden gestaag door alles is wit, egaal wit met de vlagen voor je neus. We rijden op de palen die we af en toe kunnen zien en de lampen van je voorganger. Na heel wat geploeter zijn we eindelijk na meer dan anderhalf uur rijden bij de noordkaap aan gekomen. YES WE MADE IT !!!! (Bjorn: YES WE MADE IT !!!) we rijden het terrein op en parkeren de auto's in een dikke laag sneeuw. We stappen uit laten de motor stationair lopen en grijpen naar onze camera's (net jappaners die gekke in die Eenden) we maken foto's en ales moet analoog en digitaal vastgelegd worden. (mag niet vloeken maar doe het toch) Tering wat is dit GAAF !!! Mijn eerste vraag was: "waar staat dat monument die wereldbol" als ik al eergens meer dan 2 jaar naar kijk op mijn pc is het die wereldbol wel. Nu wil ik hem ook aanraken en voelen ook. Ik loop North Cape Hall in (waar je normaal 185 kronen voor moeten betalen) eerst kijken wat waar is. YES daar staat ie. eindelijk zie ik hem dan in het echt. jeetje wat heb ik hier lang op gewacht en wat is hij mooi dat leleijke ding op die kale ****rots. We hebben het echt gehaald. We hebben er heel wat voor moeten doen, in deze omstandigheden die Kaap halen... gaat je niet in de kouwe kleren zitten. En nu wil er naar toe ook, ik wil hem vast pakken. maar hoe kom ik er. Ik loop weer naar buiten op mijn klompen waar het sneeuw al aan ale kanten in op aan onder zit maar ga uiteindelijk achter Marcel aan door de diepsneeuw met mijn klompen om maar bij dat ding te komen. Het is een hele klus. mijn hakken van mijn klompen zijn inmiddels helemaal vol gelopen met de sneeuw, mijn sokken zijn bevroren en mijn haken ook geloof ik. Toen ik dat waar nam merkte ik dat ik geen,geen koude tenen had. (goh wat zijn die klompen toch fantastische dingen) door de sneeuw ploeterend komen we aan bij dat ding. Foto Time !!!! ik klim op dat apperaat grijp hem vast alsof ik als een drenkeling die jaren in het water heeft gedobberd een schip voelt. Wat is het geweldig. Ok, tijd voor mijn klompen te legen en mijn sokken ijsvrij te maken. ( Erik niet zeiken. ) ok waar was ik.. ff afgeleid door iemand uit Krimpen aan de grepel. terug voor nog een paar foto's en proberen te lachen alleen gaat dat wat moeilijk omdat de wind wel heel erg hard waait en het nou niet echt fijn is om te poseren. Toch maar wat vlugge foto's gemaakt. Als ik het goed heb moet er ergens water zijn wat de Oceaan heet. Wat je ook probeert, je ziet NIKS! tijd om ff op te warmen in de Hall waar je veel te veel geld voor moet betalen, dan maar in het hallete staan warm te worden. Alleen de klus om weer terug te klauteren naar de ingang was best vermoeiend. eenmaal daar buiten adem nog net ff tijd om een belletje te plegen naar het thuisfront, tijd om meer te bellen was er niet, want tijdens het gesprek begonnen de heren van de Nortcape zelf en de sneeuwschuiver een beetje te stressen, we moeten gaan en snel want het weer wordt nog slechter. (Bjorn: Ook ik ben ontzettend blij dat we het gehaald hebben. Super !! De fotos volgen snel en overal willen we op de foto. Het is even ploegen maar dan zijn we ook bij het monument van de wereldbol! Nog even samen met Frank op de foto en dan weer terug naar de auto. Snel weer rijden, als noren gaan stressen dan worden ze Nors, Ook tijd om ons wat zorgen te maken want volgens de Noren wordt het weer slecht... Alsof het dat op de heenweg nog niet was) van de vlug gaan we naar de auto's en sluiten weer aan bij de kolonne op naar beneden. Tering wat een slecht weer zeg. Het stormt u aardig hard zeg maar. Naast de stuifsneeuw, sneeuwt het hard en hagel er af en toe tussen door. Dat gaan leuke kilometers worden. Al zijn het er maar twaalf. We sluiten aan en de sneeuwploeg (2 sneeuwschuivers een kleine vrachtwagen en een USA truck) we rijden stapvoets naar beneden, 1 nadeel: Je ziet geen moer meer !!!! je voorligger kan je haast niet zien en de weg al helemaal niet meer. De weg is weg. Kijkend naar de paaltjes, nee gaat ook niet werken, He? een dak. daar aat de weg naartoe. he een paaltje. af en toe uit het raampje opzei kijken waar de weg loopt. Best lastig, maar ook weer erg leuk. We hebben p 1 punt meer dan een half uur tot 3 kwartier gestaan wachten. Er was niks en de sneeuwschuiver moest terug komen om de weg weer schoon te maken. In die tijd waren we al lekker ingesneeuwt. je hoefde ook maar even je raam open te doen en je auto lag vol. wat een uitdaging. Eerst de uitdaging naar boven, nu de uitdaging naar beneden. De sneeuwmensen werden aardig ongeduldig omdat we naar het bleek. de complete ploeg aan het werk hadden gezet en konden daardoor de weg beneden niet meer schoonmaken. (Bjorn: De Fransoos voor ons met een 4*4 schuift van links naar rechts de sneeuwmuren in. Hem volgen heeft dus ook geen zin, dan zelf maar zoeken voor zover dat kan) Foto's maken heeft geen zin. Een wit plaatje is voldende.namelijk het zelfde wat wij zagen. n i k s !!! uiteindelijk bereikten we het convooi weer en konden aansluiten bij de rest nadat 1 van de sneeuwmensen vooruit de wagens was gaan lopen om de weg te zoeken en aanwijzingen te geven. Hij kon zelfs af en toe wel een kilomter of 8 per uur halen in die verschrikkelijke sneeuwstorm. Eenmaal bededen bij de afslag van de Nordkapp moest de sneeuwschuiver weer voorop om de weg naar het hotel schoon te maken. eenmaal daar aangekomen bleek dat in onze afwezigheid weer een centimeter op 20 was gevallen. Ondertussen was het al knap donker geworden en moesten we met zijn alle met onze sneeuwscheppen de parkeerplaats enigsinds uitgraven zodat we de Eenden konden parkeren. WAUW wat een rit wat een belevenis. kijkend op mijn horloge hebben we er heen anderhalf uur over gedaan een half uurtje daar op de Nordkapp zelf en weer twee en een halve uur terug. en dan te bedenken dat we maar 13 kilometer in totaal moesten afleggen. Een uitdaging !!!!! Eenmaal weer warm binnen in het hotel toch nog even voor het eten naar een souvenirshop gelopen wat 900 meter verder lag. (900 meter in de ijzige sneeuw met harde wind is best ver) een leuke winkel voor de echte toerist maar niet voor ons. Wij zoeken stickers van de Nordkapp. Wij zuinige hollanders en er waren ook belgen bij die het verd**mde om 185 van die kronen te betalen om in de shop op de Nordkapp te mogen kijken. Uit principe ging ik er al niet in. Commerciele rotzooi, ik wil alleen maar een stickertje, Thats all !!! (Bjorn: Een onbeschrijflijke belevenis, we hebben het geprobeerd maar echt op papier zetten lukt toch niet. Dit is de Raid, geweldig, aardig wat adrealine door mijn lichaam gehad. Nog even gekookt en het Whiskey-tje van Roos opgedronken. Wat een dag)

Donderdag 12 feb 2004 (' ) Temp -21,5C
Marcel: Het was een spannende ochtend. Nadat we allemaal vroeg opgestaan waren om om 09:00 klaar te staan was het wachten op nieuws of we weg konden uit Skarsvag. De eigenaar van het hotel was op verkenning uit om te kijken of de weg gechikt was om een veilige terugtocht van de eenden te kunnen garanderen. Na een een paar spannende momenten en een aantal brandalarmen kwam dan eindelijk het verlossende woord. We gaan! en wel nu direkt want buiten begon de sneeuwstorm weer de kop op te steken en het weer verslechterde weer aanzienlijk. Na weer een rit door rondvliegende sneeuw wolken en verminderd zicht kwamen we uiteindelijk weer op het vaste land van Noorwegen. Daar verbeterde het weer al snel en konden we genieten van het mooie landschap dat snel weer veranderde van een kale troosteloze witte vlakte naar de beboste hellingen van de Noorse fjorden. De rit vervolgde zijn weg via Alta richting Hetta dat ons door een waanzinnig mooie vallei voerde richting Lapland waar we via een smal weggetje doorheen slingerde. Eenmaal aangekomen op de vlaktes van Lapland waar het inmiddels donker begon te worden werd er eens door de CB gegild "KIJK daar het Noorderlicht" stoppen dus maar. Daar konden we dan in de schemer dan eens het echte Noorderlicht aanschouwen, niet zoals op de boot naar Tromso een waxig groen schijnsel , maar deze keer een mooi fel licht wat alle kanten op waaierde. Na een paar adembenemende momenten en talloze pogingen om de natuurverschijnsel vast te leggen op foto en video te rit weer vervolgd. Naarmate het donkerde werd werd het Noorderlicht ook steeds mooier en feller en hebben daarom nog een aantal malen gestopt omdat dit wel zo bijzonder mooi is. Na een aantal keren weer naar de kant bij een benzine station, de remmen van Erik werkte niet meer zoals ze het behoorde te doen. Na wat kontroles bleek niets te ontdekken zijn en de weg maar weer vervolgd. En ja hoor na nog wat kilometers rijden en nog meer Noorderlicht reden we dan eindelijk Hetta binnen. Op zoek naar het hotel. Aangekomen bij het hotel eerst de kamers opgezocht en dan snel wat gaan eten want dat gaat er wel in na weer een dag rijden. Na het eten toen we naar buiten liepen werden we ineens getrakteerd op het toppunt van het Noordelicht, de hele lucht was gevulde met groen waaiers die steeds bewogen en uiteindelijk een kroon vormde boven onze hoofden. Het was zo fel dat het de hele lucht verlichte en nu begon het zelfs te veranderen van kleur, van groen met vlagen rood er door. Dit is het toppunt van deze tocht der tochten na rendieren, poolcirkel, Sorstroming, otters en Nordkapp dan ook nog dit....... Amazing geweldig yeeeehaaaa.

