|
2cvTravel.nl - Raid
Baltic |
|
Het idee
Op een donkere en winterse woensdagavond bij
vereniging alternatieve garage Het Eendeëi
is het idee geboren om niet de kortste route
naar de wereldmeeting 2007 in Zweden te
nemen.
Zowel het aantal auto’s, als de te nemen
route waren tot op het laatst onzeker. Tien
landen, waaronder de Baltische staten, negen
hoofdsteden, het centrum van Europa en St.
Petersburg stonden uiteindelijk op het menu.
We noemen het Raid Baltique en verwachten
tenminste 5.000 km te gaan rijden.
De voorbereidingen voor de reis betreffen
uiteraard het prepareren van de auto's, het
aanvragen van visa voor Rusland, het
nadenken over welke reserve-onderdelen voor
onze auto's mee op reis gaan en het
bestuderen van buitenlandse verkeersregels.
Zo is het in Estland verplicht om twee
wielblokken aan boord te hebben. |
 |
De auto's
Omdat ik voor het bezoeken van de
wereldmeeting in Zweden toch al een Acadiane
aan het opknappen ben, is de keuze voor de
auto snel gemaakt: een Citroën Acadiane uit
1985 in nagenoeg originele staat. Over de
werkzaamheden daaran lees je meer op de
Acadiane-pagina.
Verder zijn een Méhari en een 2CV van de
partij. De Méhari van Rudi is van 1980 en in
het afgelopen jaar geheel gereviseerd. De
Eend van tim is van origine een 2CV4 uit
1978, maar gaat al een tijd als 2CV6 met
rallye-aanpassingen door het leven.
Op 13 juli staat deze bonte stoet op de
denkbeeldige startstreep in Zevenhuizen bij
Rotterdam. |
|
|
De reis van 13 juli t/m 24 juli 2007 |
|
|
dag 1 – Rotterdam > Berlijn (718 km)
De eerste dag is de saaiste dag. Ruim 700 km
over snelwegen staan op het programma. Rudi
heeft de avond tevoren nog een gereviseerd
motorblok in zijn Mehari gemonteerd en
daarom rijden we tot de Duitse grens niet
harder dan 90 km/u. Daar verklaart Rudi het
blok voor ingereden.
Duitsers hebben het autorijden uitgevonden,
maar onderweg zien we opvallend veel
ongelukken. In de hitte van de dag zijn veel
auto’s met een kapotte koeling op de
vluchtstrook gestrand. Rudi en Tim zijn
sneller dan de Duitse Wegenwacht en helpen
de AX van een Nederlands stel weer op weg.
Berlijn laten we bewust links liggen.
De beheerder van de schattige camping in het
Oost-Duitse Kolpin heeft zes jaar in de
Rotterdamse Waalhaven gewerkt. Voor de
komende dagen voorspelt de radio het begin
van een hittegolf. De vakantie is begonnen!
|
dag 2 – Berlijn > Warschau (585 km)
De tweede grens van onze reis steken we
over, nadat we een halfuur in de file hebben
gestaan. Eenmaal in Polen houdt de snelweg
op, begint een brede provinciale weg en
staan de tippelaarsters langs de kant van de
weg. Niet alleen zij, maar ook de
pompstations en de wegrestaurants zijn op
het vrachtverkeer naar Bulgarije,
Wit-Rusland, Oekraïne en de Baltische staten
ingesteld.
Op de Poolse binnenwegen heerst totale
anarchie, maar na een tijdje zijn we daar
volledig op ingesteld en doen we vrolijk mee
in het gevaarlijk ogende gekrioel waarbij
het erom gaat zoveel mogelijk auto’s en
vrachtwagens in één keer in te halen, ook
als er tegenliggers zijn.
De tolsnelweg vanaf Poznan is dan bijna een
verademing, maar die is aan de oostkant ook
nog niet af, zodat we nog wat uren nodig
hebben om misschien wel de lelijkste
hoofdstad van Europa te bereiken. |
 |
 |
dag 3 – Warschau > Vilnius (474 km)
De nacht op de stadscamping in Warschau
was nogal onrustig vanwege de Polen die ons
met hun dronkemanslol uit de slaap hebben
gehouden. Een reden temeer om ons te
verheugen op de eerste van de drie Baltische
Staten.
We verlaten de Poolse laagvlakte in de
smalle strook tussen de oblast Kaliningrad
en Wit-Rusland via de rustige grensovergang
bij Ogrodniki. Welkom in Litouwen! Na enkele
kilometers zijn we al verliefd op dit
glooiende landschap. We worden vrolijk
toeterend ingehaald door zwaaiende en
fotograferende Litouwers, die onze
aanwezigheid blijkbaar kunnen waarderen. In
de dorpen dezelfde taferelen van zwaaiende
en fotograferende mensen.
