2cv Travel

Home Informatie Techniek Meetings Reizen Forum Shop Downloads Links Contact

2cvTravel.nl - Raid Americas
Jurgen, Inge en een ouwe gare eend. Altans zo ziet hij er uit. De aanpassingen zijn in volle gang. Een nieuw chassis, nieuwe banden, en tal van andere technische dingen zijn vernieuwd voor een toch van misschien wel 10.000 kilometer door het ruige Zuid Amerika. Op 2cvTravel kan je Jurgen en Inge volgen met hun eend, maar ook de voorbereidingen die al voltooid zijn.

Queridos amigos de América del Sur.
Aquí está el Raid el weblog Américas y una gran cantidad de imágenes del viaje tru América del Sur. Pulse aquí para cambios a la historia en holandés de Inge y Jurgen.

◄◄◄ February

April ►►►

update 5 maart 2008, El Chaltén, argentina
De caratera austral was een ervaring die we niet zullen vergeten. Maar er zijn zoveel ervaringen die we niet zullen vergeten. Zo hebben we in de buurt van lago general carera bij El Puesto een refugio een eind verderop gewandeld op een gletsjer. Heel bijzonder om eeuwenoud ijs onder je voeten te voelen. Maar wat echt onvergetelijk is, is dat we met onze privegidsen daar ook geklommen hebben. Jaha.... ijsklimmen. Zie je het voor je..... schoenen met van die spikes, hamertjes in de handen, touwtje om het middel en hakken en klimmen maar. Ik had nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen. Super.......
Daarna zijn we weer overgestoken naar argentinie en via een kleine weg (ruta 41) weer naar de cuarenta (de ruta 40 van argentinie). Ruta 41 was een super tip van twee nederlanders die we bij St. Barbara ontmoet hadden. Het was om elke hoek een nieuw beeld.... bergen met sneeuwtoppen, zoutvlakten, katadraalachtige bergpeiken van rood, groen bos, condors, flamincos, schapen, koeien, super veel vogelsoorten, hazen..... tja wat nog meer. Het was gewoon super mooi.
Daarna naar de cuevas de los manos: grotten met 9000 jaar oude schilderingen van handen (zo'n 800 linker handen en 30 rechter handen) en van dieren. Heel bijzonder om te zien dat er zo lang geleden hier al mensen waren in dit verder vlakke pampa. Wat deden die in vredesnaam hier... ja, guanacas eten en schuilen in de grotten, maar waarom? Tja dat weet je dus niet.
Daarna ca. 400 km niks, vlak met wat grassprietjes die verdoort zijn, maar wel heel veel Guanacos, armadillos en nandoes die de weg ineens oversteken en condors die over je heen vliegen.
Nu zitten we in El Chalten. Morgen gaan we hier richting de sprookjesberg Fitz Roy lopen en daarna weer verder naar het zuiden.

We merken beide dat we bijna aan het einde van de wereld zijn en ons doel bijna bereikt is, maar we hebben toch nog ff. Wel krijgen we steeds vaker ineens zin in bepaald eten wat we hier niet vinden. Bv. Pindakaas, bruin brood, roti of iets wat lekker pittig is en hetgeen waar we de afgelopen twee dagen echt trek in hebben is kippetjes van ivo.

P.S. We hebben weer een schokbreker afgebroken en deze gister weer even laten lassen. Verder doet onze pato (eend in spaans) het prima en ze krijgt nu een beurt van jurgen terwijl ik de was doe en jullie weer even op de hoogte stel. Helaas zullen we als ze thuis is wel een neiuwe koets moeten kopen, want de apk haalt ze zo nooit meer.

Update 17 maart 2008, Puerto Natales

Veel te veel. Momenteel zit ik achter de computer in een hostel. Er wachten 3 mensen op internet en ik weet niet waar te beginnen met schrijven en wat allemaal te vertellen, want het is zo veel.

Na de laatste keer schrijven hebben we vooral doorgebracht met lopen. Of beter gezegd hiken. We hebben de laatste dagen bewezen dat rokende, drinkende eendrijders ook goed kunnen lopen. Bij Fitz Roy hebben we 2 dagen gelopen met bepakking. Door de bossen, naar een gletsjer meer en dan weer door de bossen naar een camping onder de Fitz Roy. We waren wederom superlucky, want 70% van de mensen ziet de Fitz Roy niet helemaal, omdat er altijd wolken zijn en wij hebben de gehele zonsondergang kunnen genieten van de volledige Fitz Roy. De volgende dag terug gelopen en doorgereden naar El Calafate. Daar eerst weer even het thuisfront gesproken. Altijd fijn. we zijn vanuit El Calafate naar de perito Moreno glaciar gaan kijken. Een hele dag hebben we zitten staren naar een megagrote gletsjer waar af en toe brokken van af vielen of waar ijsschotsen omkukelden. Heel erg indrukwekkend.

