Na alle formaliteiten bij de Chileense grens te hebben afgehandeld, gaat het hek open en mogen we doorrijden richting Argentinië. Eerst rijden we nog een heel stuk door Chili en dan in eens zien we (in de middle of nowhere) een bord staan met daarop ‘Welkom in Argentinië’. Een paar kilometer verder staat de argentijnse grenspost waar we door twee uiterst behulpzame douanebeambten worden geholpen. Behalve een visum voor onszelf moet er ook weer een tijdelijke importvergunning voor de auto worden aangemaakt. We vullen alle benodigde formulieren in (met heel wat minder doorslagen dan in Chili) en een kwartier later kunnen we weer verder.
 

De volgende morgen rijden we naar Parque Nacional Los Glaciares om de gletsjer Perito Moreno te bekijken. Als we het park inrijden, begint het te sneeuwen en we vrezen dat we weinig van de gletsjer zullen kunnen zien. Door de sneeuw rijden we naar het uitzichtspunt dat op ruim 30 kilometer vanaf de ingang van het park ligt. Daar aangekomen is het nog steeds heel slecht weer en daarom besluiten we eerst te gaan lunchen in het restaurant ter plekke.
 

De volgende morgen staan we vroeg op want we willen zo ver mogelijk richting de kust zien te komen. Tegen de avond arriveren we in San Julián een daar overanchten we op de plaatselijke camping. De volgende dag rijden we eerst naar het Monumento Natural Bosques Petrificados.

Sommige van de bomen waren indrukwekkend dik

De volgende morgen na het ontbijt rijden we zo snel mogelijk naar de plek waar de pinguïns zitten. En, ons nachtelijk avontuur van de avond daarvoor loont, want we zijn helemaal alleen met de pinguïns en kunnen dus in alle rust van ze genieten.
Over een flink gebied verspreid zitten hier zo’n 30.000 pinguïns. De grond is helemaal kaal gelopen en gescheten en overal zie je de gaten die ze hebben gegraven om hun nest in te bouwen. Midden door het gebied loopt een plankier waar je overheen mag lopen. Links en rechts, onder en op het plankier, overal zie je de pinguïns rondwandelen, broeden, zonnen, poetsen en ruzie maken. Sommige van de nesten zitten zo dichtbij de looproute dat je de kuikens (sommige net uit het ei) kan zien. We nemen uitgebreid de tijd om hier rond te lopen. Het voelt echt heel bijzonder om zó dichtbij de pinguïns te kunnen zijn.
Na dit bijzondere bezoek, rijden we nog naar één van de uitzichtspunten van het park en daarna rijden we naar Puerto Madryn waar we de nacht doorbrengen bij de nog in aanbouw zijnde Camping Municipal. We hebben alleen wel het idee dat die de komende jaren nog wel in aanbouw zal blijven want de campingbaas heeft het, naar het lijkt, vooral druk met het fokken en vetmesten van konijnen, ganzen en twee varkens. Maar goed, wij staan hier prima.

Is het geen schatje?

Vandaag gaan we naar Reserva Nacional Península Valdés. Dit is een schiereiland net ten noorden van Puerto Madryn en hier kan je onder andere walvissen, zeeleeuwen en zeeolifanten zien. Om te beginnen rijden we naar Puerto Pirámides. Daar vandaan willen we een excursie naar de walvissen doen. We vinden een leuke camping die gerund wordt door de plaatselijke politie. Achter het politiebureau hadden ze nog een stukje land over en daar zijn ze een camping begonnen. Als we inchecken wordt er net een poster opgehangen met een aankondiging voor het jaarlijkse personeelsfeest. Dat is toch een goed doel voor de paar pessos die we betalen om op de camping te mogen staan (we vermoeden tenminste dat het geld daarheen gaat).
 

