Als we aankomen op het vliegveld lopen we allereerst naar een informatiebalie om een hotel te regelen. Dat hebben we niet via internet kunnen doen omdat de Mexicaanse banken alle reserveringen op onze creditcards (die al contant zijn betaald) vast blijven houden. Heel vervelend want daardoor zitten we aan onze bestedingslimiet terwijl dat feitelijk dus niet zo is.
 

Vandaag is het maandag en Rodriaan voelt zich goed genoeg om even de stad in te gaan. We nemen de metro naar het Plaza de Armas. Daar zitten we een tijdje op een bankje te genieten van de sfeer en ales om ons heen. Als we opstaan om wat verder te lopen, worden we aangesproken door een Chileen die ons één en ander over Chili en Santiago vertelt. Zo laat hij ons onder andere de nullijn zien die over het plein loopt. Vandaar worden alle afstanden naar het noorden en het zuiden aangeduid. Zoals we al vermoedden, krijgen we deze informatie niet voor niets. Hij blijkt te werken voor een theater dat met kinderen met het Down-syndroom werkt en wil graag een vrijwillige bijdrage. En ach, dat is een goed doel en dus geven we hem wat geld.
Daarna lopen we nog wat rond en na een uur of drie gaan we terug naar het hotel omdat Rodriaan zich toch nog niet heel sterk voelt en dus liever weer wil liggen. De volgende dag gaat het nog niet veel beter en dus gebruiken we die dag om een campinggids en een kaart te kopen en lekker te genieten op een terrasje. Omdat Rodriaan zich weer wat slechter is gaan voelen, trekt Philo er de volgende dag alleen op uit om de wijk Providencia te verkennen. Daar bezoekt ze onder andere een beeldenpark op de over van de Río Mapocho. Providencia is het zakencentrum van Santiago en barst van de moderne architectuur, de winkels, café’s en restaurantjes. Het is een leuke en gezellige wijk om een dagje door rond te struinen.

Na de nodige misverstanden en een lading aan telefoontjes en een bezoek aan het kantoor van de custom broker, blijkt uiteindelijk dat er heel veel misverstanden zijn. Oceanexpress, het kantoor dat voor ons de aanmelding van de container bij de terminal zou doen, dacht dat wij de hele container wilden hebben en vervoeren in plaats van alleen de auto die erin zit. In dat geval moet de hele container door de douane en dan hem je een custom broker nodig. In ons geval is die schakel overbodig, mits we de auto op het terrein van de terminal eruit halen en daarna als tourist met auto en al door de douane gaan. We kunnen, zo blijkt uiteindelijk, rechtstreeks contact opnemen met iemand bij de terminal in Valparaiso en dan kan die zorgen dat we de auto meekrijgen. Oke, dat is mooi. Maar, inmiddels is ook bekend dat de boot nog meer vertraging heeft en in plaats van 16 oktober pas 20 oktober aankomt. Zucht ...........
Dankzij de inzet van de directeur van Oceanexpress die ons de naam geeft van iemand bij de terminal in Valparaiso die engels spreekt, verloopt het contact met de terminal prima. We weten eindelijk wat we wanneer moeten doen en hoe en wanneer we de auto mee kunnen nemen. Nu nog hopen dat de boot inderdaad de 20e aankomt want dan kunnen we zaterdag weer in de auto slapen. We kijken er nu al naar uit!

Eén van de vier wijngaarden van Viña Undurraga

Na ons dagje langs de wijngaarden, verblijven we nog twee dagen in Santiago om allerhande papierwerk voor de auto te regelen. Helaas kunnen we niet meer in ons appartement want dat is volgeboekt. En dus verhuizen we eerste een keer naar een andere kamer bij hetzelfde hotel en daarna na een andere plek in Santiago. Behalve het regelen van alle papieren en stempels voor de auto, bezoeken we ook nog het huis van de familie Cosiño. Dit was ongeveer een eeuw geleden één van de meest welvarende families in Santiago. Ze bezaten niet alleen wijngaarden, maar ook een zilvermijn en een kolenmijn. Het huis is indrukwekkend en leuk om gezien te hebben.
Tegenover het huis zit het Militair Geografisch Instituut waar alle detailkaarten van Chili worden gemaakt. Ook is er een klein museum met historische landmeetapparatuur zoals een zes kanaals GPS ter grootte van een koelbox. Ja, de tijden zijn wel veranderd. We neuzen nog wat rond tussen de kaarten die je kan kopen en dan keren we terug naar huis.