Daarna naar Torres del Paine. Mijn droom. jullie zullen het niet geloven, maar we hebben in 6 dagen 105 km gelopen met volle bepakking, berg op en af. Super gaaf. We begonnen de eerste dag de wandeling door pampa gebied. We hadden mooi weer met zon, maar natuurlijk zoals dagelijks daar veel wind. Het pampagras met zn gele kleur golfde prachtig in de zon. De dag erna door moerasgebied. Op de camping waren helaas veel muggen, dus de volgende ochtend zijn we zonder ontbijt doorgelopen naar een camping vlak bij een kleine gletser. Maar dag 4 was de top dag. Eerst lopen door modderlandschap in de regen, dan 2 uur klauteren over stenen in de hagel en sneeuw met veel wind. Al moe van de vorige dagen 6 uur lopen. Koud, maar voldaan dat we dit doen, kom je boven op de pas op zo'n 1000 en dan sta je ineens boven een gletsjer die je verstand te boven gaat. Nooit zullen we denk in staat zijn uit te leggen hoe dat voelt: Een enorme zee van gletsjer, heel veel wind, maar geen regen en hagel meer, regenbogen aan de andere kant van de gletsjer valei, moe en voldaan, trots, blij en verwonderd, koud en rillirig, maar zo warm van binnen door het uitzicht. Zo bijzonder, ik had al tranen van verwondering en dan ineens gaat jurgen op z'n knieën en vraagt of ik z'n vrouw wil zijn. JAAAAAAAAAA!!!!!!!! In tranen natuurlijk. Het was het perfecte moment. Dit zullen we beide nooit meer vergeten.

De rest van de dag hebben we nog 6 uur doorgelopen, maar ik had ineens zoveel energie. we liepen op wolken.

Daarna geheel verliefd nog 2 dagen van 9 uur gelopen. Door bos, langs mooie meren en dan helemaal omhoog klauteren om 's nachts te slapen onder megagrote garnieten bergen. Onderweg kom je steeds dezelfde mensen tegen en dat wordt ineens een grote familie. Dus aan het einde van de track bij de laatste camping hebben we samen met deze familie gevierd dat we 105 km gelopen hadden in 6 dagen (terwijl er 8 voor staat). 's Avonds hebben we Kidoesch gevierd met onze nieuwe familie. We waren namelijk met 3 israeliers, 2 duitse belgen en wij. Kidoeschis de viering van het einde van de week voor de sabath. Naast het vieren van Kidoesch hebben we natuurlijk gevierd dat jurgen z'n aanzoek had gedaan. Eergister zijn we door Torres del Paine gereden naar Puerto Nateles, waar we nu zitten met onze joodse, duitsbelgischefamilie. Lekker uitrusten hebben we wel verdiend. We blijven hier nog 1 nachtje, want ik wil nog geen afscheid nemen. Het is namelijk lang geleden dan we mensen langer dan 2 dagen zien en nu zijn we al meer dan een week smane en dat mis ik wel van thuis. Samen met vrienden en dan lekker koken 8ander een dan we hier gewend zijn, maar eindelijk weer eens wat met kruiden enzo) en wat drinken. Morgen gaan dan met een deel van de groep naar Punta Arenas om daarvandaan door te rijden naar het verste zuiden.

Update 24 maart 2006 Ushuaia,
Shalom,
Zoals jullie al begrepen hebben wemelt het hier van de israeliers en we hebben onder hen nu wat vrinden. In hun aanwezigheid leven we volgens enkele regels, die we jullie niet willen onthouden:

1. When you want to know what is good and cheap.......... ask an israelian guy or look at the site www.gringo..co.is
2. How to regonice an israelian: the bags have a special cover, the guys wear big watches, sandals and when they ask
where something is they say: "a dondèèèèèèèè "(ending in a high pinched voice) or "is possiblèèèèèèè."
3. When its wet its clean. (afwassen hoeft dus nooit lang te duren)
4. 5 second rule. (als iets op de grond valt en je pakt het binnen 5 seconden op dan is het nog te eten.)
5. Maxk and Inge must drink beer, wine and then pisco so they won't snore a lot.
Or al the others must drink more so they will sleep faster and earlier.
6. Salt in the food: when you think its enough, put some more.
7., Dont drive trough the mud with your car if you don't have a special force guy stuffed in the back of your car.

Kortom we hebben heel veel lol. In Puerto Natales nog een extra nachtje gebleven, zodat we met onze nieuwe vrienden nog een fijne avond lekker veel konden koken en drinken en eten. Ik kon niet weg. Het was zo lang geleden dat we mensen langer dan 1 of 2 dagen gezien hadden. Ik voelde me thuis en was nog niet toe aan afscheid. Vanaf daar zijn we naar Ushuaia gereden, waar we met Maxk, Yoni and Thomas afgesproken hadden (zij gingen met de bus.) Hier kwamen we in een hostel genaamd: backpackers paradise. Dit bleek echter backpackers hell, want om 24.00 uur wilde de eigenaresse de lichten uit doen en begon ze te klagen. De tweede avond dreigde ze zelfs de politie te bellen als we niet naar bed gingen. De lol was er voor ons echter niet af, want het leek wel kamp op je 16e jaar. We lagen gezellig met z'n allen in bunkbeds op een dorm te fluisteren en te giegelen. Best gezellig.
Punta Arenas vonden we geen van allen echt aantrekkelijk, maar ach we hebben veel lol gehad. Met name op de begraafplaats wat wel piemelparadise leek. De bomen waren in vormen geknipt die inclusief duitse helm volledig op stijve piemels leken. We kwamen niet meer bij. Fotos moet ik jullie helaas onthouden, want er heerst hier censuur (nee ik moet ze nog krijgen van maxk and Thomas).