Frank: Lekker vroeg wakker geworden na een zeer goede nacht. Je slaapt als een roos na zulke intensieve dagen. Je ligt in bed en voordat je hoofd het kussen raakt ben je al in dromenland. (eigenlijk ben je dat steeds, de omgeving, de natuur, is 1 droom die werkelijkheid is geworden) Nog nagenietend van de zeer barre tocht van gisteren met een bakkie slootwater wakker proberen te worden. Tja, wat gaan we doen. Gaan we ... of Gaan we niet. Iedereen stond klaar. Dikke kleding aan en op naar buiten. Het weer ziet er goed uit maar de lucht betrekt in de verte al aardig de verkeerde kant uit. Buiten gekomen was het even zoeken welke witte 2cv van ons was. Jeetje wat heeft het gesneeuwt. Her en der duinvorming en gemiddeld een laag van 30 cm op de auto's vers sneeuw erbij. Op de grond wel meer dan een halve meter soms. Gaat aardig hard hier. Schep pakken en de auto uitscheppen, ramen vrij maken, en de uitlaat zoeken. Waar zat dat ding ook alweer... na wat geschept en gegraaft te hebben de uitlaat gevonden. Op naar binnen voor nog een bakkie Pleur! Iedereen stond klaar om te gaan wanneer het sein GO werd gegeven. Twee sneeuwschuivers hebben de weg vrijgemaakt van sneeuw opdat we direct weg kunnen. Er komt zeer slecht weer aan. Nu of nooit. Tijdens de Driversmeeting zei Jukka: We can GO.. NOW !!! en iedereen sprong in de auto's en de colonne ging ervandoor. op naar Finland, op naar Hetta. Wat een wereld daar in Noord Noorwegen. Uitgestrekte heuvels wit van de sneeuw van soms wel enkele meters diep. Geweldig om een landschap mee te kunnen maken waar eigenijk niets is dan alleen maar sneeuw. Nadat we de tol hadden bestaald voor de tunnel die de North Cape Island met het vaste land verbind betaald te hebben liep ik even een stukje. De stilte was enorm. Raar om niks te zien en niks te horen maar teglijk alles te zien en alles te horen. Actie, sneeuwkettingen verwijderen van de spijkerbanden en op naar Finland. De route die toen volgde was weer een ervaring, We konden twee routes rijden maar hebben gekozen voor de route die de organisatie ons aanrade ivm dat de andere misschien nog niet geheel vrijgegeven kon zijn. We rijden langs de Fjorden en Rotsen, door het koude Noorwegen de toendra's van Lanland. De toendra kan je beter uitleggen als een dessert van sneeuw met her en der lage vol gesneeuwde boompjes die wijds uitelkaar staan in een glooiend hoogland. Een heeel mooi gezicht. Tijdens deze rit stopte we om het Noorderlicht te zien. Wat is dat een fenominaal geweldig fenomeen. Schitteren om licht / wolken te zien dansen en te bewegen waar de kleuren langzaam van veranderen. De tijd drong dus snel verder naar de grens van Finland. Even gevraagd hoe het zat met de Tax (van de Trui) en na een korte uitleg gingen we verder maar kwamen de plaats niet tegen waar we Tax Refund moetsen vinden. n Hetta aangekomen stond de maaltijd al klaar. Meer dan genoeg en heel lekker. Een soort van Rendier goulash met allerlei andere lekkere dingen. Met een bakkie koffie (!) naar buiten om te roken, en wat we daar zagen...... je wordt er stil van. Het Noorderlicht VOL in de hemel recht boven ons in meerdere kleuren en vormen. Geweldig!!!! Raid Laponie 2004 The Big Five !!! PS: Nu we weer in Finland zijn valt het mij op dat de Lapin Kulta rijkelijk vloeit (bier). Raid Laponie is alles....

Bjorn: Even een kort berichtje van mij. Vandaag zijn we als gekken vertrokken van de Nordkap. Bij de driversmeeting sóchtends krijgen we al te horen dat we moeten opschieten want de storm die vandaag opsteekt op de Nordkap is nog erger dan die van gisteren. Dus iedereen zijn eend in en scheuren maar. We gaan via een goed aantal lange tunnels terug naar het vaste land. Hier is het grootste risico geweken. We nemen de route via Alta wat een hele goeie keuze blijkt te zijn. We rijden door een schitterend landschap en racen langs de fiorden! Dit is echt adembenemd mooi. Als we in het lager geleden centrale gedeelte van lapland rijden valt de duisternis in. We moeten wel iets goed gedaan hebben bij Wodan want er verschijnt een Noorderlicht .... zoiets heb ik nog nooit gezien. Het is niet te beschrijven hoe fantastisch dat is. (morgen hoor ik van een lapse dat de lappen zelf hier ook nog van versteld staan). Ik heb een aantal fotos geprobeerd te maken en hoop dat ze gelukt zijn dit is echt waanzinnig. Met een paar stops doorgereden naar Heta waar dit fenomeen zich nog een keer voordoet. In een compleet andere vorm recht boven ons hoofd. Fantastisch !!We vergeten bijna dat we met min 10 in ons t-shirt buitenstaan. Wouw!! S'avonds is het weer heerlijk eten en gedurende de nacht praten we nog in 4 talen na over het fenomeen dat we gezien hebben... dat wordt dus weer een latertje!


Vrijdag 13 feb 2004 (' ) Temp -10,5C
Marcel: Vandaag een rustdag, lekker niks doen en uitslapen. Nou vergeet het maar, ik lag lekker de dromen over het Noorderlicht en rendier vlees toen er ineens op de deur werd geklopt. Een hoop gekreun en gesteun om me heen, wat is dit nu weer? Het kloppen werd bonzen. Erik eruit en ik was eerst eens aan het kijken waar ik nu weer wakker was geworden, zo vroeg valt dat niet altijd mee. Eenmaal de deur open staat daar Frank in vol ornaat gewapend met z'n rode muts en een telefoon. Is Marcel al wakker?? Nee natuurlijk niet .... nu wel dus. Radio Rijnmond aan de telefoon ze willen je spreken. Nou vooruit dan maar, ik een plens water in mijn gezicht gegooid om toch nog maar enigzins wakker te klinken als ik in de uitzending kom, waarom ik ??? ik lag nog zo lekker te slapen. Goed ik dus in de uitzending en mijn verhaal gedaan over de barre rit van Skarsvag naar Nordkapp, het heerlijke gevoel komt weer over mij heen als ik er over vertel, wat een ervaring!!!
Nu we toch wakker zijn dan maar het bed uit en richting het ontbijt. Buiten sneeuwt het weer alleen komt de sneeuw nu weer eens verticaal en niet horizontaal voorbij de ramen. Na het ontbijt vertekt oon grote groep op de lange latten voor een lanlauf tripje van 6km in de omgeving van Hetta en een aantal mensen hebben een sneeuw scooter gehuurd en vertekken richting het meer. Nu is het heerlijk rustig in het hotel, bijna ierdeen is weg Marja zit haar boek onder het genot van een grote zak kaas bolletjes te verslinden, Alfred is zijn administratie aan het bijwerken en Erik is buiten de remmen van de eend aan het afstellen. Ik ben lekker op een bank in een hoekje gekropen met de laptop op schoot en de website een beetje bijgewerkt omdat onze webmaste bezig is zijn benen te breken op de lange latten. Vanmiddag gaan we lekker wandelen in de omgeving.