We staan al vroeg op want rond 10.00 uur moeten we ons in de haven melden. Daar worden we ontvangen door Alberto die ons, samen met zijn collega Gabriel, werkelijk prima helpt met het regelen van al het papierwerk. We krijgen het even benauwd als de container niet op de verwachte plek staat en Alberto even later bellend uit zijn kantoor komt lopen. Het schrikbeeld van de site van NYK - Line (waar de ‘track container’ functie aangeeft dat de container nog in Manzanillo staat) duikt op voor onze ogen. Maar, gelukkig, het blijkt dat de container in het stack is gezet en ze gaan hem nu halen. Ondertussen gaan wij met Alberto en Gabriel naar de douane. Daar lijkt het nog heel even mis te gaan omdat de dame die ons helpt aangeeft dat de benodigde Importatcion Temporal niet in het weekeinde verkregen kan worden. Maar, het blijkt dat ze toch een formulier kunnen uitdraaien en de auto in de computer kunnen aanmelden en dus kunnen we de auto vandaag gewoon meenemen. Het enige verschil is dat het papier nu wit is en normaal is dat blauw (daar kunnen we mee leven, als de auto maar in de computer staat en dat is nu zo).

Eén van de Ascendores in Valparaiso

Vandaag gaan we dan eindelijk weer op pad met de Aca. We rijden vanaf Viña del Mar naar heet noorden. In het begin worden we omgeven door wijngaarden maar langzaamaan wordt het landschap steeds droger. De Panamericana is dit eerste stuk een luxe vierbaans snelweg, maar dat mag ook wel want je moet er flink voor betalen. Het schiet wel lekker op en eind van de middag zijn we al in La Serena waar we een onze eerste Chileense camping opzoeken. Het is duidelijk dat het seizoen nog niet echt is begonnen, want de plekken zijn nog niet voorzien van de gebruikelijke picknicktafels en ander equipement. Maar, voor ons is dat geen probleem want we hebben alles zelf bij ons. De ijverige campingbaas denkt daar echter anders over en in de loop van de avond worden één voor één alle attributen bezorgd. Een lampje, een tafel, twee stoelen en een of ander ding om op te koken.

De volgende dag willen we een bezoek brengen aan Chuquicamata, ’s werelds grootste kopermijn. Volgens de reisgids moet je je dan voor 9.00 uur ’s ochtends melden bij het bureau dat de mijntour organiseert. Onze campingbaas weet echter te vertellen dat de tours tegenwoordig om 14.00 uur ’s middags vertrekken. Hij belt zelfs voor ons op om een reservering te maken zodat we zeker zijn van een plekje op deze druk bezochte tour. De tijd tot 14.00 uur gebruiken we om onze terreinbanden op de voorwielen te zetten en boodschappen te doen.
Om 13.30 uur melden we ons in Chuquicamata voor de tour door de mijn. Deze begint met een promotiefilm over Codelco, het staatsbedrijf dat eigenaar is van onder ander deze mijn. Daarna volgt een toelichting op het proces om te koper te winnen en de hoeveelheden die ze dagelijks verwerken.
Het echte deel van de tour is natuurlijk de open ontgraving zelf. Er is geen toelichting nodig. De afmetingen zijn gigantisch. De echte schaal realiseer je je pas als je de mijntrucks beneden in de diepte ziet scharrelen als mieren en je dat vergelijkt met het exemplaar dat naast je staat. De ontgraving heeft noord-zuid een afmeting van 5 km en oost-west is dat 3 km. De diepte is 900 m. Elke dag om 17.00 uur wordt er gesprongen, waarbij genoeg materiaal vrijkomt voor de volgende 24 uur afgraven en afvoeren. Helaas zijn er geen pottekijkers toegestaan bij het springen.

Eén van de mijntrucks

Reserva Nacional Los Flamencos

Het ‘zwembad’ in Peine

Na de toer in Chuquicamata rijden we via Valle de la Luna naar San Pedro de Atacama. Valle de la Luna is een zeer divers natuurgebied met zandduinen, bizarre rotsformaties en kliffen. In grote delen van het gebied is een witte waas aanwezig, alsof alles met poedersuiker (of poedersneeuw) is bedekt. In werkelijkheid is dit zout!
San Pedro is een behoorlijk toeristische oase in de Atacama woestijn. Ondanks dat het hier veel groener is dan in Calama, is het nog steeds heel droog en stoffig. We vinden een camping in de perenboomgaard van een aardige Indiaan waar we de nacht doorbrengen.