Pic 1	Pic 2	Pic 3	Pic 4	Pic 5

Pic 6	Pic 7	Pic 8	Pic 9	Pic 10

(red. Bericht gekregen van Jurgen per email vanuit: La Provincia de Tierra del Fuego (City: Ushuaia - Argentinie)
2 weken geleden hebben we van 2cvTravel.nl stickers opgestuurd naar het postkantoor van Ushuaia op de oude manier van "poste restante" En het heeft gewerkt. Jurgen en Inge hebben de stickers : ) wij helemaal blij. Het heeft even geduurd aldaar eer de post beamte het pakketje vond. Maar, ze hebben ze. Poste Restante werkt vandaag de dag nog steeds, Super. hieronder bericht nummer 2 van Yoni)

hi
i got the best ride to ushuaia, the southest city in south amrica.
meet jurgen and inga(from Rotterdam, in Holland), they drive a dejavo car (pic 1).
after i did the Torres del pine trek with them, they offered me to go with them all the way to ushuaia....coolllllll...(pic 2/3)
on the way we stooped to see ships (pic 4/5), got stuck in the mud(pic 6), meet interesting people.
the best ride ever!!!!!!!!!!!!!!!! (pic7). they did all the way from brasil to ushuaia with that car and at the end we got to the end off the road .... no where to go more!!! (pic 8/9). and be sure that the car do not start with out help, every time we have to push it to get started (pic 10).

i am going to stay in ushuaia until Thursday and then join orma(yessssssssss) in salta going to bolivia and north.

happy porim to every body
yoni,ushuaia argntina

Van de Redactie:
21:10 uur. GSM, Jurgen aan de lijn met fraai nieuws. Ze reden richting het noorden maar de motor deed raar en stopte ermee. Ze zijn naar een garage gesleept in Río Gallegos helemaal in het zuiden van Argentinie. De motor was er binnen anderhalf uur eruit en geheel gedemonteerd. Zoals Jurgen dat mooi kon zeggen: "De motor ligt nu in duizend stukkies en doet het niet meer...." Wat nu? Op advies heeft Jurgen met de Alarm Centrale van de ANWB gebeld, maar de 2cv Specialist aldaar (Frans) was net opweg naar huis. Jurgen belde mij weer met het nieuws dat de ANWB niet echt wat kon doen. Tuuuuurlijk wel zei ik. (ik = ervaringsdeskundige hihihi ; -) Voor mij is het makkelijker om in Nederland wat heen en weer te bellen om alles in gang te zetten dan Jurgen, dus stelde ik voor dat ik rond ging bellen. De TamTam !!!

Wat was er nu allemaal aan de hand? De olie daar is van een dermate slechte kwaliteit dat de motor letterlijk op zijn lazer heeft gekregen en zodoende de drijfstanglagers aan gort heeeft gedraaid met alle gevolgen van dien.

Tijdens het demonteren is zoals gewoonlijk ook de oliekoeler kaduuk. Ze moeten daar een complete motorrevisie uitvoeren, maar hebben geen onderdelen. Ik ben in de GSM gedoken en heb met Frans gebeld. Tijdens dat telefoongesprek belde de ANWB Alarmcentrale naar Frans thuis met de mededeling dat een lelijke eend in Argentinie gestrand was. Gelukkig hebben ze een Int Reis en Kredietbrief en is er veel mogelijk. Na dit gesprek kon ik het magazijn bellen van VAG t Eendeei in Rotterdam Zuid. Wat hebben we allemaal op voorraad? bijna alles, maar geen nieuwe Krukas. Ik Jurgen weer bellen, jurgen, alles komt in orde maar we moeten wel het een en ander in Rotterdam in gang zetten zodat jullie de onderdelen hebben. jurgen ging de Alarmcentrale weer op de hoogte brengen van onze plannen.

Morgen (zaterdag de 29e) gaat Hans van t Hoff zorgen voor een krukas uit een motorblok van de 2cv Club, Ik ga zorgen dat de rest erbij komt (Naast de Krukas, ook een oliekoeler, complete motor-pakkings-set en zuigers en cilinders)
Dit gaat de ANWB versturen naar Argentinie per luchtpost, waar het weer met een interne vlucht naar Rio Gallegos wordt gevlogen waar het weer per koerier naar de Garage wordt gebracht. ingewikkeld allemaal.... .!!!!!

De tijd is nu 23:04, 9 telefoontjes verder waarvan 3 met Jurgen, 2 met Frans, 1 met Hans, 1 met Patrick en een paar die kort te woord stonden of niet opnamen. Alles is nu geregeld, nu de uitvoering nog.
To be continued....

30-03-2008 In middels een perfecte krukas gescoord. Nu de rest nog en kan het naar de ANWB.

zondag 30 maart 2008 Rio Gallegos, Argentina

Voordat we in Ushuaia kwamen hebben we her en der op Tierra del Fuego nog geslapen, waarvan 1 nacht bij een peruaan in de schuur een dorp van 4 huizen, waar we een brief moesten afleveren van de ijsklimgids uit Chili. Zo kom je toch eens ergens binnen. En Yoni vond het helemaal te gek, want was alleen gewend in hostels etc te verblijven. Tja met busreizen kom je toch niet zo ver als wij. (als alles dus goed gaat). Bij Ushuaia in p.n. Tierra del Fuego nog 2 korte hikes gedaan en verder in Ushuaia wat rondgehangen, kaartspelletjes gespeeld en zoals Frank al beschreef enkele uren rondgebracht in het postkantoor. De Stickers zijn geariveerd en zien er supertof uit. Vanmiddag gaan we ze opplakken.