Frank: Rustdag!! Vanochtend denk je lekker uit te kunnen slapen, maar nee. We gaan Skien! nou ja, langlaufen. Dus er vroeg uit moesten we toch. Na een geweldige nacht slapen ging mijn wekker weer, Radio Rijnmond. Ze bellen over 20 min weer zodat ik me kan aankleden en op jacht kan naar een kop koffie. Het interview was redelijk kort, maar kon het delen met Marcel. Marcel werd ook even grvraagd naar zijn ervaringen op de noordkaap en de weg er naar toe. Het was echt een bizarr(onverantwoordelijke) rit. Na het radio interview realiseerde ik me dat we weer in Finland zijn. Ontbijten met heerlijke havermoutpap. Aangekomen bij het ontbijt staan 2 tafels helemaal vol met van alles en nog wat. Eten genoeg. Er wordt goed voor ons (Raiders) gezorgd. Na het ontbijt klaar maken voor het ski tripje. Schoenen passen ski's (langlauf dingen) passen en wat proberen. Even gevallen en op naar het meer om die over te steken alwaar we in een soort indianentent een kop koffie kregen. (niet ui een Senseo apperaatje) Een heerlijk warm hout vuur met een grote ketel erop waar sneeuw in zat. Men neme een zak (250gr) koffie en gooit die voor driekwart in het water en laat het even borrelen. Moet zeggen het was een Echt Bakkie Koffie. De heren die sneeuwscooters hadden gehuurd kwamen langs en een aantal mochten mee achterop naar het volgende hutje een aantal kilometer verderop. Bjorn en ik zijn op een sneeuwscoter gestapt en lieten ons met een bloedgang door de sneeuw rijden/glijden. In een publieke hut stond onze luch al klaar. (Rendier vlees met puree en bessen spul met een boodje) na een wordt op een spies boven het vuur van de openhaard gegaard te hebben en opgepeuzeld te hebben besloten Bjorn en ik om terug te gaan op de ski's via de mooie, 2x zo snelle, en 3x zo mooie Route. Pffff wat is dat vermoeiend zeg. Ondanks de geweldige wereld was het een hele uitdaging. na een uurtje of wat kwamen we eindelijk en toen al uitgeput aan op het bevroren meer waar we een kleine kudde rendieren zagen. Hoe ver nog? ik hoop niet ver.... het laatste stukje gelopen en bek af stomend in het hotel even bijkomen van een intensief sportief ochtend/middag.

Bjorn: Vandaag een rustdag in Heta. Dus ik heb ons (Frank en Bjorn) ingeschreven voor een langlauf-tripje door het fantastische landschap van Lapland. Eerst een kort tochtje langlaufen over het meer en daar is het tijd voor koffie. Dat was wel nodig want natuurlijk waren bijna alle mensen vergeten dat het in Finland weer een andere tijdzone is dan in Noorwegen. Goed haasten, haasten, eten en nog eens haasten zijn we dus eindelijk aangekomen bij dit houten hutje. Een kopje koffie drinken gemaakt van Sneeuwwater en een beetje rondkijken en dan weer verder. Op dat moment komen net Manfred en Hans aan op de snowscooter. Met deze gasten heb ik twee avonden terug een hele tijd gesproken dus een ritje achterop dat ding is zo geregeld. Als Manfred op een sneeuwscooter rijdt dan is het achteropzitten net rodeo-rijden. Helemaal door elkaar gehusseld komen we aan op de volgende stop. hier is het rendiervlees eten met aardappelpuree, bessenjam en een worstje. Deze hutjes worden trouwens door iedereen gebruikt en er zitten daar een paar lappen die ook een langlauftripje aan het maken zijn (opa, oma, vader, moeder en twee kids). Ik spreek de vrouw aan bij het worstjesgrillen in de openhaart en we raken in gesprek. Erg leuk om gewoon ergens in de middle of nowhere een lap (of sami zoals de lappen eigenlijk genoemd worden) te spreken. Ze spreken allemaal erg goed engels en leren dit vanaf hun 10de al. Ik krijg nog een stukje luchtgedroogd rendiervlees dat goed smaakt. De terugweg is een heel stuk lastiger. Frank en ik moeten ploeteren om uiteindelijk weer terug te komen. Van dat langlaufen zal ik morgen nog wel wat spierpijn hebben denk ik. Het was wel de moeite waard trouwens. Een super mooi landschap en je komt kilometers lang niemand tegen. Als we terugkomen ben ik helemaal kapot. ff Douchen en een tukkie doen. Nu zit ik dan weer achter de pc om dit te schrijven. Vanavond de superfin party..... Jeroen komt net aanrennen... Noorderlicht buiten !!! Dus rennen....

Marcel: Vanmiddag lekker eenstuk wezen wandelen. Richting het meer, het was niet erg goed maar de temperatuur viel reuze mee -5. Halverwegen het meer kregen we een lift op de snowscooter naar de eerste stop plaats van de skiers aan de overkant van het meer. Daar stond een traditionele lapse hut waarin een vuur brande met een pot koffie erboven. Lekkerwat opgewarmd en wat mooie sfeer plaatjes geschoten. Lopen werd hier wat lastiger omdat je soms tot aan het kruis van je broek in de sneeuw zakte. Dus maar besloten om de terug tocht te aanvaarden. Ook hier kregen we weer een lift van de snowscooters die voortdurend heen en weer reden over het dicht gevroren meer. Na het eten begon de superfin party die op dit moment dus nog steeds bezig is. Maar even tijdens een pauze wat tikken. Ook vanavond hebben we weer geweldig mooi noorderlicht, of zoals de Finnen zeggen "revantulli" wat fire fox betekend. Dit stamt uit het verre verleden en wordt nog steeds gebruikt. We gaan weer verder feesten dus ik stop weer met tikken.

Bjorn: Om 8 uur hebben we afgesproken om naar een Kuksa maker te gaan die ook nog de zingende zaag bespeeld. Lachu hoor. Een mmoi concert met de zaag en daarna met de penspiano volgt. Ik koop een Kuksa voor Frank en graveer er Frank Sf in. Frank koopt er een voor mij en ik graveer er Bjorn SF in.

Hmm keuzes maken we moeten eigenlijk naar binnen maar buiten is het Noorderlicht heel erg fantastische te zien. Nog even kijken dan... Ok Ok Ok we komen al !!!.... Nog even kijken... jaha... Ok we gaan...

0:22 We zijn allemaal officieel SUPERFIN !!!!!!! De superfinparty is een avondvullend programma. Eerst moeten er een aantal mensen naarvoren komen om te laten zien dat fins helemaal geen moeilijke taal is. Een van de gelukkigen is ikke in eigen persoon. Met een mond vol winegums (je weet wel die ontzettend smerige snoepjes) moet je een een of andere finse zin zeggen die zoiets betekend als ik wordt superfin. Dat valt nog niet zo mee. Na een ronde of 2 val ik van ook af en krijg ik een pen kado. Hierna volgt de prijsuitreiking van de Raid Olympics. Onder het zingen van het muppetlied lopen Jeroen en ik naar voren om de 7e prijs in ontvangst te nemen!! Ja ja niet slecht voor je eerste Raid!! Daarna het officiele verkrijgen van de titel van SuperFin !! Dat duurt uren kan ik je vertellen. Dat blijkt ook uit de bovenstaande tijd. We begonnen rond een uur of 10 en rond een uur waren alle mensen Superfin! Ik krijg van Fank mijn Kuksa met inscriptie (die ik trouwens zelf gemaakt heb) en Frank krijgt er een van mij (met een inscriptie die ik ook gemaakt heb)

Frank: SUPERFIN !!!! Eindelijk na jaar de titel SF en een "Member of the Secret Society Super Fins"


Zaterdag 14 feb 2004 (' ) Temp -3C
Marcel: Vandaag weer vroeg op wat zeer doet na een een korte nacht en voorafgegaan door veel bier en te veel "enough" drank. Maar goed het leven van een Super Fin is hard. We hebben gister avond overigens weer waanzinnig mooi revantulla gehad, dat blijft adembenemend hoe vaak je dat ook ziet. Ergens tegen drie uur kwam ik ergens mijn bed tegen en om zeven uur begon er een haan te kraaien ergens in onze kamer. De boel weer opgefrist voor zover dat nog mogenlijk was en op naar het ontbijt. Auto ingepakt en nog wat foto's gemaakt voor de sponsors en dan weer op weg voor de laatste etappe van de raid naar Oulonsala. Na enige kilometers begon het verdacht te ruiken in de auto, en ook wilde onze eend niet meer vooruit als we op schakelde naar zijn vierde versnelling. Dus de eerste de beste stopplaats de auto maar eens aan de kant gezet en op onderzoek uit wat het probleem is. Na enig speurwerk bleek dat de voorrem vast gelopen was in de remtrommel. Met veel pijn en moeite de trommel gedemonteerd en de boel weer los gemaakt. Na anderhalf uur sleutelen de tocht verder aanvaard. Op naar Rovaniemi weer naar de poolcirkel. Daar is het een walhalla voor de souvernier jagers want de ene na de andere shop zit daar aan elkaar vast. Na een uur de ultieme tourist uitgehangen te hebben zijn we weer verder naar Oulonsala gereden. Daar heb ik even een stuk van gemist. De "enough" drank van de vorige avond begon zijn tol te eisen. Toen ik weer onder de levende terugkeerde bleken we al aardig te zijn opgeschoten en nog een 60 kilometer te gaan hadden. Maar dat schoot niet erg op. we reden achter een auto die zo maar net 75 kilometer per uur reed, te zacht om lekker door te kunnen rijden en te hard dus om hem in te kunnen halen. Affijn na een tijd acht die zondags rijder te hebben gehangen kwamen we dan uiteindelijk om half negen aan bij het hotel. Het eten was niet bijzonder helaas, alleen een wazige maaltijd soep en een paar boterhammen. Maar ja het wordt gesponsord dus een gekregen paard mag je niet in zijn bek kijken. Het zal niet zo laat worden vanavond denk ik als ik zo eens om me heen kijk, iedereen zit elkaar een beetje wazig aan te kijken.

