Eindelijk is het dan zover. Na twee meer dan geslaagde huwelijksdagen en nog een paar dagen hard werken om alles af te ronden en op te ruimen, vertrekken we ’s ochteds vroeg naar Schiphol. De reis waar we al zo lang van dromen kan beginnen.
Op Schiphol blijkt dat het vliegtuig anderhalf uur vertraging heeft dus dat we alle tijd hebben om in te checken en nog even koffie te drinken met onze ouders. Bij het inchecken hebben we geluk want de dame die ons helpt, geeft ons twee stoelen in de business class terwijl we daar niet voor hebben betaald. Dat is dus een goed vooruitzicht. Eenmaal in de lucht, hebben we alle tijd om bij te slapen en terug te blikken op ons huwelijksweekeinde. Ondertussen genieten we van het uitzicht en het heerlijke eten.

Nadat we wat hebbben bijgeslapen van de vermoeiende reis, gaan we op weg naar het kantoor van Wallenius Willemsen waar we nog een betaling moeten doen voor we de auto en de kampeerspullen op kunnen halen. Dan naar de douane in het ‘Bank of Canada’ gebouw. Daar worden we bijzonder goed en vriendelijk geholpen en krijgen we niet alleen een stempel om de auto op te kunnen halen, maar ook direct een stempel om de kampeerspullen op het vliegveld op te kunnen halen. Dat scheelt weer een bezoekje aan de douane op het vliegeveld.
En dan is het zover: met de veerpont (naar de Dartmouth kant) en de bus gaan we op weg naar de haven waar de auto staat te wachten. Ook daar worden we zeer adequaat geholpen en al snel komt een chauffeur de auto voorrijden. Hij is nog heel en ongeschonden en nadat we de kenteken platen weer hebben gemonteerd, gaan we op weg naar het vliegveld om de kampeerspullen op te halen.
Ook dat verloopt allemaal heel vlot en nog voor het eind van de middag hebben we al onze spullen weer in ons bezit. Met dank aan Cleve en Zonen die vanuit Nederland alles voor ons hebben geregeld en alle vriendelijke mensen in Canada, kan de reis nu echt beginnen!

Vandaag is het Canada Day en dus is het groot feest in Halifax. Nadat we eerst lekker hebben uitgeslapen, trekken we de stad in waar we verrast worden met een parade met diverse fanfare orkesten in prachtige uniformen. Wanneer we daarna in het park neerstrijken voor een broodje, krijgen we Canadese vlaggetjes en speldjes, Maple leaf koekjes en water. Bovendien worden we getracteerd op de Canadese variant van de Blue Diamonds die hier wonder boven wonder veel publiek weet te trekken.
Na al dit moois gaan we naar de Citadel, die op Canada Day gratis toegankelijk blijkt te zijn. Eind van de dag genieten we van een heerlijk diner aan het water met als afsluiting een mooi vuurwerk, ook ter ere van Canada. Morgen gaan we een Canadees paspoort aanvragen.

Na een goede nachtrust, besluiten we toch nog maar geen paspoort aan te vragen, maar het land eerst maar eens verder te gaan verkennen. We vetrekken uit Halifax en rijden naar Peggy’s Cove (een idylisch vissersplaatjes met vuurtoren) en Lunenburg. In Lunenburg is het zeilschip ‘The Bluenose’ gebouwd. Dit was een zeilschip waarmee Canada veel internationale zeilraces heeft gewonnen. Het oorspronkelijke schip is vergaan, maar er is inmiddels een replica gebouwd en die is te bekijken in Lunenburg.
Na Lunenburg zijn we naar Annapolis Royal gereden. Daar hebben we de getijde centrale bezocht. In de Bay of Fundy waar Annapolis Royal aan ligt is van nature een heel groot getijde verschil en dit wordt hier benut om electriciteit op te wekken. Daarna hebben we een bezoek gebracht aan een schitterende engelse tuin.
Eind van de dag zijn we naar Digby gereden waar we de boot hebben genomen naar Saint John (NB). Daar hebben we overnacht en de volgende dag nog een bezoek gebracht aan de Reversing Falls: de rivier St. John en het water uit de Bay of Fundy strijden om de macht. Doordat de twee stromingen elkaar ontmoeten op een ongelijke ondergrond, lijkt het alsof er een waterval ontstaat die zich omkeerd als het niveau van de Bay of Fundy hoger wordt dan het niveau van de rivier.
Na enige tijd van dit unieke schouwspel te hebben genoten, zijn we naar Quebec City gereden.