Indrukwekkende capriolen op het water

De volgende dag rijden we het eiland rechtsom rond. De eerste stop is Punta Norte waar je van een (behoorlijke) afstand zeeolifanten kunt zien. De aardige ranger beantwoordt vragen die we hebben. Waarom doen ze zo weinig? Ze ligggen te vervellen. Gedurende het vervellen doen ze zo min mogelijk en teren ze in op hun vetreserves. Zo te zien kunnen ze dat nog een tijd volhouden, want ze zijn over het algemeen gigantisch dik. De kleine zeeolifanten die er liggen zijn ongeveer zes weken oud. Alleen de eerste drie weken krijgen ze moedermelk, daarna teren ook zij in op hun reserves terwijl ze wachten tot hun babyvacht is vervangen door een echte zwemvacht. Er is ook een eenzaam zeeleeuwtje, die even de kolonie komt bezoeken. De zeeolifanten hebben blijkbaar geen last van het verre familielid.

Het loopt ondertussen al tegen het einde van de middag en we hebben geen reservering voor het hotel op Punta Delgada... Dit hotel is ingericht in het oude telegraafkantoor bij de vuurtoren van Punta Delgada. Als we aankomen blijken we geluk te hebben. Een stel op huwelijksreis (jawel!) is niet op komen dagen (flitsscheiding?) en dus is er precies een kamer vrij. Ook blijkt het mogelijk (en bijna verplicht) om gebruik te maken van excursies die door het hotel worden georganiseerd. Zo kun je onder andere naar de kust wandelen onder begeleiding van een gids waarbij je tot zeer dichtbij de zeeolifanten kunt komen. Na de (enigszins) teleurstellende afstand bij Punta Norte willen we daar wel gebruik van maken.
We installeren ons in de kamer en raken daarna in de woonkamer aan de praat met een aardig stel uit Vlaardingen. Ze zijn met kinderen en al met de rugzak de wereld rond aan het trekken. ’s Avonds eten in het restaurant typische Estancia kost: smaakvol en stevig (geen liflafjes), begeleid door (uiteraard) argentijnse wijn.

We rijden verder naar het westen. In Gaiman overnachten we bij de plaatselijke ‘Bomberos’.
De volgende dag bezoeken we Parque El Desafío. Dit park is geheel uit afval opgebouwd door de kunstenaar Joaquín Alonso. De kunstenaar himself (87 jaar oud ondertussen) verkoopt de toegangskaartjes vanuit zijn woning in het midden van het park. In 1998 heeft Alonso een vermelding in het Guinnes Book of Record gekregen voor zijn park (grootste uit afval gemaakte park). Het park is met veel fantasie, humor en wijsheid gebouwd. Heel vindingrijk zijn bijvoorbeeld van plastic flessen bloemen gemaakt. Er zijn verschillende secties, waaronder een versteend bos in wording (gewoon wat boomstammen met een bordje erbij: versteend bos, over 90.000.865 jaar +/- 15 uur). Helaas kunnen we niet alle opschriften met geselecteerde uitspraken begrijpen (alleen in het spaans) maar sommige zijn ook voor ons te begrijpen: Voor werken zijn 72 spieren nodig, voor lachen maar 14, laten we meer lachen. Of: Hij die nooit wat maakt, maakt ook geen fouten maar is ook niet nuttig voor de samenleving. (beide zeer vrij vertaald). De oude baas neemt persoonlijk afscheid van ons als we het park verlaten.

We rijden verder richting het merengebied en stoppen voor de nacht in Puente del Indio bij de (voorheen) benzinepomp. De pomp ziet eruit alsof hij nog in gebruik is en wij zijn niet de enigen die dat vinden want er komen nog geregeld mensen die willen tanken (lullig als je echt benzine nodig hebt, wij willen alleen maar overnachten).