Frank: Oef jeetje alweer zo laat? vlug eruit of en ik toch te vroeg. In Finland is het 1 uur tijdverschil dus tja, hoe laat is het nu eigenlijk. Bij de kamer verlaten zag ik al onmiddelijk dat het een uur later is dan verwacht. Eerst maar weer eens lekker ontbijten met koffie en havermout pap. Daarna me tegoed gedaan aan de lekkere dingen die de grote ontbijttafel ons bood. Het was niet makkelijk wakker worden na een intensieve rustdag waar de SuperFin Party tot laat duurde. Ondanks dat toch in actie gekomen de de auto's sneeuwvrij gemaakt en klaar om te vertrekken. He was dat? post? ligt er ineens hoog in het noorden op mijn plekkie een enveloppe gericht aan mij met P/a het hoge Noorden. (dat klopt, nog boven de poolcirkel). Geweldig!!! Nog bedankt daarvoor ;) De rit van Hetta naar Olau (?) nog-wat was een trip van 300 en een beetje. De tocht zal gaan via Rovanimie waar de kerstman woont. Voordat we daar aankwamen hebben we de vrije route genomen door het mooie "echte" lapland. alsof je in een ansichtkaart rijd. Geweldig. Om de tijd hoven we het nu niet echt te doen, als we maar een beetje bij tijds in het hotel zijn voor de laatste avond samen. Hé een Eend!!! Daar stonden 2 fransen met hun eend diep van de weg in de sneeuw. vaster dan vast. Ze stonden er al een kwartier en hadden al aardig wat weggeschept. Jeetje wat zit die diep in de sneeuw. De hele auto maakte een slagzij van 40 graden. We hebben de Acadiane van Jeroen ervoor gezet, matjes onder de banden, duwen aan de achterkant, staan op de voorbumper, en zo probeerde we met zijn alle de auto weer eruit te krijgen. Eenmaal weer op de weg hebben we samen de weg vervolgd naar Rovanimie. Eerst kwamen we uit bij Santa Park Dicht!!!! hmm de kerstman heeft het nu zeker erg druk ofzo. We waren verkeerd en moetsen naar de Village. Met zijn allen op naar Santa Village. Leuk dat ik het mee mocht maken, al vind ik het heeeeel erg commercieel. Her en der even gekeken en helaas niks kunnen vinden wat Of betaalbaar is Of leuk is. gezien de tijd hebben we de weg vervolgd op naar het hotel waar een rijkelijk gevulde rendier/aardappelsoep klaar stond. Na het eten mijn kamer maar eens opgezocht wat bleek dat ie wel heel ver lopen was voor een hotel. Ik deel de kamer met Ton en Erwin van Team Groningen. De grunningers onderelkoar. na een verkwikkende douch de laatste ajajakoukos van de 10th Raid Laponie.

Morgen gaan we de terug weg naar huis beginnen via Sweden... tot morgen en weltrusten.

(PS: hopelijk gaat het in Sweden weer beter met internet qua verbinding)

Bjorn: Als we s'ochtends opstaan is het weer te laat. Dat klote tijdsverschil op het vastland is niet handig. Maar goed samen met Jeroen en Wendy rijden we na een goed ontbijt weg. Het eerste dat we zo ongeveer tegenkomen is 4 rendieren op de weg. Het zijn dus weer REMdieren. Even later staat er een hele kudde op de weg. Zeker een stuk of 10 rendieren verlaten langzaam het wegdek om ons er weer door te laten. Geweldig om die dieren zo te zien maar s'avonds kan dat best gevaarlijk zijn.

Zondag 15 feb 2004 (' ) Temp -3C
Bjorn: Vanochtend hebben we lekker uitgeslapen. De raid is officieel afgelopen en de meeste mensen maken zich klaar om weer naar huis te gaan. Gisterenavond hebben we nog een hele tijd zitten napraten over allerlei dingen die we hebben meegemaakt en het is natuurlijk weer gezellig geworden. Vandaag gaan we naar een ICE-weg. Dit is een weg over de zee naar een eiland. Helemaal geweldig!! Slippen, scheuren super... we zijn net kleine kinderen. Wederom sta ik verbaast over de kwaliteit van de spijkerbanden! We blijven redelijk grip houden op puur ijs! Goed Frank jij ook even rijden. FRank die denkt volgens mij dat die spijkerbanden heilig zijn. Hij zet het op een scheuren en.... ja hoor. De auto helemaal dwars en vervolgens met iets van 30 km de sneeuwmuur in. Dat remt heel snel. Ik helemaal in een scheur!! hahaha. Goed dat wordt dus wel uitgraven... Met vereende krachten weten we de auto weer op de ijsweg te krijgen. Ik neem het stuur weer over en ga weer slippend verder... Echt super stoer!!

Na deze slipcursus is het tijd om het sneeuwkasteel te bezoeken. Best leuk om te zien. Allerlei ijssculpturen staan er opgesteld en het is inderdaad een kasteel van sneeuw. Je moet de fotos ervan maar bekijken om een indruk te krijgen. Als we eruit kopen worden we weer getracteerd om een fenomenaal uitzicht!! Wow...

Vanavond tijdens de rit vonden drie Elanden het nodig om voor de auto te gaan lopen. Gelukkig wordt dit op tijd gezien door Marcel en er klinkt een schreeuw over de Bakkie: ELAND! Dat is trouwens we een heel ander dier dan een Remdier. De Remdieren zijn een soort koeien van Lapland waar de Elanden een veel minder voorkomend groter hert soort is. Beide smaken trouwens uitstekend!! Nu een biertje en zo misschien nog even sprieten...

Frank: De plannen van het reisschema is veranderd. De Raid Laponie is officieel ten einde en kunnen onze weg terug naar huis aanvangen. We hebben besloten om niet via Finland te rijden maar via Zweden. Dit vanwege dat de Raid gepland was van plaats tot plaats en redelijk op tijd stonden. Nu hebben we nog 1 week om terug te rijden en om nog meer te genieten van alle mooie schoonheden dat Scandinavie te bieden heeft gaan we rustig aan verder. Finland hebben we al doorkruist maar Zweden nog niet, daar deze op bijna alle verlanglijstjes staat gaan wij genieten van Zweden. We zitten nu in een Hostel (soort Jeugdherberg) en ook daar hebben ze weer geen internet. helaas dus zo maar eens een GSM lenen om de site te uploaden. Wat was er vandaag allemaal gebeurt. Beetje de toerist uitgehangen meer niet. Eerst de nacht uiterraad wat heerlijk was. Wat slaap je lekker in Scandinavie. Erwin en Ton (Groningen) sliepen bij mij, of ik bij hun, op de kamer en ze gingen naar mijn idee best vroeg weg. Ik heb er niks van gemerkt zo stil waren ze, of ik sliep weer eens zo diep en vast. Wakker geschrokken en er direct uitgegaan om te ntbijten. Weer die lekkere Havermoutpap maar dit keer ook flensjes die je zelf moet maken. Dus wat heb ik gedaan? precies, flensjes gemaakt. Op de gebruiksaanwijzing die voor mij gemaakt was stond duidelijk vermeld dat je de plaat in moest vetten een kwak beslag erop gooien en dan koffie pakken. Koffie pakken? het stond er echt op! dus ook maar een bakkie gepakt en even gewacht (de reden van het koffie pakken) dat de pannenkoek klaar was. Heerlijk zo wakker worden. Tijdens het ontbijt met andere lekkere dingen langzaam aan afscheid genomen van de Raiders die huiswaards gingen. Toen we klaar waren nog even de organisatie bedankt voor alles wat ze gedaan hebben en dat hun deze onvergetelijke Raid Laponie zo goed voor ons hebben georganiseerd. De weg naar huis kan beginnen. Op naar het noorden via de IJsweg over de zee naar een eiland. Geweldig rijden. Je rijd op de zee!!!! en dan nog krijg ik het vorelkaar om de auto best diep in de sneeuw te parkeren. Doe dat maar eens na. Je Eend op de zee in een sneeuwmuur rijden. Denk niet dat me dat nog een keer lukt, maar doe het graag nog een keer ;-) Nadat we de auto uitgegraven hebben zijn we weer verder gegaan op naar het Sneeuwhotel of Ice Hotel van Kemi. Ook daar kennen ze de WoodenShoe niet. Lache. Best koud zo'n hotelletje. Maar een heerlijke verwarmde chocolade melk doet wonderen. Op naar onze eindbestemming. De tijd gaat weer snel en tegen vieren was het alweer geheel donker. De magen begonen te knorren en de moeheid/loomheid deed ook zijn intrede. Tijd om te stoppen om een hapje te eten. Tevallig op het nordelijkste puntje van die golf of zee. Grappig!! doorgereden naar Pitea waar we nu in het Hostel genieten van een Biertje met een lekkere CD (WithinTemptation) de site bij tikken. Wat zal ik weer vanavond slapen als een roos.... weltrusten!!!