Volgens de TomTom is de kortste route naar
Vilnius over onverharde wegen en dat is hier
niet vreemd als je de hoofdroute verlaat. In
de voormalige hoofdstad Trakai zetten we
onze tenten op op een fraaie camping aan een
meer met een prachtig uitzicht op het
kasteel van de Litouwse koningen.
|
dag 4 – Vilnius
De hoofdstad van het katholieke Litouwen
ligt behoorlijk decentraal in het land, vrij
dicht tegen Wit-Rusland aan. De stad straalt
vernieuwingsdrang uit. De kathedraal en de
gevels in de binnenstad zijn opgeknapt; de
oude trolleybussen worden door nieuwe
modellen vervangen; winkels en horeca zijn
talrijk en nieuw; Litouwers jong, vlot en
modern.
Wij zijn onder de indruk van zoveel
bedrijvigheid. Men verkoopt graag
Sovjet-prularia aan toeristen, maar wij
denken dat in Rusland nog wel tegen te komen.
Voor de zalm en de forel betalen we ’s
avonds slechts een fractie van wat die bij
ons in een restaurant gekost zouden hebben. |
 |
 |
dag 5 – Vilnius > Riga (400 km)
We beginnen de dag met het - meest
aannemelijke - geografische middelpunt van
Europa op 54.54 NB en 25.19 OL.
De decadente, maar uiterst betaalbare lunch
op het terras van het Italiaanse restaurant
van de golfclub Centros Europos smaakt ons
uitstekend. De ober zegt dat het met 37
graden vandaag de historisch warmste dag van
Litouwen is. De Baltische staten zijn trots
lid van de EU. Dat is vooral te merken aan
de investeringen in infrastructuur, waardoor
wij op de hoofdroutes vaak over vers asfalt
mogen rijden.
Aan de tankstations wordt geen 98 verkocht,
maar het oude AM2-blok van de Acadiane gaat
van 95 octaan niet pingelen. Aan de grens
met Letland worden we voor het eerst naar
onze autopapieren gevraagd; men controleert
routineus de kentekenplaten.
In de avondspits van Riga vallen de nieuwe,
grote, luxe Westerse auto’s van vooral
bekende Duitse merken op. Dat de voormalige
Hanzestad Riga booming is, merken we ook ’s
avonds in de stad. De hele binnenstad is
autovrij; overal zijn er goed gevulde
terrassen. Muziek, eten en bier is er in
overvloed. Riga bruist, maar Letland is met
zijn Duitse historie nog op zoek naar een
identiteit.
|
dag 6 – Riga > Tallinn (322 km)
Riga overtrof Vilnius – wat zal Tallinn
brengen? De kalme Oostzee ligt vlak na de
stad aan onze linker hand. De wind doet onze
A-types een beetje dansen op de weg vandaag.
De dagelijkse lunch nuttige we na het
passeren van de grens in een achterafgelegen
truckstop in Uulu. Hier geldt het adagium:
staan er veel vrachtwagens, dan is het eten
goed. De dubbele schnitzels aldaar kunnen
wij iedereen dan ook aanraden! In Estland
zien we voor het eerst regelmatig oude
Lada’s rijden. Rusland komt met rasse
schreden dichterbij.
Bij de Eend en de Acadiane blijven net als
in Riga de gaspedalen af en toe hangen in
het drukke stadsverkeer. Tallinn oogt wat
soberder; de 7% jaarlijkse economische groei
vallen niet onmiddellijk op. In het hart van
de binnenstad zitten de terrassen ook vol.
De stad ligt redelijk afgelegen in Europa,
maar dankzij de goede bootverbindingen met
Helsinki en Stockholm is Scandinavië
dichtbij. |
 |
 |
dag 7 – Tallinn > St. Petersburg (407 km)
Het waait hard in Tallinn. Na het
verlaten van de stad trekt de hemel voor het
eerst dicht en gaat het regenen. Het
passende sombere beeld bij onze aanstaande
grensovergang naar Rusland. Hoewel het
opklaart, is het naargeestigheid troef aan
de grens.