Vandaag rijden we naar Parque Nacional Los Alerces met de intentie om daar de alerce bomen te zien die we in Chili hebben gemist. In Esquel laten we het oog van de schokdemper lassen (kosten: € 2,50), waarna we hem uiteraard weer monteren. Ook doen we de was, lezen email en werken de site bij.
We overnachten op een mooie camping aan de zuidkant van het park. De Alerce bomen zijn alleen per boot bereikbaar en dus staan bij tijds op om ons te melden bij het opstappunt van de boot. Op weg naar de steiger is het verdacht stil. We zien de boot wel liggen, maar er is geen spoor van activiteit. Na wat rondspeuren zien we een levend wezen aan wie we vragen wanneer en of de boot vertrekt. Hij blijkt de parkranger te zijn en gaat niet over de boten maar weet wel dat als er nu nog geen mens te zien is, er vandaag geen tour zal zijn. Misschien morgen klinkt het laconiek.
Als troost mogen we meedelen in de Yerba Mate ronde die hij houdt met een aantal bouwvakkers die het sanitairblok aan het vergroten zijn. De Yerba wordt begeleid door lekkere honingkoekjes. Het is voor ons de eerste keer dat we Yerba Mate proeven. De smaak is apart maar zeker niet onsmakelijk. De speciale Yerba beker wordt tot de rand gevuld met Yerba Mate blaadjes. Er wordt daarna heet water bijgeschonken waarna het brouwsel door een metalen rietje met een filtertje aan het uiteinde dat in het brouwsel hangt wordt opgedronken. Nadat de eerste gebruiker het water heeft opgezogen, gaat het kopje met een nieuwe lading heet water naar de volgende in de ronde totdat iedereen is geweest. Een apart ritueel dat heel argentijns is.

De tocht naar Bariloche is mooi. Doordat we evenwijdig aan het gebergte rijden is het landschap afwisselend. In Bariloche kopen we een wandelkaart waarna we een camping opzoeken in Parque Nacional Nahuel Huapi. We kiezen voor een camping aan de rand van een meer met mooi groen gras op de kampeerplekken.
 

De volgende dag genieten we eerst rustig van de zon terwijl we het verslag bijwerken en in de reisgids neuzen ter voorbereiding van de laatste dagen van de reis: Mendoza en Buenos Aires. Daarna maken we ’s middags nog een korte maar lekkere wandeling.
De volgende morgen is het wederom stralend mooi weer en na lekker uitgebreid te hebben ontbeten, vertrekken we richting het Parque Municipal Lao Lao. Dit is een schiereiland in het Parque Nacional Nahuel Huapi waar onder andere een groot en luxe hotel licht.

Het is tijd voor het laatste deel van onze tocht: via Mendoza rijden we de komende dagen naar onze eindbestemming voor deze reis: Buenos Aires. Langs de Andes rijden we naar het noorden. Onderweg rijden we langs schitterende rostformaties en diep blauwe meren, het is bepaald geen saaie rit dus.
Als we tegen lunchtijd opzoek gaan naar een mooi plekje om te stoppen, zien we ineens een bord waarop staat aangegeven dat 6 km verderop een ‘Condor Observatorium’ zit. Dat lijkt ons een mooie lunchplek, misschien hebben we geluk en zien we nog condors van dichtbij. Aangekomen, blijkt het om een stijle rotswand te gaan waar de condors hun nesten bouwen en uitrusten na de jacht. Overal op de rotswand zie je witte plekken van alle poep, maar helaas geen condors. We nemen uitgebreid de tijd voor de lunch, maar dat mag helaas niet baten, we zien geen condors vandaag. Nog even overwegen we om tot het eind van de dag te blijven (op de informatieborden staat namelijk dat ze vooral dan komen rusten), maar we besluiten dat het toch beter is om door te rijden. Eind van de middag vinden we een mooi plekje langs een zijweggetje waar we de nacht door kunnen brengen.
De volgende dag rijden we door tot Malergüe waar we overnachten en de laatste dingen voor de verscheping van de auto regelen.