Vandaag hebben we Quebec City bezocht. Een leuke en gezellige stad. De foto’s spreken voor zich:

De parlementsgebouwen

Het ‘Chateau Frontenac’

‘Rue Petit Champlain’

De oude stadsmuur

De jachthaven

Vanuit Quebec City zijn we naar het Forêt Ouareau gereden om daar een dagje te wandelen. Dat betekent dat we Montreal en Ottawa helaas moeten laten vallen, maar we hebben nu meer zin in een dagje in de natuur. Het is een schitterende omgeving maar het kost enige moeite om een camping te vinden (het is weekeinde dus alle stedelingen trekken ook de natuur in). We genieten van de rust en alle dieren die we zien op de camping en tijdens de wandeling.
Na ons ‘dagje natuur’ zijn we naar Toronto gereden. Aangekomen op de camping, blijkt dat er raccoons zitten! In heel het Forêt Ouareau geen wild beest gezien en hier zitten ze gewoon op de camping. En, zoals later zal blijken ook in de tuin van de universiteit van Toronto midden in de stad.

Omdat we vandaag de was moeten doen, aan de auto moeten sleutelen en het heel erg warm is, verblijven we het grootste deel van de dag op de camping. We hebben de Tarp (onze nieuwe luifel) opgezet voor wat schaduw en daaronder is het heerlijk toeven. Aan het eind van de dag vertrekken we naar het centrum (dat blijkt een hele toer met het openbaar vervoer) voor ons diner op de CN Tower. We genieten van het heerlijke eten en het uitzicht over de stad waar steeds meer lichtjes verschijnen. We houden het twee omwentelingen van het restaurant vol (72 min. per omwenteling). Daarna zijn we moe en volgegeten en nemen we een taxi terug naar de camping.

De volgende morgen worden we laat wakker en eer we in de stad zijn, is het al eind van de middag. We slenteren wat rond en we krijgen zo een goede indruk van de stad. In de avond keren we terug op de camping. Tja, dan blijkt weer dat Canadezen nauwelijks gebruik maken van het openbaar vervoer want het is nog helemaal niet laat, maar vanaf het station rijdt er geen bus meer naar de camping. Dat wordt dus nog een flink eindje lopen want er zijn ook geen taxi’s te bekennen.

Dineren op de CN Tower

Het Welland kanaal

Vandaag zijn we nog even wezen winkelen in Toronto en dat leverde onder andere een kennismaking op met een Citrofiel (hij had een DS en AK250). Aan het eind van de ochtend zijn we naar Fonthill gereden waar we rond 17.00 uur bij Philo's familie arriveerden. Het was erg gezellig en ook Tante Co (Philo’s oudtante) was aanwezig tijdens het diner.
De volgende dag hebben we de Niagara Falls bezocht. Ondanks het enorme toeristencircus er omheen zijn de watervallen zelf erg indrukwekkend. Met de Maid of the Mist zijn we tot aan de watervallen gevaren. We zijn flink nat geworden ondanks de ‘mooie’ poncho’s die je gratis krijgt aangereikt als je aan boord gaat. Na de boottocht hebben we nog wat langs het water en de watervallen gewandeld.
Zaterdag zijn we naar het Wellandkanaal geweest. Dat is het kanaal dat Lake Ontario verbindt met Lake Erie. Via zeven sluizen kunnen boten van het ene naar het andere meer varen. Samen overbruggen de sluizen een hoogte van bijna 100 meter. Na het bezoek aan het kanaal zijn we naar Niagara on the Lake geweest en hebben we wat langs het Lake Ontario gewandeld.

Zondagochtend hebben we nog een bezoek gebracht aan Philo’s oudtante en daarna zijn we naar Algonquin Park gereden. Daar hebben we een dag gewandeld (en een eland gezien!) en een dag gekanood. Tijdens de wandeling zijn we flink natgeregend als gevolg van een enorme onweersbui. Eenmaal op de camping werd die zo hevig dat de stroom uitviel en verschillende bomen omver werden geblazen. Gelukkig zijn we ongedeerd gebleven. Later die week zou blijken dat we nog geluk hebben gehad dat het ‘maar’ een storm was. Op Manatulin Island was het een heuse tornado. Daar was de schade dan ook nog veel groter.

Woendsdag zijn we naar Manatulin Island gereden aan de Georgian Bay. Een prachtige omgeving met veel baaien en eilandjes. De volgende dag hebben we het eiland verkend en wat gewandeld.
Vrijdag zijn we naar Sault St. Marie gereden waar we zaterdag een tocht hebben gemaakt met de Algoma Central Railway naar de Algawa Canyon. Verder heeft Sault St. Marie (ook wel The Soo genaamd) niet veel meer dan een grote staalfabriek (Algoma Steel) en een papierfabriek. Ook is er een brug naar het gelijknamige plaatsje in de USA en is er een sluizencomplex om het hooget verschil tussen Lake Superior en Lake Huran te overbruggen. Veel meer dan dat is er niet te beleven.
Alhoewel: ’s Avonds op de camping blijkt dat je hier heel erg goed op je spullen moet passen want voor je het weet ben je beroofd. Als je heel even niet op let, bietst de racoon je spatel mee uit de pan!