Jeroen: Hallo, al weer even geleden dat ik wat op dit geval heb gemmeld maar bij deze weer eens een bericht. Inmiddels als SUPERFIN door het leven gaand zitten we nu weer in Zweden met in gedachten de afgelopen paar dagen terughalend. Bijna ingesneeuwd op de Noordkaap, en maar net op tijd van dit geweldige eiland af gekomen. De afgelopen twee dagen hebben we het noorderlicht in allerlij prachtige vormen en kleuren gezien, we zijn officieel Superfin geworden, We hebben elanden gezien en rendieren, fantastische vergezichten en besneeuwde bossen gezien, Fransen en Frank en Bjorn uit de sneeuw gegraven, en vandaag weer zoiets fantastisch: over de kaspische zee gereden waar een weg door de sneeuw over het ijs was gebaand. Wie kan er nou zeggen dat hij of zij op het midden van een zee een waarschuwingsbord voor hobbels (bevroren golven) is tegengekomen. Het is wat mij betreft nu wel weer even wennen aan de wat meer bewoonde wereld en de hoge temperaturen (-0.4 en zelfs even boven nul in de zon). Morgen weer verder het binnenland van Zweden in en hopelijk wat minder civilisatie en lagere temperaturen. Hier bij laat ik het nu even en ga alle indrukken even wat laten bezinken om het jullie allemaal uitgebreid te kunnen vertellen als we terug zijn. Maar eerst nog even een paar dagen nieuwe indrukken opdoen.

Grote groet Jeroen.

Marcel : Na een heerlijk nacht en een verfrissende douch weer op weg. Eerst maar een naar de iceroad die we tijdens de raid wegens tijd nood niet hebben kunnen rijden. Een geweldige ervaring om met je auto over een bevroren zee te rijden naar een eiland een kilometer of 12 voor de kust van Oulu. Halverwegen de ice road wat foto's geschoten voor onze sponsers en voor onszelf natuurlijk. Na de boel weer in beweging te hebben gebracht had Frank een 100 meter verder de eende helemaal klemvast op de sneeuw rand langs de weg gereden. Oorzaak: mislukte slipcursus. Goed met vereende krachten de eend weer uit de sneeuw gegraven weer op de weg geholpen. Hierna verder gereden naar Kemi waar het Ice Castle is, ook die hadden we tijdens de raid niet kunnen bezoeken. Echt de moeite waard, wat je allemaal niet doen met ijs en sneeuw. Tijden de wandeling terug naar de autos een hele mooie zonsondergang gezien. Het worde hier na vier uur al donker dus al zo halverwegen de middag heb je al de mooiste luchten. De rit verliep helaas niet helemaal zonder problemen. Na dat we gisteren problemen hadden met de remmen wil nu onze eend niet meer vooruit. Met een kilometer of tachtig per uuur sukkelen we noordwaards richting Happaranda waar we Zweden weer binnen rijden. Tijdens onze onze tankstop op het noordelijks puntje van de Botnische Golf heerlijk gegeten voor een habbekrats wat hier in scandinavie echt een wonder is want het is niet goedkoop hier. Onderweg verder richting Piteå, wat onze overnachtings plaats is, rijden we in op een groep van drie elanden. Kun je je voorstellen dat als een 500kg zware eland het idee krijgt om vlak voor je auto die tachtig per uur rijd de weg wil oversteken, dat dat niet erg prettig aanvoeld. Gelukkig bedacht deze kolos ongeveer een meter van onze auto zicht en koos het elandenpad richting de bosrand. Gelukkig dachten zijn twee maten er net zo over en verdwenen in het donker. Mooi dat hebben we ook weer gehad, nu alleen nog een beer en dan hebben we alles gehad. Alleen zullen we in de tijd van het jaar hoogstwaarschijnlijk niet tegen gaan komen. Erik is ondertussen dat ik hier zit te tikken onder het genot van Lapin Kulta de bougies aan het vernieuwen in een poging weer wat meer pit in onze eend te krijgen, want het vervangen van de kontaktpuntjes vaniddag heeft weinig geholpen. Morgen zullen we het weten...... wordt vervolgd.

Erik: Wat een dag was dat vandaag zeg. Gisteren met rijden geen enkel probleem maar dat is vandaag aardig ingehaald hoor. Geen vermogen in het motortje. Heel vervelend, niet alleen voor mij, maar de rest kon ook niet harder dan 80 km/u. Een voordeel hadden we wel, wij hadden geen file, die begon pas achter ons. Na wat gesleutel aan ontsteking, carburatuer en nog wat technische ingrepen, hield hij het bij 90km voor gezien. Dat bleek op zich wel zo vielig, want in het donker stonden er in eens 3 elanden op de weg. Een van die slimmerds wilde toch gewoon oversteken maar die misten we gelukkig op een meter of wat. Ik moet er trouwens niet aan denken om zo'n beest van over de 500kg tegen je auto te krijgen. Maar goed, een goed uitziende zweedse dame in een of ander japans orgel de later toch nog even een poging om als nog de boel aan splinters te rijden, wat op een krant dikte net niet lukte. Verder hebben we wel een leuke dag gehad. Als je de andere stukjes leest weet je precies wat ik ook gedaan heb. (anders val ik in herhaling). Morgen gaan we verder naar het zuiden, het word al warmer, de sneeuw minder, maar er ligt nog genoeg ijs op de weg om voldoende profijt van onze spijkerbanden te hebben. O ja, vandaag in Kemie was het trouwens wel grappig om erg veel mensen langs de kant van de weg te zien die stonden te zwaaien naar ons, de pers had zijn werk kennelijk goed gedaan. Op onze overnachtings plaats in Pitea stapt er een meneer het hotel binnen en zij gelijk, oh wat leuk doen jullie aan die raid laponie mee, hij had verschillende artiekelen in diverse kranten gelezen. ( misschien zoekt hij ze vanavond nog wel voor ons bij elkaar,hoop ik). Er is nog veel meer te vertellen maar dat gaat mij vanavond niet meer lukken, mischien morgen.


Maandag 16 feb 2004 (' ) Temp +0C
Alfred: Vandaag stond een verbindingsetappe op het programma. Het ontbijt was om 09:00 uur waar we van de hostelbeheerder hoorde van stukjes in de plaatselijke kranten. Ook hij had de krant al gebeld maar deze had niet direct tijd om langs te komen. Frank heeft een persbericht achtergelaten en na het maken van foto's voor de deur van het hostel met de net gekregen hostelpetjes op ons hoofd, was het hoog tijd te vertrekken. Over dik besneeuwde paadjes en weggetjes ging het totdat wij van team 21 onze eigen weg gingen. Over smalle wegen door sneeuwbuitjes en zelfs wat regen reden we op het gemak in de richting van het zuiden. Onderweg zagen we een hele kudde rendieren van zo'n 40 of 50 stuks. Eenmaal weer op de grote(re) weg zagen we zelfs nog 3 elanden die het bos uit wilden, maar gelukkig verhinderde een hek dat. Het komt maar al te vaak voor dat rendieren en elanden met auto's in aanraking komen. Elanden zijn heel groot en zwaar, vaak overleeft mens en dier een confrontatie niet. Vanavond zitten we in een hostel in Kopmanholmen en morgen weer verder zuid. Tot dan...

Bjorn: De dag begint vandaag met een beetje uitslapen. Rond kwart voor negen (ja dat is uitslapen) staat de wekker omdat de man van herberg dan ons ontbijt heeft geregeld. Toen dezelfde man gisterenavond even in de algemene keuken kwam kijken vroeg ie meteen of we meededen aan de raid. Hoe weet hij nu weer dat er een 2CV raid is in Scandinavie. Hij heeft het in de krant gelezen. We zijn een week daarvoor door Zweden heengereden, 1 nachtje geslapen en een paar uur gereden op weg naar de Nordkap, en toen zijn er een paar fotos gemaakt. Blijkbaar heeft dit in een krant in Zweden gestaan en dat heeft de man gelezen. Dit loopt helemaal uit de hand, we weten nu al zeker dat we in Finland op de tv zijn geweest en in Kroatie, Duitsland, Nederland, Finland en Zweden in een of meerdere kranten hebben gestaan. Heel raar!! De man van de Herberg vraagt ons nog even het een en ander op te schrijven over de afloop van de raid omdat in de krant in Zweden alleen had gestaan dat we opweg waren. Nog even een paar fotos voor de krant voor de herberg en we krijgen nog een sticker en een pet van Pitea. Tijd om te rijden.