De volgende dag rijden we langs verschillende delen van het Reserva Nacional Los Flamencos. Dit park is opgedeeld in zeven deelgebieden die een flinke eind uitelkaar liggen. Er zijn niet alleen flamingo’s te zien, ook het landschap is schitterend. Vooral de hooggelegen gebieden tegen de Andes aan zijn buitengewoon mooi. We besluiten om eerst de Laguna Miscanti te bezoeken, een hoog in de Andes gelegen meer dat, volgens een franse dame die we in Chuquicamata hebben gesproken, schitterend zou moeten zijn. Maar helaas, op ruim 4000 meter hoogte is de lucht zo ijl en de weg zo stijl dat de Aca het voor gezien houdt. Hij wil niet meer verder. Omdat het al laat in de middag is en we ook nog een andere lagune willen bezoeken, besluiten we om niet lopend verder te gaan maar om te keren en naar de lager gelegen lagune te rijden. Behalve de Aca hebben we zelf namelijk ook wel een beetje last van de hoogte hier.
We rijden naar de Laguna Chaxa. Deze is gelegen in de Salar de Atacama. Tussen de zoutkristallen is een heel zout meer, waar de flamingo’s (en andere dieren) hun eten bij elkaar scharrelen. In het zoute water leven vooral algen maar ook een speciale zoutgarnaal. Heel apart om typische strandvogels (meeuwen en steltlopers) op zo’n 3000 m hoogte aan te treffen.
Na dit bezoek rijden we over de zoutvlakte naar Peine, een dorp aan de westrand van de Salar de Atacama. Bij het ‘zwembad’ (een paar dammen in het plaatselijke beekje) mogen we kamperen. Het oude Peine dat naast het zwembad heeft gelegen is ooit bedolven onder een lavastroom. Er zijn geen kerktorens te zien die mooi boven de lava uitsteken, alleen maar lava.

Na Peine steken we de zoutvlakte oost-west over, waarna we in zuidelijke richting naar de Escondida mijn rijden. De auto krijgt het zwaar te verduren, want waar in de buurt van San Pedro de ‘Ripio’ wegen nog goed vlak waren, wordt het op dit weinig bereden deel erg hobbelig en (veel erger) zijn er plaatselijk vreselijke wasbord ribbels die je het gevoel geven dat alles losrammelt (en dat is ook zo). Als we af en toe stoppen is de stilte echter overweldigend. Juist omdat er in het geheel geen ander verkeer is (ook geen vliegtuigen), er geen vogels zijn, er geen planten groeien (waar de wind door kan suizen) is het hier onwerkelijk stil. Nog nooit eerder zijn we op zo'n stille plek geweest. Bij de Escondida mijn graven ze structureel een berg met kopererts af. Geen indrukwekkend gat in de grond dus, maar wel een mega productie. En een mooie asfaltweg naar de Panamericana...

De volgende halte is ‘La Campana’, een nationaal park met bijzondere vogels, palmbomen en goed bewandelbare bergen. We zien onder andere de grootste kolibri soort ter wereld en een aparte door de struiken rennende vogel die apen geluiden maakt (oe, oe, oe in een steeds sneller tempo). Ook zijn er hagedissen in verschillende soorten en maten. We maken een mooie wandeling en genieten van het schitterende weer en de intrigerende dieren. Ook hier zijn duidelijke sporen van de mijnbouw. In het gebied zijn meerdere in onbruik geraakte mijntjes. Aan de groene kleur van veel gesteente hier is af te leiden dat er nog veel koper in de grond zit.
Na twee nachten in La Campana trekken we morgen weer verder naar het zuiden.

De eerste tussenstop op weg naar het zuiden is Santiago. Daar moeten we de onderzoeksresultaten op te halen bij het ziekenhuis. Helaas is het ziekenhuis dicht vanwege een feestdag en moeten we de volgende dag terugkomen. We besluiten toch te wachten en slapen nog een nachtje in het apartement waar we eerder ook verbleven. ’s Ochtends vroeg halen we de resultaten op waarna we snel opweg gaan richting Los Angeles.
Onderweg genieten we van de groene omgeving. Een verademing na de droogte in noord Chili. We rijden langs de ene wijngaard na de andere en we vragen ons af hoeveel wijn Chili eiegenlijk produceert per jaar. Toch eens ergens opzoeken.
 

De volgende dag (wat is een warme douche een goed begin van de dag!) rijden we naar Parque Nacional Conguillo. Dit park wordt landschappelijk gedomineerd door een indrukwekkende met sneeuw bedekte vulkaan. In de lager gelegen delen groeien de beroemde Araucacia’s. Van een afstand lijken deze bomen op dennen maar van dichterbij zie je dat de ‘naalden’ heel afwijkend zijn. Ze lijken veel meer op bladeren van een vetplant. Ook vreemd is de paraplu-achtige vorm die ontstaat doordat de takken vooral aan de top van de boom ontspruiten.
Door de enorme pakketten sneeuw die nog in het park liggen (1,5 m dik!) kunnen we de camping niet bereiken. Het park is eigenlijk ook nog gesloten. Dat deert ons niet want vlak voor de ingang is een parkeerplaats die prima dienst kan doen als ‘camping’. We zetten de auto daar neer en besluiten om nog wat te gaan wandelen. Uiteindelijk worden het drie korte wandelingen omdat tot twee keer toe de weg nog versperd wordt door dikke pakken sneeuw. Maar, desondanks krijgen we een goede indruk van het park dat echt heel erg mooi is.
De volgende morgen worden we wakker in een witte wereld. Alles (ook de auto) is bedenkt met een laag rijp. De isolatie van de auto heeft goed gewerkt want we hebben het ondanks de vorst niet koud gehad.