Het afscheid met Yoni donderdag was erg zwaar wat mij betreft. Ik heb geen zin meer in steeds afscheid, maar dat hoort bij reizen. Daarnaast zouden we nu ook voor het eerst richting het noorden gaan en dus een beetje op de terugweg. Dat willen we niet, maar we willen toch ook wel weer iedereen thuis zien. Heel dubbel allemaal.

De eend is het er ook allemaal niet mee eens. Na een lange rit van 12 uur vanaf Ushuaia over twee grensposten, een pondje en langs de stad Rio Gallegos zijn we donderdagnacht wild gaan kamperen langs de weg omdat de camping dicht was. Vrijdag gingen we vol goede moed weer verder. Op naar nieuw te ontdekken gebieden als we deze lange gerekte pampa met niks eenmaal doorzijn. Maar dan moet je er wel doorheen komen. Na ongeveer 20 km begon de eend wel zeer rare geluiden te maken (het geluid was er de dag ervoor ook, maar niet zo hard) en terwijl we 80 km per uur rijden kapt ze er ineens helemaal mee. Kut. Meerdere malen geprobeerd aan te duwen. Wat een topsport vals plat omhoog. Een auto aangehouden om te kijken of de accu opgeladen moest worden. Bleek het ook niet te zijn. Dan weer eens onder de motorkap kijken. Die we met alle macht moesten vasthouden omdat de wind deze anders zo de auto af blaast. Laat staan wat voor klap je krijgt als er een vrachtwagen langskomt. Het vliegwiel leek vast te zitten. Deze losgetikt. Weer aanduwen en uiteindelijk deed ze het. Beide bekaf van het aanduwen en nog niet tevereden met de geluiden die onze schat maakte besloen we terug te keren naar Rio Gallegos, waar (volgens mannen die we donderdag op de pond hadden ontmoet) een eende/citroengarage zat. Nog geen 3 km later ........... pllllll ..... weer stil. Tja wat te doen. Wat verslagen zaten we beide in de auto te bedenken wat het probleem zou kunnen zijn en hoe dit te verhelpen op een winderige, zeer langgerekte, lege vlakte. We waren al zeker 2 uur bezig geweest en de moed zonk mij ietwat in de schoene. Jurgen riep nog uit dat dit toch het avontuur was, maar ik had hier ff geen zin in. Wil pinguins zien een geen pampa meer. En dan alsof door God gezonden stopt er een auto luidtoeterend vlak voor ons. De auto heeft een nederlands nummerplaat. Wij stappen beiden uit de auto en roepen:' Hé, nederlanders, wat fijn' En zei zeggen:' Hallo jullie zijn jurgen en Inge , toch? Hoe ist ermee' Volledig verbaasd wisselen we namen uit. Anouk en Ko kennen ons vai de site van Koen en Karin-Marijke (de landcruiser mensen die we op de carretera austral ontmoet hadden). Wat een toeval allemaal. En wat een geluk. Ko en Anouk waren bereidt ons te slepen naar Rio Gallegos naar de vermeende eendegarage. Na 60 km kwamen we daar aan zonder veel zoeken. Heel bizar. De garage stelt niet veel voor. Een golfplaten hok van 3 bij 2, maar er staat een franse diane voor de deur en de mechanico zelf heeft duidelijk verstand van eenden. Heel fijn. Na een hoop kletsen aan de slag. De mechanico is moeilijk stil en aan de gang te krijgen, maar nadat we afscheid hadden genomen van Ko en Anouk ging hij toch beginnen samen met Jurgen. De rest van het verhaal laat ik aan Jurgen over want is wat technisch. Ik kan alleen vertellen dat ik heel blij ben dat er nu in Nederland zoveel mensen voor ons aan de slag zijn. Bedankt allen.

Wij hangen hier een beetje rond in ons oostblok hotel en hebben de belangrijkste toeristenatractie, de metalen kerk, gister bekeken. Straks gaan we wat klussen aan de auto om voor te bereiden en stickers plakken. Verder zullen we veel slapen, want we zijn beiden ook een beetje ziekerig. Wel hebben we hier Quesolandia gevonden en genieten we op onze hotelkamer nu van kaas met smaak. Dat is al een wonder hier op zich.

Ja, lieve vrindjes en vriendinnetjes, soms laat zelfs de fijnste techniek het afweten. Na 18000 km misbruik, slechte benzine, boutolie, nonwegen enz enz blijkt ons krukasje er de brui aan te hebben gegeven. Ik had wel keurig de olie ververst en een nieuwe oliefilter geplaatst elke 5000 km. Maar onze argentijnse deskundige meldt ons dat we dat beter elke 2000 km hadden kunnen doen. Ja, dat staat dus nie in me boek! Dus wees gewaarschuwd als iemand nog wilde plannen heeft.

De moter lag voordat ik er erg in had in 1000 stukkies op de grond. De garage heeft namelijk niet de beschikking over een box, dus gebeuren alle werkzaamheden gewoon aan de stoeprand. Zo gauw we de cilinders er af hadden was duidelijk dat de trekstangen dusdanig veel speling hadden (zo´n 5 cm!) dat het een wonder is dat we uberhaupt nog zover zijn gekomen. Maar goed, straks lekker de hele moter soppen. Ik hoop alleeen dat me rug het een beetje uithoud, want ouderdom komt met gebreken. Gister begaf me ruggetje het bijna en kon ik alleen maar een beetje plat op bed liggen. Ik lijk verdomme wel een ouwe vent. Maar goed, vandaag gaat het weer wat beter en anders doet een flesje van de plaatselijke wijnboer wonderen.