De Algoma Central Railway

Het is tijd voor de oversteek naar British Colombya en dus stappen we vandaag vroeg in de auto. De komende dagen zullen we vooral veel kilometers maken en niet zo veel bekijken.
Na nog een prachtig stuk Ontario rijden we maandag Manitoba binnen. We zijn nu in het gebied dat iedereen die we tot nu toe hebben ontmoet als saai en vlak heeft omschreven. Het is inderdaad vlak, maar bepaald niet saai te noemen, vinden wij. De wegen zijn in ieder geval erg goed en het rijdt lekker door. Na één dag zitten we al in Saskatchewan.
 

We besluiten om wat meer tijd door te brengen in Saskatchewan. We brengen een bezoek aan de stad Sasketoon en we bezoeken het Wanuskewin Heritage Museum. Dit museum, dat samen met plaatselijke Indianen is opgezet, vertelt de geschiedenis van de Indiaanse bevolking in dit deel van Canada. Behalve het museum binnen, is er ook een groot buitenterrein waar je heerlijk kan wandelen en een indruk krijgt van het prairielandschap zoals dat vroeger geweest moet zijn. ’s Avonds krijgen we het Noordelicht te zien! Dat is iets heel bijzonders in de zomer.
Na deze onderbreking, rijden we door naar Edmonton. Daar hebben we Fort Edmonton bezocht. Dat is een openluchtmuseum dat de geschiedenis van Edmonton in beeld brengt vanaf de komst van de eerste Europeanen tot 1920. Het was een leuk en informatief opgezet museum. Edmonton zelf was verder niet echt bijzonder. Daarom zijn we na het bezoek aan het museum naar Edson gereden. De volgende dag zijn we doorgereden naar de Rocky Mountains.
 

De Snowcoach op het Colombia Icefield

Om er zeker van te zijn dat we een kampeerplaats kunnen krijgen in de omgeving van Jasper, zorgen we dat we daar begin van de middag zijn. De campings hebben namelijk een policy ‘first come, first served’. We hebben geluk en vinden een plaatsje op een camping waar vandaan we ook kunnen wandelen (dat is heel uniek in Canada!). De volgende dag lopen we naar de top van de Whistler’s Mountain een klim van ongeveer 1400 meter. Bovengekomen blijkt dat we ongeveer de enigen zijn die naar boven lopen, de rest van de mensen neemt de kabelbaan. Wij nemen die wel lui naar beneden en lopen vanaf daar het laatste stuk terug naar de camping.
De volgende dag brengen we een bezoek aan het Maligne Lake waar we een boottocht over het meer maken naar het zogeheten Spirit Island. Daarna lopen we nog een korte wandelroute langs het meer.

En dan is het alweer tijd om door te rijden richting Banff. Onderweg stoppen we onder andere bij het Colombia Icefield om met een speciale bus een tour over de gletsjer te maken.
Wanneer we ’s avonds aankomen in Lake Louise, blijken alle campings vol en blijkt dat de meeste wandelroutes alleen met een groep van zes of meer mensen gelopen ‘mogen’ worden in verband met de grizzly beren. We besluiten daarom om door te rijden richting Banff.
We vinden een mooie plek op de camping in Banff. Daarna rijden we naar Canmore voor een helikoptervlucht over de Rocky Mountains. Dat was een geweldige ervaring! Het is heel anders dan met een vliegtuig en we raden iedereen aan dit ook een keer te doen.
De volgende dag wandelen we vanaf de camping naar de Sulphur Mountain en vervolgens naar de top. Ook hier blijken we zowat de enigen die dit doen. We gaan lui met de kabelbaan naar beneden en lopen daarna terug naar de camping (een wandeling van alles bij elkaar zo’n 20 km).

De volgende dag rijden we naar Rossland, waar familie van Philo woont. We zullen hier ongeveer twee dagen blijven en dan doorrijden naar Vancouver.

Tijdens ons verblijf in Rossland hebben we de plaatselijke goudmijn bezocht, een behoorlijk diepe en uitgebreide mijn. Ook hebben we de stad Nelson bezocht en zijn we heerlijk uit eten geweest bij een plaatselijk restaurant in Rossland (het huwelijkscadeau van de familie van Philo).
Na twee leuke en gezellige dagen, zijn we doorgereden naar Vancouver. Omdat Philo zo dom was om de avond voordat we de stad in zouden gaan haar enkel te verzwikken, hebben we helaas niet heel veel van Vancouver gezien. Maar, wat we hebben gezien was de moeite waard dus we gaan zeker nog een keer terug.

En toen was het dan zo ver: op naar de grens met de USA........(lees meer hierover onder de tab ‘Amerika’).