Ons kampeerplekje

Met de verwarming aan rijden we naar Frutillar. De omgeving van Frutillar is sterk beïnvloed door de duitse immigranten die hier zijn neergestreken. Veel restaurantjes en hotelletjes zijn erg duits, inclusief braatworst, Paulaner bier en Apfelstrudel. Het dorp ligt aan een prachtig meer met uitizcht op de imposante Osorno vulkaan. Als we aankomen, is de lucht helder en kunnen we de hele kegel van de vulkaan zien. Een geluk, want de twee dagen daarna zit hij voor een groot deel in de wolken.
 

Maandag 6 november melden wij ons, zoals opgedragen door het kantoor in Santiago, om 8.00 ’ ochtends bij de haven. Maar, in het kantoor van Navimag is nog niemand te bekennen. Later blijkt dat het kantoor pas om 9.00 uur opengaat. Nooit gehoord van onderlinge afstemming ......? Bij het kantoor waar we de restbetaling moeten doen, blijkt dat daar alleen voor onszelf als passagier kunnen betalen, voor de auto moeten we naar een ander kantoortje. Nadat we de tickets voor onszelf hebben betaald, gaan we naar het kantoor waar we onze boardingpass moeten ophalen. Als we die in ons bezit hebben, beginnen we aan de inscheping van de auto.
Eerst moeten we daarvoor naar kantoor nummer drie om te betalen. Nadat we hebben betaald, krijgen we een formulier waarmee we het haventerrein opmogen.

Als we de volgende morgen wakker worden, is het redelijk zonnig en na het ontbijt gaan we dan ook lekker naar buiten. We brengen een bezoekje aan de brug en daar raken we aan de praat met een andere rotterdammer. Die weet ons te vertellen dat het schip oorspronkelijk onder nederlandse vlag heeft gevaren voor Maersk. Hij was zo oplettend dat hij had gezien dat in onze dinerruimte nog een bordje ‘nooduitgang’ hangt. Je ziet het ook aan de eurostopcontacten met randaarde in de hut. Tja, dat is dan toch wel weer grappig.
De rest van de dag brengen we door met lezen en luieren. In de loop van de middag komen we op open zee en het schip begint steeds meer te deinen. Zo lang we buiten zijn, hebben we niet echt ergens last van, maar binnen worden we toch wat licht in ons hoofd. We besluiten daarom om toch maar een anti-zeeziekte pil te slikken en dat werkt. Dat we niet de enige zijn die een beetje last hebben van de deining blijkt wel aan de rust in de bar en het restaurant. Blijkbaar liggen erg veel passagiers zeeziek in bed. Na het diner voelt ook Rodriaan zich niet helemaal oke en hij besluit om alvast naar bed te gaan. Philo loopt nog wat buiten rond en gaat daarna naar het restaurant om de film te bekijken die die avond draait.

De gletsjer Pio IX

De volgende morgen, als we aankomen in Puerto Natales is het stralend mooi weer en op het dek genieten we met z’n allen van het laatste stukje door de Patagonische fjorden en de aankomst in Puerto Natales. We zien zelfs nog een paar bruinvissen.
Als we zijn aangemeerd, moeten we wachten tot alle passagiers van boord zijn voor we met de auto de boot af mogen. Als we het haventerrein af willen rijden, worden we teruggestuurd om langs de douane te gaan. We snappen we er niets van. We zijn Chili toch niet uitgeweest? Maar goed, we gaan naar het douanekantoor en daar blijkt dat drie verschillende instanties een stempel en een krabbel op één of ander papiertje moeten zetten (lees: zes mensen) om te zorgen dat de slagboom opengaat. Nou goed, chilenen houden van bureaucratie en we zouden dat inmiddels wel moeten weten.
 

De torres in Torres del Paine

Als we ’s morgens wakker worden en thee en koffie willen maken, blijk dat de brander kapot is gegaan (het metaal van de branderkop is op waardoor er een gat in is gekomen) en dus zijn we eerst enige tijd bezig om die weer aan de praat te krijgen. Eind van de ochtend zijn we eindelijk zover dat we kunnen vertrekken en na te zijn uitgezwaaid door Steffen en Hanneke rijden we richting Argentinië. We komen zonder problemen de grens over en kunnen nu beginnen aan het laatste deel van onze reis.
Meer over onze belevenissen in Argentinië kan je binnenkort lezen.