Ik hoop dat we snel weer verder kunnen, lekker naar het noorden, waar het lekker warm is. Gelukkig hebben we de overtocht van de auto naar 20 april kunnen verplaatsen. Kunnen we in ieder geval de nieuwe krukas een beetje inrijden en de magische 20000 km volmaken....en Uruguay bezoeken. Niet dat ik om stempels in me paspoort geef hoor! (ps: we hebben allebei 3 stempels van Ushuaia, het einde van de wereld, rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr)

Liefs Jurgen en Inge

Update 4 april 2008, Rio Gallegos
Ja, nog steeds in Rio Gallegos. Een krukas vinden in Nederland was geen makkie voor de mensen daar. Er zijn heel wat mensen ingezet (door Frank) om onze onderdelen bij elkaar te schrapen. Uiteindelijk is dat gelukt. DANK! Daarna moesten de onderdelen nog bij de anwb komen. Dit was iets lastiger, maar is ook gelukt. Op woensdag (zoals wij begrepen) had Frans de onderdelen. Hoe het zit bij de ANWB weten we niet maar er werd pas vrijdagochtend (na regelmatig bellen en zeuren van onze kant) gebeld dat ze de onderdelen zouden gaan verzenden, maar dat dit via hun weg alleen tot aan Buenos Aires kon komen en via DHL nog een week (minimaal) zou duren. Ik dacht dat ik gek werd. We zitten hier al een week. Hadden ze dat niet wat eerder kunnen uitzoeken, dan hadden we wellicht al een vlucht geboekt of weet ik veel wat voor andere oplossing om de spullen hier te krijgen. Maar ja dit hoorden we dus pas vanmorgen voor ons 5 uur. De ANWB was bereidt om voor 1 van ons een vlucht naar Buenos Aires te zoeken (en vergoeden, wel sjiek) om de onderdelen op te halen, maar de enige mogelijkheid was dan dat Jurgen maandag naar B.A. zou vliegen, de spullen dinsdag bij een ander vliegveld zou ophalen en dan woensdag zou terug vliegen. Ten eerste zou dit inhouden dat ik hier ca. 3 dagen alleen zou zijn, ten tweede dat jurgen met zijn verjaardag in zijn eentje in B.A. zou zijn, maar ten derde (het belangrijkste) zouden we de onderdelen te laat hier hebben om op tijd in B.A. te zijn met auto om de verscheping naar NL te regelen.Volgen jullie het nog? Hier werd het even lastig. Wat te doen. We hadden twee uur de tijd om te beslissen. Met het hele verhaal naar Roque (de mechanico). Roque was bereid zijn krukas van zijn eigen eend aan ons te lenen totaan B.A. Het is een slechte argentijnse krukas (Roques woorden) en met de argentijnse krukassen is het zoiezo als een loterij. Soms doet ie het, soms maar 1000 km. Roque wacht zelf namelijk ook op een krukas uit frankrijk. Ook de andere mechanicos gaven aan dat het een gok is, maar de moeite waard. Restte ons alleen nog te zoeken naar een oliekoeler. Van een andere mechanico hebben we de oliekoeler gekregen uit de auto van zijn vader. Niet een bijster goede, maar sufficiente zoals ze hier zeggen. Kortom we gaan nu als het goed is morgen uit dit hellhole weg met geleende en gekregen slechte onderdelen en zijn erg hoopvol dat we het halen tot B.A. en hopen daar rond de 11e april te zijn. Zijn we tenminste weer op weg. Misschien doen we nog wat Pinguins aan, want je moet toch ergens slapen.
Vandaag de hele middag geklust en morgen ochtend weer en volgens Roque kunnen we morgen dan wel om een uur of 4 weg hier. Duim voor ons, want het is hier echt niet meer leuk.

Rio Gallegos, een impressie van ons:
Rio Gallegos, ofwel de parel van patagonie, is een bruisende stad vol met vertier. Voor ieder wat wils. Wat te denken van het spectaculaire Bingopaleis waar u menig uurtje genoegelijk kunt doorbrengen onder het genot van een lekker wijntje met cocacola. Of de prachtige kustlijn met zijn karakterestieke betonboulevard en met uitzicht op alles wat de industrieele revolutie zo mooi maakt. En niet te vergeten het uitzicht op de feerieke lichtjes van de Raffinaderij. lekker pootje baden tussen de petflessen, plastic zakken (altijd handig) en het bij elkaar zoeken van scherven van diverse merken bierflessen ( leuk voor de kinders).
Voor diegenen die wat vertier van een andere soort zoeken; U kunt dag en nacht terecht in Club Laura of elke andere bar waar de gordijntjes altijd dicht zitten.
De altijd propere Gallegosianen zijn vooral bijzonder trots op hun prachtige bij gehouden gazons. Deze postzegels gras worden dag en nacht kortgehouden doormiddel van enorme gemotoriseerde grasmaaiers om maar niet het maaiveld te ontstijgen.
Om snel een goed beeld van deze bijzondere metropolis te krijgen raden wij u aan om eens wat geld te gaan pinnen. Dat kan hier op vele plaatsen door de stad heen. En de machines zijn dusdanig geprogrammeerd dat het nodig is ze allemaal aan te doen om een bedrag bij elkaar te krijgen om een biertje te kunnen kopen. Een prachtig stukje inventiviteit van de plaatselijke toeristen informatie.
Wanner u in Rio galegos verblijft zult u een heerlijk rustige vakantie beleven. Het is, ondanks het enorme aantal grote antennes voor toeristen bijna onmogelijk om telefonisch contact met het thuisfront te maken. De smsdiensten zijn hier echter zo goed, dat je hetzelfde smsje dagen lang ieder uur ontvangt. Wat een service!
De accomodaties alhier zijn van een weelderige oost-europeese schoonheid. Denk Warschau 1971, met een touch van Potsdam 1982. Alsof u thuis komt.
Rio Gallegos is een jonge, dynamische stad. Het overschot aan vermaak heeft er gelukkig niet voor gezorgd dat de gallegioose jongens zich niet al op jonge leeftijd van hun beste argentijnse kant laten zien.. De plaatselijke poolhallen bruisen van de 15 jarige tienermoeders wiens kroost vrolijk achter de computer ronddarteld.
Als dit alles nog niet genoeg is om uw oog op deze prachtstad te laten vallen, dan is er nog het heerlijke klimaat. Standaard een heerlijke westenbries van zo´n 100 km p uur, niet te warm en af en toe een heerlijk verkoelend buitje. Hadden wij u al gezegd dat de hele stad geparfumeerd is met een uitgebalanceerde geur van aardgas met een vleugje petroleum? Al de meer reden om bij uw reisbureau uit te roepen´Nee, dit jaar geen Kos, wij gaan lekker naar Rio Gallegos!
Groetjes Jurgen en Inge