Ondanks het feit dat we in NL al de nodige
formaliteiten hebben moeten vervullen om
Rusland in te mogen, doet men daar aan de
grens nog een schepje bovenop. Estland uit
duurt een half uur. Rusland in duurt drie
uur. Los van de hoeveelheid, loketten,
stopstrepen en slagbomen die we moeten
passeren, valt het desinteresse op waarin
Russen lijken te grossieren. De ene
ambtenaar reikt ons een onbegrijpelijk
Russisch formulier uit, dat wij zo goed
mogelijk met hulp van een Est proberen in te
vullen. De andere ambtenaar scheldt ons uit
hoe we het in ons hoofd halen een Russisch
formulier in te vullen, terwijl er ook
formulieren in het voor ons begrijpelijke
Engels bestaan?
Verder maakt men ons met gebarentaal
duidelijk dat men van ons wil weten of we
geestverruimende middelen bij ons hebben. En
tja, die houten klompen van Rudi zijn wel
erg exotic en mogen daarom bijna het land
niet in. Tim steelt de show met zijn
compacte rallyauto, maar liefst vijf platte
petten buigen zich vol bewondering over zijn
Eend.
De rit naar St. Petersburg gaat aanvankelijk
over slecht wegdek, maar dat wordt na enkele
tientallen kilometers beter. In de
avondspits van St. Petersburg worden we en
masse op de foto gezet vanaf het trottoir,
uit geblindeerde Lada’s. De passagiers van
hele stadsbussen zitten achterstevoren met
hun mobieltjes foto’s van ons te nemen.
Quirine weet ons met een oude Falkplan van
Leningrad uit 1990 succesvol door de stad te
lootsen.
Bij aankomst bij het Olgino hotel annex
camping ontvangen we uit NL het bericht dat
Jeroen Cats is omgekomen bij een auto-ongeluk.
Dat raakt ons allen diep.
|
dag 8 & 9 – St. Petersburg
Webmaster Frank (van www.2cvtravel.nl)
is in NL nu ook in zijn AZU gestapt om naar
Zweden te rijden. Achteraf blijkt dat onze
sms-berichten niet automatisch op de website
www.2cvtravel.nl zijn terecht gekomen.
We hebben twee hele dagen voor Sankt
Peterburg uitgetrokken. Na een bus- en
metrorit staan we met z’n vieren - en ik na
17 jaar weer - op de Nevski Prospect en om
ons heen kleur, winkels, terrasjes, reclame
en mensen. Twee dagen zijn het minimum voor
een bezoek aan deze stad. Een bezoek aan de
Hermitage met haar collectie van in totaal 3
miljoen kunstwerken kost al bijna een dag.
In Rusland verkoopt men geen
Sovjet-prullaria meer. Of hebben we niet
goed rondgekeken?
Op onze laatste avond worden we op de
camping benaderd door een Duits echtpaar dat
geïnteresseerd is in onze auto’s en onze
reis. Zij blijken op de weg naar huis te
zijn, na het verkennen van de zijderoute van
Marco Polo in Centraal Azië. Over deze reis
hebben ze anderhalf jaar gedaan, inclusief
een verblijf van enkele maanden in
Afghanistan om als vrijwilligers voor een
scholenproject te werken. Wij blijken ook
aardig wat interesse in hun verhalen te
hebben. |
 |
 |
dag 10 – St. Petersburg > Helsinki (376
km)
De voormalige tsarenstad is een must
voor iedereen. Dat geef ik toe, maar na drie
dagen Russen om me heen ben ik blij dat we
het land weer mogen verlaten. Een dergelijke
emotie voel ik niet snel, maar bij mijn
vorige bezoek aan de voormalige Sovjet-Unie
hadden meer reisgenoten er last van.
Vlak voor de grens verrassen de agenten bij
een slagboom met spijkermat me nog met hun
compliment dat onze auto’s mooi zijn. De
douanier die ons aan de grens de juiste
wachtrij aanwijst, maakt per GSM eerst
foto’s van onze auto’s. De grensovergang is
wederom chaotisch. Douaneformulieren moeten
we wél inleveren, maar niemand heeft ze ons
uitgereikt. Een buslading Fransen maakt
foto’s van ons, maar wordt door een
grensbeambte vermaand daarmee te stoppen. De
Russische douane-PC loopt bij afhandeling
van Tim vast, terwijl er achter ons een rij
met 15 voornamelijk Finnen ontstaat. Een
Deense mevrouw is de weg volledig kwijt en
rijdt alleen maar rondjes over het terrein
in haar Renault Clio. Ik zie voldoende
ingrediënten voor een Louis de Funès en
Russie, maar na een uur staan we in het
uitgebreide niemandsland tussen Rusland en
Finland.