We nemen vandaag zolang het licht is kleine weggetjes, nog even genieten van het mooie landschap. Onderweg rijden Jeroen en ik voorop als er een VW langs komt aan de andere kant van de weg. Vervolgens haalt deze kar ons in. Jeroen merkt dit meteen. Nou ja het zal wel. 500 meter staat de auto aan de kant en de man zwaait naar ons om te stoppen. Hij vertelt dat hij voor een lokale krant werkt en of we even tijd hebben voor een interview.... Dus nog een interview gegeven en een paar fotos gemaakt!! Lachu, we worden nog beroemd in Zweden. Daarna weer verder over de kleine wegen. Erik heeft nog wat kleine remprobleempjes maar die zijn te overzien tot nu toe. Het begint te dooien en dat betekent dat we heel veel ruitenwisservloeistof gebruiken. Zeker als de schemering inzet en het donkerder wordt. De lichten van de tegenliggers zijn door een vuil raam heel vervelend. We moeten dan ook een paar keer stoppen om die vloeistof bij te vullen. Na een stuk E weg komen we aan bij het plaatsje waar de volgende herberg moet zijn. Het is even zoeken maar de herberg is mooi en weer een wasmachine... Die had ik intussen wel nodig. Zo misschien nog even sprieten en/of wat lezen en dan morgen weer verder... over binnenweggetjes toeren richting huis.

Marcel: Lekker relaxt wakker worden en ontbijten. Na de nodige praatjes en verklaringen wat we allemaal doen met die eenden de rit weer vervolgt. Het is best lachen hier rond rijden in een eend, je ziet mensen voortdurend stoppen en ons nakijken als we voorbij komen. Sommige staan uitbundig te zwaaien. Het was heerlijk om door het Zweedse landschap te touren op de B wegen. Helaas hebben we deze keer geen wild gezien, maar hele mooie landschappen. Je kunt uiteindelijk niet alles willen. De problemen met de auto zijn nog niet helemaal voorbij, de remmen blijven nog steeds voor problemen zorgen. De snelhijd is gelukkig weer redelijk normaal. We gaan zo weer eens sleutelen, kijken of we het op kunnen lossen. We zitten nu in een mooi Hostel in Kopmanholmen, gelegen aan een baai. Het is nu donker dus we moeten tot morgen wachten hoe het uizicht hier is. Verder heb ik niet zoveel meer te melden want dat hebben de andere al voor mij gedaan. Morgen zakken we weer verder af richting Stockholm, de overnachtings plaats is nog niet bekend. Vanavond of morgen ochtend dus weer Ayayakoukous belggen.

Frank:Tja, als je wat later gaat tikken, staat het meeste er al weer in. Hmmm dan maar even mijn HighLights; Tja in de vorige Hostel een persbericht schrijven was wel grappig. Even vlug in het engels een verhaaltje schrijven wat we de afgelopen dagen hebben gedaan. Puntgewijs in zinnen verteld dat we naar de Nordkapp zijn geweest in "die" storm die zelfs de mensen hier kennen. Raar eigenlijk dat de zweden in het midden (600km van Stockholm) wisten dat het op de Nordkapp stormde toen wij er waren. (dan was het geloof ik wel een sneeuwstorm die de gemiddelde viking deed huiveren) grappig eigenlijk. Na het kleine stukje de gebruikelijke foto sessie en op naar de kleine weggetjes. Ook hier weer bijna het zelfde verhaal. Reporter stond wijd-arms op de weg te zwaaien. We zagen die Passat (oud model) met die koplampen al voorbij rijden en toen nog een keer toen hij ons inhaalde. Daar stond de beste man. Even weer in een paar zinnen ons verhaal en de wel bekende foto's. Hoe is het eigenlijk mogelijk, zoveel bekendheid.. Raid Laponie galmt door in veel lokale kranten!! Geweldig allemaal. En zoals jullie al weten, "Had je nog geen Eend, en geen virus, dan heb je het NU te pakken". Echt een geweldige ervaring allemaal. Anyway. Het begint langzaamaan weer te dooien. De temp is rond het vriespunt en dat merk je direct. Niet dat het nu ineens warm is ofzo, maar dat je voorruit bagger bagger en bagger vies wordt. 3kwart liter ruitensproeiervloeistof in 2 dagen is veel. De wegen zijn nu weer redelijk tot schoon en de binnenwegen zijn nog niet geheel ontdooit. Het rijd goed, nu in een keurige gezellige Hostel en morgen naar ??? en dan naar Stockholm. Stay Tuned!!!!

PS: het zware spul (Foto's en Video's) zetten we er weer pas op als we een DSL gevonden hebben.


Dinsdag 17 feb 2004 (' ) Temp +1C
Frank: Het lijkt haast standaard te worden. Wederom weer als een blok geslaen in het Hostel. De avond ervoor was een zeer leuke rit er naar toe. De wegen werden weer beter afgezien van de zooi die er op ligt. Mooie gladde asfaltwegen worden getransformeerd in gravelwegen. Het strooimiddel wat ze hier op de wegen gebruiken is effectiever dan dat zout wat wij gebruiken. In Nederland proberen wij de wegen ijsvrij te maken, hier maken ze de ijswegen minder glad door het ijs te laten liggen en er een kwak zand op te gooien. Die kwak komt nu steeds op onze voorruit en lampen. Soms zo erg dat je grootlicht aan moet doen om enigsinds wat te kunnen zien. Je normale dimlicht is door al het vuil niet meer dan zwak stadslicht geworden. Dit moet je dan ook regelmatig schoonmaken en je ruitensproeierreservoirgoedge (3x de woordwaarde) bijvullen. Dat hadden we gisteren ook gedaan net voordat we bij het Hostel aankwamen. Eenmaal in het Hostel was jeroen heel ijverig bezig naar het zoeken van zijn lapland-citroen-muts. Nergens, maar dan ook nergens te vinden. Hij is zelfs met Erik naar de laatste plek gereden om te kijken of zijn muts daar misschien uit de auto is gevallen. Deze poging mocht helaas niet baten en daarom nog maar eens 3x zijn auto doorzoeken, tassen keren, kamer omspitten om tot de conclusie te komen dat de Muts ook niet daar ligt. Dan misschien op de plaats langs de E-zoveel de 4 denk ik, waar we de ruiten schoongemaaklt hebben. Ik met Jeroen naar de weg. (eerst de weg zelf zoeken) eenmaal op de weg was het zoeken welke parkeerplek dat nu weer was. (ze lijken ook allemaal opelkaar in het donker) we dachten de goeie te hebben alleen lag er geen muts. Toch maar even verder de weg terug gereden en waarempel. He, een Muts. Vastgevroren aan het wegdek (lees, IJs) lag de muts. Wij blij en op terug naar het Hostel. We waren aardig moe geworden van alle inspanningen en avonturen van die dag en een bed opzoeken was meer dan welkom. Voordat we daadwerkelijk ons hoofd op een kussen lieten ploffen hadden we afgesproken dat Erik en Alfred direct vroeg vertrokken naar Aryan in Stockholm. Erik heeft een probleem met zijn trommelremmen en das helemaal niet fijn als je in de bergen en heuvels moet rijden. Op deze manier kunnen zij een dag rustig sleutelen aan de auto van Erik en wij kunnen een paar uur extra pakken om te slapen. We hebben dan ook besloten dat wij een Hostel opzoeken in de buurt van stockholm. 60 Kilometer ten Noorden om precies te zijn. Na een heerlijk ontbijt die we nog net op tijd konden nuttigen voor 10uur maakten we ons klaar voor vertrek. Nog 1 ding, even aan de eigenaar vragen of we wat ingevroren zalm kunnen kopen voor het avond eten. Nee dat kon niet, maar we mochten wel pakken wat we wilde voor niks. Das mooi. We hebben 4 dikke moten gepakt wat in Nederland niet te betalen is. en dat voor gratis en voor niets. Geweldig. Op naar Upsala. Tijdens daglicht hebben we de kleine wegen genomen. Die Gravel wegen zandstralen de auto aardig. op verschillende plekken is de auto keurig blank glimmend metaal gezandstraalt. Ondanks deze wegen konden we aardig de snelheid erin houden over het algemeen plankgas of rond de 90 km/h. Dat schiet lekker op. Bij het invallen van de duisternis zochten we de E4 weer op en probeerde de laatste kilometers door te rijden zodat we niet al te laat aan kwamen in het Hostel. Die weg reed lekker door en schoot ook flink op. Even het Hostel opgebeld dat we wat later dan verwacht aan zullen komen maar dat was geen enkel probleem. Ipv 1900h werd het 2030h. Valt mee. Alleen waar is dat Hostel. Bij een tankbeurt vlak in de buurt gingen we even vragen waar het was. We waren er bijna. Maar tijdens het tanken was er een man zijn Saab aan het aftanken en had een beetje veels te veel aandacht voor de banden die we onder onze eend hadden zitten. Waarop deze keurige man vroeg welke banden we erop hadden. Nokia! Blijkt dat deze man de Manager van Nokia Banden van Zweden is en ons vertelde dat deze banden al een hele poos niet meer in productie zijn. Het zijn de beste! Dat klopt en kunnen dat beamen met ons avontuur opweg naar de Nordkapp. Bij het Hostel aangekomen wat een schiiterend Landhuis is van rond 1900 slapen we in de linkervleugel. Best we decadent voor een Hostel. Kost wat, maar dan heb je ook wat. Eerst lekker de zalm bakken met sla een gebakken aardapeltjes. Heerlijk allemaal. Na deze maaltijd heb ik er geen twijfel meer over dat ook de komende nacht weer een nacht gaat worden dat ik meer dan goed zal slapen. Weltrusten.