9 april,Puerto Piramides, Peninsula Valdes

Hallo vrindjes en vriendinnetjes,

Allereerst onwijs bedankt voor alle berichtjes te ere van mijn verjaardag. Vooral oma eerste sms ooit! Zo gauw we weer bereik hadden begon de telefoon als een gek te piepen. Das echt te gek, aan de andere kant van de wereld.

Jullie begrijpen ondertussen: We zijn weer on the road.

Eindelijk, na een week rondhangen in de al genoeg geprezen stad Rio Gallegos, zijn we weer lekker aan het tuffen. Helemaal zonder slag of stoot ging het natuurlijk niet. Op vrijdagmiddag zijn we samen met onze supermechanicokabouter Roque begonnen aan het in mekaar zetten van de motor. Eerst moest er natuurlijk weer een hoop schoongemaakt worden, maar een compressor met benzinedamp doet wonderen. Die middag dus een beginnetje gemaakt en afgesproken de volgende dag om 9 uur te beginnen met de rest. Toen we bij Roque kwamen wastie natuurlijk net wakker en konden we pas echt aan de slag na 2 uur maté zuipen en slap ouwehoeren. Onze vriend bleek 2 jaar lang eendemotoren in elkaar te hebben gezet voor citroen Argentinie. Dat gaf ons in ieder geval een hoop vertrouwen. En toen we in het klushok kwamen bleek de motor al voor een groot deel in elkaar te zitten. Maar voor die echt de auto in kon was het al weer laat in de middag. Die dag zouden we dus echt niet meer weg kunnen.Om een uur of 6 het grote moment. Starten.....en niks. Dat kwam natuurlijk door het probleem dat we al eerder hadden. Effe een andere accu eraan en jawel, Draaien maar! Carborateurtje nog schoongespoten, alles afgesteld en na een proefrit besloten om toch maar meteen de startproblematiek aan te pakken. Volgens Roque waren de koolborstels van de startmotor versleten. Dus in het donker de startmotor eruit, helemaal uit elkaar gesloopt en jahoor, ons citroengenie had gelijk. Hellemaal tot op het bot toe afgesleten. Sel een paar nieuwe gescoord en de helehandel weer in mekaar gezet. En starten joh. Als een bezetene. Om 10 uur sávonds zwaaide Roque ons uit en sliepen we voor de laatste maal in Hotel Colonial, Rio Gallegos!

De volgende ochtend wilde we heel vroeg weg, we hadden nog een heel eind te rijden. Maar shit er lekte olie. Dus dit eerst nog bekeken en gefixed voor zover we dit konden en dan toch op weg. Maar hopen dat dit gewoon rest olie ofzo was na het sleutelen. 550 km hebben we gereden door niks, pampa.. Een grote vlakte met niks dan verdord gras en heel veel wind. Ja heel veel wind. De ramen hadden we al dichtgeplakt met gaffertape, omdat we anders (zoals we al gemerkt hadden op tierra del Fuego) met twee vleugeltjes zouden rijden. Maar de wind was zo sterk dat de tape bij elke tegenligende vrachtwagen een beetje verder losliet. Daarnaast moest de bijrijders deur goed vastgehouden worden anders klapte deze open. Een spannende rit. Je weet niet of alles goed is, je weet dat je met een krukas rijdt die niet bedoeld is voor lange afstanden (zei Roque), omdat deze van argentijns fabrikaat is, de olie lekte ´s ochtends nog, alle geluiden lijken weer anders en nieuw en de wind schud je alle kanten uit. Met ondergaande zon reden we de laatste kilometers richting estancia La Paloma, we zagen geen hand voor ogen. In het donker kwamen we aan. Gelukkig, de eerste slaapplek hadden we bereikt. De volgende ochtend zijn we even langs Bosque Pertrificado gegaan, een versteend bos vlak bij de estancia, van miljoenen jaren oud. Megagrote bomen helemaal versteend en met allerlei fossielen. Het voelde goed weer even een half uurtje in de natuur te lopen en het gevoel te hebben op reis te zijn en het was hier prachtig. Daarna weer 500 km rijden op naar de volgende slaapplek, camarones. Je moet het hier goed plannen, want er is onderweg niet veel tot niks. Als we dachten dat we de vorige dag veel wind hadden, nou dan zouden we nu wel zien. Met max 60 km per uur reden we wind tegen. Maar dit was minder erg dan zijwind. Op den duur was het zeker windkracht 10 met stoten van 12. In Nederland zou met deze wind het weeralarm al 6 x afgegaan zijn. De deuren en ramen werden met verkrampte handen vastgehouden en als dit nog niet genoeg was: zandstorm!!! Tja je verwacht dit niet in argentinie, maar we zagen geen hand voor ogen, er zitten nu allerlei putjes in de voorruit en we zaten onder het stof. In Comodoro Rivadavia even wat gegeten, alles aan de auto gecheckt (het olieprobleem leek verholpen) en weer verder. Heen en weer slingerend over de weg, beide met onze neus in de voorruit om wat door het zand heen te zien. In het donker kwamen we aan bij Camarones. Hier op de camping municipal in het bbq hok de tent opgezet, een maaltje in elkaar geflanst en vroeg naar bed.