Vanaf Puenta del Inca rijden we in twee dagen tijd naar Buenos Aires. Onderweg wordt het landschap langzaamaan weer steeds vlakker, tot we weer volledig omgeven zijn door de Pampa’s. Dit keer staan er alleen geen schapen te grazen, maar koeien. Nou ja, zo kunnen we vast weer een beetje wennen aan Nederland zullen we maar zeggen.
Onderweg willen we de nacht doorbrengen in Mercedes. Daar aangekomen, blijkt dat er wel een camping is, alleen is die om onduidelijke redenen gesloten. Omdat er naast de camping een prachtig voetbalveld en zwembad liggen, besluiten we om gewoon daar te gaan staan voor de nacht. Deze laatste avond in de Aca eren we met een lekker glaasje wijn en een houtvuurtje. Het is een raar idee dat we, na al die maanden, voorlopig even niet meer in de Aca zullen slapen.
 

Bij ons bezoek aan de douane, is aangegeven dat we een kopie van ons paspoort moeten maken en dat die door een notaris getekent worden om zeker te weten dat hij echt is (vreemd, maar oké dat is blijkbaar hoe het hier werkt). Vanochtend gaan we dus eerst naar een notaris om dit te laten doen. Aangekomen op het kantoor, blijkt ze alleen pas begin van de middag aanwezig te zijn. Er wordt nog een keer gebeld met de douane en dit keer krijgen we te horen dat een gewone kopie voldoende is. We rijden dus naar het douanekantoor in de hoop daar snel het benodigde papierwerk af te kunnen handelen. Maar, dan kennen we de argentijnse bureaucratie blijkbaar nog niet: nee, op de kopie van het paspoort moet toch echt een handtekening van een notaris staan (of van de nederlandse ambassade, maar die blijkt om 13.00 uur al gesloten te zijn) en bovendien moet niet alleen de pagina met de gegevens gekopieerd worden maar alle pagina’s leeg of niet. Een beetje moedeloos vertrekken we weer. We laten alle kopiën maken en gaan daarna terug naar het notariskantoor. Ruim een uur later hebben we alle benodigde stempels en handtekeningen en kunnen we terug naar de douane. Ook daar worden alle benodigde stempels en handtekeningen gezet. Dit lijkt goed te gaan. We krijgen te horen dat we even op de gang moeten wachten op onze papieren want ze moeten ze eerst nog even in de computer zetten. En ja hoor ...... driekwartier later krijgen we te horen dat de computer stuk is en dat we dus de volgende dag maar terug moeten komen. Pffffffffff, we zijn vanochtend om 10.00 uur begonnen, het is nu 17.00 uur en we hebben nog eigenlijk niets. Maar goed, niets aan te doen, dan morgen voor de auto de container in gaat nog maar een keer terug naar de douane.

De moeders van het Plaza de Mayo

Vandaag is het dan zover: we moeten nu echt afscheid nemen van de Aca. In alle vroegte rijden we naar de douane om onze papieren op te halen en daarna gaan we direct naar het warehouse waar de Aca de container in gaat. Daar aangekomen, blijkt dat het vandaag heel druk is in verband met de feestdag van morgen en dat ze ons daardoor vandaag niet kunnen helpen. Maandag zal onze container pas aankomen. Dan zijn wij echter al weer in Nederland en dus moeten we de Aca achterlaten en hopen dat de argentijnen er netjes mee omspringen als ze hem in de container zetten. Even later verlaten we een beetje verdrietig het haventerrein en nemen een taxi naar het Plazo de Mayo. We slenteren wat rond langs het plein en de omringende straten en genieten van een heerlijke lunch in de zon op een gezellige terrasje. ’s Middags zien we hoe de moeders van het Plaza de Mayo nog steeds hun rondes over het plein lopen. Het zijn allemaal heel krachtige vrouwen en we zijn diep onder de indruk.
Vanaf het plein lopen we over de Florida (de belangrijkste winkelstraat) terug naar het hotel. Onderweg kopen we nog een set koffers voor de terugreis en genieten we van de versierde harten die overal in de omgeving van het Plaza Libertador Gral. San Martin staan. Het doet ons een beetje denken aan de koeien die we een paar jaar geleden overal in Praag zagen staan en de beren in Vancouver. ’s Avonds bezoeken we een Parilla voor een typisch argentijnse maaltijd: op houtvuur gegrilde steak. En inderdaad, de steak is erg lekker.