Bjorn: Vandaag voordat we weggaan nog even een beetje uitgeslapen. Daarna lekker ontbeten. Net voordat we weggaan gaan we nog even vragen of we wat van de diepvrieskast vol met zalm kunnen kopen. Dat kan niet... we mogen het zo hebben!! Super!! Dus een paar lekkere staartstukken uitgezocht en we zijn weer onderweg. De wegen worden iets minder mooi omdat de dooi heeft ingezet en we in dichter bevolkt gebied komen. Dat betekent wel dat er super smerige "dirt-roads" zijn ontstaan. Dat is scheuren !!! Helemaal te gek. Wel is de auto gezandstraald. Op de achterspatborden is het blanke staal gewoon weer te zien. Wel helemaal fantastisch rijden. Met een pitstop bij de "familjekiosken" (waar we een sticker krijgen van de eigenaresse) racen we verder. Nog een stukje E4 gepakt en daarna zijn we klaar voor de Nacht. Dit wordt een hostel in Uppsala en wat voor een hostel. Het is een oud landhuis met 2 vleugels. Ziet er super uit. De avond eten we zalm... Overheerlijke zalm!! Daarna ga ik met Jeroen en Wendy nog een potje sprieten. Frank zoekt nog even de PC op. Nog wat lezen en dan slapen.


Woensdag 18 feb 2004 (' ) Temp +1C
Marcel: Gisteren zijn wij Alfred, Marja en Erik en ik dus door gestoomd naar Stockholm om wat voorsprong te krijgen op de rest zodat we tijd hebben om de remmen eens goed te kontroleren. De rit liep voorspoedig, het ging er lijken dat we zo rond vijf uur bij Aryan zouden zijn. Onderweg nog even gestopt bij een weg restaurant waar even lekker op ons gemak konden lunchen. Buitenom de remmen die niet hlemaal jofel waren ging alles goed. Totdat het begon te regenen..... na een paar slagen zij de ruitenwisser motor dus doe het zelf maar lekker verder ik heb het gehad!!! Ja, dan maar snel een parkeer plaats opzoeken langs de weg om te kijken wat er nu weer loos is. Na enig speur werk bleek dus dat de ruitenwisser motor was overleden... RIP. Alfred had gelukkigeen complete ruitenwisser motor met meganiek bij zich zodat we die er dus in konden zetten. Alleen komt nu de ruitenwisser niet terug in zijn parkeerstand omdat dit een motor is van een nieuwer type eend, maar ja we hebben weer werkende wissers en dat is veer belangrijker. De weg dus weer vervolgd richting Stockholm, onderweg wordt je voortdurend gapend na gekeken door de Zweden die het allemaal maar erg vreemd vinden die opgedirkte eenden, dit gaat zelfs zover dat mede weg gebruikers luid toeterend voorbij komen en fanatiek zitten te zwaaien naar ons. In de buurt van Stockholm werd het steeds drukker op de weg en begon het er zelfs op te lijken dat we in de file terecht zouden komen, gelukkig viel dat allemaal wel mee. Nu nog de weg vinden naar Aryan, hee een Mac D... volgens Erik de Mac bij Aryan in de buurt, onze magen begonnen al aardig te rammelen dus maar even aangelgd om te eten. Al gouw bleek dat dit dus niet de Mac was die we dachten en maar eens gaan puzzelen waar de dan wel waren. Het viel gelukkig wel mee want we waren niet zo ver meer van onze bestemming en al gouw toen we weer reden zag Marja wat bekende plekken en dus met rasse schredene richting de koffie. Bij Aryna aangekomen bleek dat ook Phil en Alain ook bij Aryan waren neer gestrekene, ook zij hadden problemen gehad en waren door Aryan vanaf de boot naar zijn huis gesleept, oorzaak een gescheurde benzine slang waardor er lucht in het systeem was terecht gekomen. Nadat Erik zijn remmen had gesteld en het hele rem systeem had gekontroleerd en Alfred zijn spikes had omgeruild voor de zomer banden eerst maar eens lekker biertje genomen en dan lekker de slaapzak in gekropen.
De volgende ochtend na het ontbijt een test ritje en op zoek naar een bedrijf voor onderdelen van een spike schiet pistool, niet te vinden dus. De remmen bleken nu weer redelijk goed te zijn. Beter als dit zal het toch niet worden omdat aan een kant de remschoenen dus zover heet zijn geworden dat ze niet meer helemaal goed werken. Maar dat mag de pret niet drukken. Eenmaal terug de twee resterende banden gewisseld en de eend weer eens helemaal uitgeladen en weer ingepakt omdat er nu dus weer twee extra banden bij moeten. Tijdens het inpakken kwam de rest ook aan bij Aryan. Tijdens dat ik zit te tikken zijn zij nu hun banden aan het wisselen ene gaan we straks na de koffie weer verder richting het zuiden. Geplande aankomst is tot nu toe vrijdag avond in Rotterdam.

Frank: Stockholm. Met koude vingers even vlug op het netwerk van Aryan de site bijwerken. Eindelijk weer een fatsoenlijke internet verbinding. Vanochtend redelijk op tijd wakker geworden voor een vlug ontbijtje. Gelukkig waren we op tijd en konden we genieten van alweer een overvolle tafel met lekkere dingen. Nadat onze buiken vol gegeten waren (immers het was best duur) konden we via een deel binnenweg naar Aryan rijden. Het was even zoeken doordat een afslag afgesloten was, maar algauw waren we op bekend terrein. Bjorn en Jeroen gingen direct bezig met de banden te verwisselen. Het wordt nu weer rijden op normale winterbanden. Het wisselen deden ze op de normale weg omdat de oprit veranderd was in een plaatselijke Thialf. Nu hebben we ook even mooi de gelegenheid om de auto opnieuw in te pakken en ons klaar te maken op de laatste rit naar huis met nog maar 1 overnachting ergens in Denemarken. (HERSTEL: eerst nog een overnachting in Jonkoping- Huskvarna en dan ergens in Denemarken overnachten....was ff de dagen kwijt, maar heb ze weer gevonden)

Deel II: Zo Weer een aantal kilometers gemaakt naar het mooie Huskvarna bij het grote meer in zuid Zweden. Ik ben er een keer eerder geweest, maar kan het met totaal niet herrineren. Het lijkt er niet op met wat ik nog ergens in mijn gedachte had. Anyway we zijn er. De rit ernaar toe was wel grappig. We zagen nu het mooie verschil van veel sneeuw naar minder sneeuw met een wel heel erg lage zon. de wegen worden schoner en schoner door de vorst van wel 1 graad onder nul. Het is maar 1 graad en toch frisser dan wanneer het -27,4 is. Raar, zal vast wel komen door het vocht dat het waterkoud aan vloelt. In Huskvarna idd een Pizzaria opgezocht, keurig ook hier weer een Eendeei sticker geplakt en een foto van de Itiliaan gemaakt MET sticker. Wat stond hij te kijken zeg. Hij zal wel gedacht hebben, die mensen zijn uitgehongerd. 2 Pizza's en een beetje is idd best veel. Maar wel lekker en voor de verandering niet duur. Terug in het hostel tijd voor een bakkie koffie (was niet aanwezig bij de Pizzaria) alleen de koffie uit de automaat is NIET te drinken en mag de naam koffie niet hebben. Gelukkig staat er ene koffie zet app. waar we water warm mee maken en onze eigen oploskoffie in oplossen voor een lekker hollands bakkie pleur. Nu nog net geen 2200h maar al bijna tijd voor een nachtrust die zeer waarschijnlijk weer ernorm goed zal zijn. Scandinavie is niet alleen mooi, maar het slaapt ook goed. Tijd voor nog een bakkie en dan Weltrusten.

Erik: nou de remmen doen het weer een beetje, ben bang dat ze toch te erg verbrand zijn om nog door de APK te komen, maar goed het werkt allemaal weer een beetje. Ook het ruitenwissermotortje dat we gisteren onderweg hebben omgebouwd en gemoteerd doet het ook nog steeds. en dat is met al die nattigheid van smeltwater op de weg toch wel makkelijk. Vandaag waren de wegen droog, het lijkt zelfs wel een beetje lente. De hele dag zon! De doorzichtige zonnekleppen doen hun werk goed. En dat voor onderdelen die uit een auto uit begin 1950 komen. Dat is nog een hergebruik, of niet soms?! Vanavond hebben we met z'n achten een pizzeria meneer helemaal in de stress geholpen, 8 man 14 pizza's. Lekker hoor. hebben hem gelijk maar verteld dat in 2007 de wereldmeeting in zijn stad word gehouden en dat hij maar vast een uitbreiding van zijn zaak moest voorbereiden, omdat er best nog een paar eendrijders een pizza bij hem komen eten. En nu zijn we vrienden!? Er is nog wel veel meer te vertellen maar ik moet ook nog wat copy bewaren voor het klaverblaadje, dus stop ik maar weer. Er zijn er nog een paar die wat willen schrijven.