Bijzonder gezellig wakker geworden met een hele partij balonnen in de tent die Inge er terwijl ik sliep in gemikt had. Ik was natuurlijk Jarig. Lang zal ik leven! Inge heeft natuurlijk mooi voor me gezongen en na een heerlijk ontbijt (eitje) weer op pad. Richting Gaiman. Maar eerst bij Dos Bahias de plaatselijke Pinguin kolonie bezocht. En dat waszeer gezellig. Overal, in kleine holletjes zaten moddervette jonge pinguins te wachten tot de rui eindelijk op zou houden. Ze zagen er aandoenlijk lelijk uit en helemaal niet bang voor een stelletje viezige zwervers die ze kwamen lastig vallen.

Over de topripio door naar Punto Tombo, de grootste pinguinkolonie van Zuid-Amerika. Daar zaten de vetzakkies ons ook alweer op tewachten, alleen in nog grotere aantallen. Hoever je ook keek, je zag altijd wel zo´n obertje staan. Toen weer het niets in gereden. Uren lang. Tot aan Gaiman, een stadje gesticht door settlers uit Wales. En dat zie je nog steeds aan de huisjes en de borden met welshe teksten. Bij de plaatselijke brandweer bleek een camping te zijn, met Assado plek! En dat was belangrijk want ik kon mijn verjaardag natuurlijk niet beter vieren dan met een fijne BBQ! Een grote lamspoot gescoord plus drank en nog meer vlees. Heerlijk. We kregen natuurlijk niet alles op maar daar hebben we vandaag dankbaar gebruik van gemaakt (broodje lam met mayo,mmmmmm).

Al met al een top verjaardag, zelf met visitie van de plaatselijke brandweer katten, Kim en Ludo, die een gezellig hapje mee aten.

Vandaag een korte rijdag, maar 300 km. Ondanks het motorgedoe willen we wel Peninsula Valdes bezoeken, 1 van onze hoogtepunten (vooral van inge). Hier eerst wat zeehonden bekeken en daarna naar de andere zijde om orka´s te zien. Maar ja die waren er niet. Die argentijnen moeten hun beesten toch wat beter africhten. We wilden daar wild kamperen, maar het weer en de kale vlaktes lieten dit niet toe. Dus zitten we nu in Puerto Piramides, het enige durpie op Valdes, wat normaal vol zit met toeristen, maar nu zo uitgestorven is dat alle bars en restaurants en de camping gesloten zijn. We hebben wel een (gratis) slaapplek, want de hekken van de camping zijn open. Nog 1300 km naar Buenos Aires. Als we daar zijn horen jullie weer van ons.

Liefs Jurgen en Inge

PS: WE HEBBEN DAARNET DE 20000 KM MIJLPAAL BEREIKT! DAS HALFWEG ROND DE WERELD !!!!!

12 april 2008,
We hebben het gered!!!!
We besloten nog een tweede dag op Peninsukla Valdes te blijven om toch nog wat te zien daar. En ja hoor wat een mazzelpikken zijn wij. We kwamen op Punta Norte aan 10 minuten nadat de orka's gearriveerd waren. WOW!! Twee orca's die daar langs de kust zwemmen op hele korte afstand. Dat was al supertof. Maar er was meer. Er zijn ter wereld 8 orca's die zeehonden van het strand af grijpen om ze daarna op te knabbelen. Alleen bij Punta Norte op Peninsula Valdes gebeurt dit en wij zijn getuige geweest van 1 atack. Zo'n grote orca zwemt uren heen en weer voor de kust tot het juiste moment aldaar is en er een pup zo stom is aan de waterlijn te gaan spelen. We waren er tempted om zelf wat zeehondjes het water in te duwen, maar hebben toch geduldig samen met de orca afgewacht. En na enkele uren wachten was het ineens zover. De grote orca, Mel, kwam het strand op glijden, greep een pup met z'n enorme bek en schoof'wikkelde zichzelf weer achteruit het water in. Super bijzonder.
De dag daarna vroeg weggegaan en alleen maar gereden. De wind was gunstig, dus konden we 800 km rijden in 12 uur. Vandaag weer vroeg begonnen en weer alleen maar gereden. Gelukkig was het landschap de laatste honderd kilometers iets anders de de afgelopen 5 dagen. Het leek wel Nederlands polderlandschap met groen gras, koeien en bomen. Komt vast omdat hier veel Nederlanders zitten die de moderne landbouw hier o.a. opgestart hebben.
Nu bevinden we ons op het vliegveld en gaan we op zoek naar onze onderdelen.
Groetjes Inge en Jurgen

Update 15 april 2008
Kennen jullie die reclame van die moeder die met haar dochter bij een balie haar paarse krokodil gaat ophalen. Mevrouw:Ik kom de krokodil van mijn dochter ophalen.
Ambtenaar: dan moet u formulier dit en dit invullen en over enkele dagen terug komen om hem op te halen.
Moeder: Maar hij staat daar.
Ambtenaar: Jaha, hij staat daar, ja.