Aan de Finse grens blijkt er weer gelachen
te mogen worden. Rudi heeft een goede
binnenkomer, omdat hij de Finse gothic band
Nightwish op z’n shirt promoot. Op de
camping in Helsinki nemen we onbedoeld de
plaats in die ‘s ochtends door drie Franse
Eenden is vrijgegeven. |
dag 11 – Helsinki > Vaasa (453 km)
De desillusie is groot als we bij de
terminal van Viking Lines te horen krijgen
dat alle boten vanaf Helsinki en Turku naar
Stockholm volgeboekt zijn. Bij concurrent
Silja Lines krijgen we hetzelfde te horen.
Lichte paniek maakt zich van ons meester –
behalve bij Tim, die hoeft niet zo nodig op
de eerste dag op de wereldmeeting te zijn.
Zijn reisgenoten zien dat anders en na
afweging van alternatieven boeken we later
die dag bij een reisbureau een overtocht van
Vaasa naar Umeå voor de volgende ochtend.
De extra 1.000 km die we daardoor moeten
rijden, nemen we op de koop toe. Het
geplande dagje Helsinki gaat helaas aan ons
voorbij, op een lunch in het Laasipalaatsi
na, want we moeten nog 400 km naar Vaasa in
het noorden rijden.
|
 |
 |
dag 12 – Umeå > Borlänge (620 km)
De nacht was kort, want we willen op tijd
bij de boot zijn die om 8 uur ’s ochtends
vertrekt. Het ontbijt met een broodje vis
valt niet goed in ieders maag. Het uur
tijdsverschil tussen Finland en Zweden
brengt ons in de war, maar het komt er op
neer dat de boot een uur langer dan gedacht
vaart.
Als we om 11 uur plaatselijke tijd in Zweden
arriveren, liggen er nog 600 km in
zuidelijke richting voor ons. Dat is best
een pittig stukje rijden. We zetten het dan
ook op een doorrijden. Overdag is er veel
ge-sms tussen hen die nog in de rij voor de
meeting staan en hen die al een plek voor
ons vrij proberen te houden. Op de laatste
kilometers houdt Rudi het niet meer; het
paard ruikt de stal. Als Tim zich dan ook
heeft ingeschreven zijn we binnen een
halfuur binnen.
In de verte staan de aanwezige Eileden al
naar ons te zwaaien – ik krijg er heel even
rillingen van. Het onthaal is na 4.450 km
hartelijk; iedereen schijnt ons wel gevolgd
te hebben via internet en is geïnteresseerd
in onze verhalen. Onze tongen komen met de
aangereikte biertjes zeker los. Het
belangrijkste is dat we de wereldmeeting
hebben gehaald zonder ook maar één panne!
|
Borlänge & daarna
De wereldmeeting was een ervaring op
zich, die gemengde gevoelens bij ons heeft
achtergelaten. Daarna vertrekken Quirine per
vliegtuig en Rudi per Mehari als eersten
naar huis, omdat ze aan het werk moeten. Tim
rijdt nog een week door Noorwegen. Samen met
Frank en zijn AZU uit 1960 rijd ik in een
aantal dagen terug naar Nederland. Ook dat
gaat allemaal van een leien dakje. Rudi
krijgt op de terugweg in Duitsland een
alcohol- en drugstest door de politie
opgelegd. Maar ze kunnen om 9 uur ’s
ochtends niets bij hem vinden.
Onze zelfverzonnen Raid was een prettig
succes. De drie auto’s hebben de rit zonder
enige moeite doorstaan. Onze technische
voorbereiding was dus goed. De meegenomen
onderdelen konden in de verpakking blijven.
De rit was een bijzondere ervaring langs
voor ons nieuwe landen en veelal
vriendelijke mensen. Al rijdende kwamen we
erachter dat het nog leuker was geweest om
meer tijd te hebben voor het opsnuiven van
nog meer indrukken. Dat is het leermoment
voor de volgende reis per 2CV. Er circuleert
al een reisdoel. |
 |
Meer informatie
In twee weken hebben we met de Eend, de
Méhari en de Acadiane negen landen
doorkruist en 4.450 km afgelegd tot Borlänge
- zonder een enkel technisch probleem. Bij
thuiskomt had de Aca na drie weken 6.869 km
afgelegd.
Meer foto's van de Raid en van de
wereldmeeting in Zweden vind je natuurlijk
op mijn fotopagina. Op Google video kan je
ook een film van de reis (15 minuten)
bekijken.
Dit reisverslag is in gedrukte vorm
verschenen in het september/oktober-nummer
van het clubblad van V.A.G. Het Eendeëi.
Meer informatie over deze reis en andere
reizen en meetings is te vinden op
www.2cvtravel.nl |
|
|