Marcel: Heerljjk weer eens etappe zonder dat onze eend verder gaat ontbinden. We zijn dus weer een stukje verder zuiderlijker, in Huskvarna ja die van de naaimachines. Het is een soort buitenwijk van Jönköping. Ze hebben hier inderdaad heerlijke pizzas, zo lekker zelfs dat er twee ingingen. Na de pizzas was het weer eens zover, wij schijnen een onuitstaanbare aantrekkings kracht te hebben voor beschonken mensen. Twee beschonken locals kwamen dus weer eens bij ons aan tafel een verhaal houden. Nou fijn hoor. Het wordt dus weer tijd om richting het Hostel te gaan. Ondertussen zit ik met een beker oploskoffie naast me tikken want de koffie hier uit de automaat is niet te drinken. En het wordt weer langzaam tijd om te gaan sprieten.


Donderdag 19 feb 2004 (' ) Temp +2C
Bjorn: Vanochtend op de normale tijd (8 uur) opgestaan. Lekker ontbeten in het hostel. Gisterenavond hebben we het rustig gehouden. Beetje zitten sprieten met Marcel en Jeroen. Het blijven Narren. Na het ontbijt zijn we de auto ingegaan om vandaag een goed aantal kilometers te maken. We hebben vandaag het plan om in Zuid-Denemarken te komen zodat we morgen niet zo heel veel meer hoeven te rijden. Op de heenweg was de eerste rit namelijk behoorlijk lang. We hebben besloten om het veer terug te nemen van Zweden naar Denemarken en daarna via de Grote Belt (had ik al gezegd dat Ballast die mee heeft gebouwd) terug naar het vaste land. Even een kleine fotosessie bij de Belt en weer verder. Ik moet zeggen dat er 550 km verder weinig te vertellen is. Sommige hebben reeen gezien en wij (Frank en Ik) een eekhoorntje!

Marcel: Nou wij hebben dus reeen gezien en wel bij elkaar een stuk of vijf zes. Wederom een dag zonder dat onze eend verder uit elkaar valt. Remmen nog steeds 80% maar voor de rest gaat hij als een speer. Het was een dag van kilometers vreten, veel asfalt en steeds minder sneeuw. De temperatuur is inmiddels boven nul gekomen en de velden worden steeds groener. We hebben weer eens lekker kunnen dobberen, het veer genomen van Helsingborg Zweden naar Helsingor in Denemarken
een tripje van een half uur. Daarna weer scheuren. Onderweg besloten om te overnachten in de buurt van Kolding, na wat speurwerk bleek dat daat geen hostel was en dus uitgeweken naar Haderslev. Na wat zoek werk want het staat hier in Denemarken allemaal niet zo goed aangeven. Eenmaal aangekomen bleken we een hostel te hebben gekozen met een heeel vriendelijke beheerder. Ook is dit de eerste hostel waar we geen gebruik mogen maken van onze slaapzakken, maar het bed linnen moeten gebruiken van de hostel. Maar goed we kunnen weer lekker slapen vannacht, verder hebben we een goede tv met een hele berg zenders er op zelfs in het engels dus we kunnen weer begrijpen wat er gezecht wordt op de tv, dat is ook al weer even geleden dat dat ons lukte. Morgen weerl lekker naar huis met de laatste etappe.

Frank: Bijna weer een ouderwetse koude hollandse nacht geweest waar ik wederom als een blok doorheen ben geslapen. Huskvarna was het vanochtend nog een graadje of -6 met de nodige vocht wat je ruiten deden bevriezen. Krabben geblazen. Gelukkig hadden wij in ons Ei-Survival-Pakket een spuitbus ijsondooier en met 4 spuitjes was alles weer ijsvrij. Op naar Denemarken ergens in het zuiden als het goed is. Vandaag is het kilometers maken. Hoeverder we vandaag komen hoe korter de laatste rit naar huis is. De wegen zijn schoon en rijd erg goed. Je kan merken dat we weer zuidelijker komen omdat de wegen weer heel wat drukker worden hier. Soms is het wel heel erg druk. We rijden lekker met een gangetje van rond de 90 per uur en gaan opweg naar de Ferry (al de derde deze reis) die er wel 20 minuten over doet om de overkant te bereiken. Op de kleine ferry even naar boven in de Sea Shop wat gekeken en gekocht waren we ook alweer aan de overkant. Zo dat gaat snel. Maar snel weer naar de auto's. bij de auto aangekomen staan er (zoals gewoonlijk) weer de nodige toeschouwers de auto's te bewonderen. Welkom in Denemarken! He jammer, weer van die Kronen hier. Die Euro is met dit soort dingen best makkelijk. Al moet ik zeggen dat de charme van het omrekenen best grappig is en ook best wel wat heeft. Je bent dan echt weg voor je gevoel. In Denemarken weer over de GroteBelt brug. Hier zijn we gestopt voor enkele foto's en al rijdend hebben we ook gepoogd nog wat leuke kiekjes te maken. De lage zon maakte het landschap erg mooi. Totdat we honger kregen en een tentje opzochten langs de weg waar je kan tanken en kan eten. Ja Marcel, ik vond het landschap mooi. Anyway, na een lekkere burger (ook al een burger gehad bij de eerste tankbeurt) was de maag weer rijkelijk gevuld. Het was nog maar 20 kilo (mijn maag was wel rijkelijk gevuld met die JumboBurger) meter naar het Hostel. De tanken hebben we maar weer eens gevuld bij een pomp in de buurt van het hostel, bleek het nog maar 300 meter te zijn. Marcel die nu mee leest en commentaar geeft, liep samen met mij de laatste meters. Even de benen strekken. Al dat zitten in die auto is ook niet niks. Het Hostel is erg clean en schoon en ja... niet mijn smaak. We moeten verplicht een (marcel hoe heet dat ook alweer wat we moesten nemen???? ) dank je... bedlinnen en hoezen verpakt in ene puutje voor veel geld. Dit moest je afnemen voordat je met je eigen slaapzak op het bed mag liggen. Dan maar keurig de laatste dag/nacht m'n bed opgemaakt en ach... morgen zijn we weer allemaal thuis in liggen we weer in ons eigen bedje. Heerlijk lijkt me dat. Kijken of dat net zo lekker slaapt als Scandinavië. Eerst maar eens een biertje (Odense Pilsner, met dank aan Alfred) opdrinken en dan lekker slapen. Morgen vroeg om 0800 ontbjt en dan... de laaaatste kilometers. Weltrusten voor straks en Marcel... bedankt voor je commentaar. Mzl!!!

Frank: De laatste loodjes! Allemaal waren we op tijd wakker voor het ontbijt. Sterker nog, we waren voor het ontbijt wakker. De tafel moest eerst nog gedekt worden in het zeer steriele Hostel. Dit keer met vers gebakken brood wat nog warm was. Heerlijk ons buikje weer vol gegeten en om 0900h konden we de laatste kilometers gaan rijden. We moesten nog maar iets van 800 tot ons einddoel in Rotterdam. De grens van Denemarken en Duitsland was dichtbij en eenmaal op de duitse snelweg konden we goed doorrijden. De kilometers vlogen voorbij in een omgeving waar het toch nog best stevig vroor. De thermometer gaf 's ochtens -7 aan en even later toen de zon erbij kwam liep de temp aardig snel op. In duitsland getank en een vlug bakkie gedaan om wakker te worden. Direct weer door anders wordt het allemaal zo laat voordat we thuis komen. Nu willen we ook wel naar huis. De laatste dag de laatste kilometers. Ja Raid Laponie 2004 zit er echt op. Vlak voor de Nederlandse grens onze tanken weer gevuld en een check gedaan aan de auto van Bjorn. De schokdemper zit een beetje los en of een stuurkogel of de aandrijfas is een beetje kapot aan het gaan. Misschien nog iets van de Crash op zee (Ja op zee, maar dan bevroren. raar maar waar) De hoes is gescheurd en de olie is er uit gelopen. We besluiten weer verder te gaan op naar Nederland. We naderen groningen om een uur of 1600 wat zal inhouden dat we omstreeks 1930 op Airport Rotterdam aankomen. We rijden door totdat onze duitse benzine op is en onze billen de vorm van de banken heeft aangenomen. Niet alleen onze tanken zijn leeg maar ook onze magen beginnen te knorren. Tijd voor een korte stop voor Benzine koffie en een broodje. We duiken Utrecht in en er staat dat er een File is. Hopelijk van niet en al gauw bleek dat de Avond Spits al merendeels opgelost was. Zo konden we mooi doorrijden naar Airport Rotterdam. Om 1930h kwamen idd aan op Airport alwaar enkele ons op stonden te wachten. De herreniging was mooi om te zien. Onze opmerking was "Jeetje wat is het Koud hier brrr"het lijkt hier haast wel kouder dan daar bij -22. Bjorn liet zijn motor draaien (bleef het lekker warm in de auto) omdat zijn startmotor bijna niets meer deed. Klinkt bekend op dit punt. Bij het vertrek hebben we nog vlug de startmotor verwisseld opdat de eerdere al niets meer deed. Tijd voor de foto's onder Arrivals. Na deze allerlaatste fotosessie hebben we afscheid van elkaar genomen en onze weg naar huis vervolgd.

Raid Laponie 2004
The End