Vul voor een paarse krokodil eendeonderdelen in en je weet hoe onze dag gister was.

18 april 2008, Buenos Aires, Argentina

Hallo vrindjes en vriendinnetjes,

Na 7 kantoren waarvan 5 keer hetzelfde kantoor hebben we eergisteren uiteindelijk onze onderdelen kunnen bemachtigen. Het had dus weer wat voeten in de aarde, maar na het betalen van zo´n slordige 400 dollar konden we de onderdelen meenemen (dank ANWB voor het vergoeden hiervan). Hoe het allemaal zit is te ingewikkeld om hier uit te leggen en volgens ons weten ze hier eigenlijk ook niet hoe het zit.
Ondertussen zijn we ook nog efkes naar Uruguay geweest. Eigenlijk veel te kort want wat we ervan gezien hebben smaakte naar meer. Maarja het autoootje had er echt geen zin meer in. Onderweg hoorde we weer een metalig geluidje en toen besloten we om Montevideo maar te bewaren voor een andere keer..
Vandaag hebben we ons schatje achtergelaten in de handen van de ruwe havenarbeiders van Buenos Aires. Natuurlijk ging daar wel een dagje kantoren en duane aan voorafmaar al met al ging het buitengewoon snel ( mijn eerste smeergeld betaald!!!). Zo snel dat ik opeens buiten de duer van de terminal stond zonder ook maar een foto gemaakt te hebben of een traantje te hebben gelaten. Ik had zoiets van daar heb ik nog uren de tijd voor. Later nog wel een melancholisch traantje weggepinkt natuurlijk. Want wat heeft dat kleine dappere autootje allemaal voor de kiezen gehad.
Hier in Buenos Aires slapen we bij de directeur van een bejaardentehuis die we in Punta del Inca ontmoet hebben.
Een telefoontje en we hebben onze eigen kamer in een hele sjieke wijk.
Verder lekker Buenos Aires lopen ontdekken, een soort Barcalona maar dan groot en met meer bomen. Topstad!
Morgenavond gaan we met de bus naar Sao Paulo en naar Santos en Ilha Bella om wat oude vrienden gedag te zeggen.
Ja jullie horen het goed: MET DE BUS JA!

liefs Jurgen en Inge

27 april 2008, Ilha Bela, Brasil
Hallo vrindjes en vriendinnetjes,

Ja het was voor ons een zware laatste week. Eerst per bizar luxe touringcar (champagne bij vertrek, ik lul niet) naar Santos. Daar sliepen we bij Angela, een oude vriendin van het begin van de trip.
Moesten we een beetje in de heerlijk tropische warmte lekker eten, gin tonic drinken en bikini kopen. Supergezellig om Angela weer te zien. Misschien komt ze zelf op onze bruiloft! Daarna op naar Ilha Belha, waar we de reis ook begonnen zijn. Julio en Bete wachten ons daar op. Terug in het paradijs. Met oude vrienden, BBQ, bier, zon, zee, zeilen, vissen en bier. Typisch een plek om de reis passend af te sluiten.

We missen nu al de mensen die we hier ontmoet hebben en gaan hier zeker weer terugkomen. Het is een raar gevoel om te bedenken dat we morgen in het vliegtuig naar huis zitten. Maar wat een trip hebben we gehad! Echt onvergetelijk. Bizarre hitte, maanlandschappen, apies, machtige bergen maar vooral al de geweldige mensen die we onderweg ontmoet hebben. We hebben natuurlijk ook veel zin om iedereen in Holland weer te zien maar we laten zeker een stuk van ons hart achter in dit prachtige continent.

We willen ook graag iedereen bedanken die met ons meegeleeft en ons geholpen hebben. Natuurlijk special tanks voor Anja en Jeroen, die de reis mogelijk hebben gemaakt. En Frank, die deze prachtige site voor ons heeft bijgehouden en eerste hulp bij eendeproblemen was.
En bovenal natuulijk dank aan onze rood wit blauwe schatje die op dit moment de Atlantische oceaan oversteekt. Ze heeft ons toch maar door weer en wind (en 22.000 km boutweg), gebracht waar we wilden gaan en verder. En mede door haar hebben we zoveel mensen ontmoet en dingen gezien waar je alleen maar van kan dromen. Als iemand plannen heeft voor een leuk reisje, kunnen we maar 1 ding aanbevelen: GA MET JE EEND!
Dit was het voor ons, kom lekker langs in Holland, dan eten we een kroketje met drop en pindakaas....

heel veel liefs
Inge en Jurgen

◄◄◄ February

	Quick Links: ● Home ● Gastenboek ● Reisverslag ● November 2007 ● December 2007 ● Januari 2008 ● February 2008 ● Maart 2008


	De Route: (klik voor vergroting)